ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਹੁਂਡੋ ਹृष੍ਟੋਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਸ਼ਾਪਮਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯਾ ਮੋਘਂ ਮੇਨੇ ਤਦਾਸੁਰਃ
ਹਿਰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਹੁੰਡਾ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੈਤ ਨੇ ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਸਮਝਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਹੁਂਡੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਜਾਤੇ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੁੰਡਾ ਬੋਲਿਆ— ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸਾਫ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ,
ਬਹਿਰ੍ਗਤੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕੁਟੀਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਬਾਲਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਟੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣੇਂਦੁਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸੁਂਦਰਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਮ੍ । ਵਸ਼ਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਮਾਗਤ੍ਯ ਬਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਬੱਚਾ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ— ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਕੇ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਕਸ੍ਯ ਕੇਨ ਸਮਾਨੀਤਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵਾਰਾਂਗਣੇ ਮਮ । ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਗਰ੍ਭਾਭਂ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ? ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਰਾਜਸੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ।
ਕਂਦਰ੍ਪਕੋਟਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਮੁਨਯੋऽਮਲਮ੍ । ਮਹਾਕੌਤੁਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹृष੍ਟਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰਾਸ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਦਸ ਲੱਖ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ; ਫਿਰ ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ,
ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਤਂ ਤੇ ਤੁ ਆਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਸ਼ਿष੍ਠਃ ਸ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਲੋਕ੍ਯ ਬਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਆਯੁ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਤਂ ਚਰਿਤ੍ਰੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਹੁਣ੍ਡਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ; ਤੇ ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹੁੰਡਾ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਕृਪਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸੁਬਾਲਕਮ੍ । ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਥ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਦਇਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਉਹ ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਾਵਤ੍ਪੁष੍ਪਸੁਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸੁਤੋਪਰਿ । ਲਲਿਤਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਂ ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ऋषਯੋ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍ । ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਂ ਵੈ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਲਾਡਲੇ ਨੂੰ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਨਹੁषੇਤ੍ਯੇਵ ਤੇ ਨਾਮ ਖ੍ਯਾਤਂ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਹੁषਿਤੋ ਨੈਵ ਤੇਨਾਪਿ ਬਾਲਭਾਵੈਰ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਨਹੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਹੁष ਤੇ ਨਾਮ ਦੇਵਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਨਹੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਵ੍ਰਤਦਾਨਂ ਵਿਸਰ੍ਗਂ ਚ ਗੁਰੁਸ਼ਿष੍ਯਾਦਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਵੇਦਂ ਚਾਧੀਤ੍ਯ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ षਡਂਗਂ ਸਪਦਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਉਪਨਯਨ ਤੇ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਪੂਰਾ ਵੇਦ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਪਦਕ੍ਰਮ ਸਮੇਤ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਅਧੀਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਵਸ਼ਿष੍ਠਾਚ੍ਚ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਤੋਂ ਧਨੁਰਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ ਵੀ ਸਿੱਖ ਲਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਗ੍ਰਾਹਮੋਕ੍ਸ਼ਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਨ੍ਯਾਯ ਰਾਜਨੀਤਿਗੁਣਾਦਿਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ, ਫੜਨ ਤੇ ਛੱਡਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਿੱਖ ਲਏ; ਗਿਆਨ, ਤਰਕ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲਏ।
ਵਸ਼ਿष੍ਠਾਦਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਰੂਪੇਣ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਏਵਂ ਸ ਸਰ੍ਵਨਿष੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਾਹੁषਸ਼੍ਚਾਤਿਸੁਂਦਰਃ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਚੇਲੇ ਵਜੋਂ ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨਾਹੁਸ਼, ਪੂਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਚਾਪਬਾਣਧਰੋਭਵਤ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਪਂਚੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਪੰਜ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਆਯੁਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਸ੍ਤਨਯਾ ਸੁਤਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਂਤੀ ਸੁਬਾਲਂ ਤਂ ਦੇਵੋਪਮਮਨੌਪਮਮ੍
ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਆਯੁ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਦੇਖੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗੂ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਕੇਨ ਮੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤੋ ਹृਤੋ ਬਾਲਃ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪਾ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ: 'ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸੋਹਣਾ, ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਲੈ ਗਿਆ?'
ਤਪਸਾ ਦਾਨਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮੈਰ੍ਦੁष੍ਕਰੈਃ ਸੁਤਃ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹਿ ਮਯਾ ਵਤ੍ਸ ਕष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ ਪੁਨਃ
'ਤਪ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਕਠਿਨਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।'
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹृਤਃ ਕੇਨ ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
'ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਪੁੱਤ—ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।'
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵਤ੍ਸ ਮੇ ਤਾਤ ਹਾ ਬਾਲਗੁਣਮਂਦਿਰ । ਕ੍ਵਾਸਿ ਕੇਨਾਪਨੀਤੋਸਿ ਮਮ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
'ਹਾਏ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਮੇਰਾ ਲਾਡਲਾ, ਬਾਲ-ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ? ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।'
ਸੋਮਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੂषਣੋਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੇਨ ਤ੍ਵਮਪਨੀਤੋਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਤੂੰ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ?'
ਰਾਜਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣਃ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕੇਨਾਦ੍ਯਾਪਹृਤੋ ਵਤ੍ਸਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੇ? ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?'
ਸ੍ਫੁਟਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਕਰ੍ਮ ਹ੍ਯਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਨ੍ਯਾਸਨਾਸ਼ਃ ਕृਤਃ ਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਹृਤੋ ਮਮ
'ਮੈਂ ਸਾਫ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਕਿਸ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਟੋੜਿਆ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਲੈ ਗਿਆ?'
ਕਿਂ ਵਾ ਛਲਂ ਕृਤਂ ਕਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਪਾਪਯਾ । ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦੁਃਖਮਨੁਭੁਂਜਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
'ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੁਣ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।'
ਰਤ੍ਨਾਪਹਾਰਿਣੀ ਜਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਹृਤਂ ਮਮ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੈਵੇਨ ਮੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਨੌਪਮ੍ਯ ਗੁਣਾਕਰਃ
'ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚੋਰ ਬਣੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ-ਰਤਨ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮੇਰਾ ਅਨੁਪਮ, ਦੇਵਤਾਈ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਖਜਾਨਾ ਖੋ ਲਿਆ।'
ਕਿਂ ਵਾ ਵਿਤਰ੍ਕਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਫਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਨ੍ਵਿਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
'ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'