ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਵਿਪੁਲਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ । ਮੇਕਲਾਂ ਤੁ ਸਮਾਹੂਯ ਸੈਰਂਧ੍ਰੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ, ਮੈਕਲਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਹ੍ਯੇਨਂ ਬਾਲਕਂ ਦੁष੍ਟਂ ਮੇਕਲੇऽਦ੍ਯ ਮਹਾਨਸੇ । ਸੂਦਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਹੁਣ੍ਡਭੋਜਨਹੇਤਵੇ
ਮੈਕਲਾ, ਅੱਜ ਇਸ ਮਾੜੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੁੰਡਾ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣੇ।
ਮੇਕਲਾ ਬਾਲਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਸੂਦਮਾਹੂਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਰਾਜਾਦੇਸ਼ਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਪਚਸ੍ਵੈਨਂ ਹਿ ਬਾਲਕਮ੍
ਮੈਕਲਾ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਕਰ—ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪਕਾ।'
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਂ ਤੇਨ ਸੂਦੇਨਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਆਦਾਯ ਬਾਲਕਂ ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚੋਦ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਛੁਰੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏष ਵੈ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ ਜਹਾਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਹਸਂਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਸੂਦਃ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੈਰਂਧ੍ਰੀ ਚ ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੂਦਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀ ਵੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੈष ਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੇਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਕਸ੍ਯ ਜਾਤਃ ਸੁਸਤ੍ਕੁਲੇ
ਰਸੋਈਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਦੇਵਤਾਈ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ?
ਸੂਦ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਬਾਲਕਃ
ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ; ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ?'
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹੁਂਡੋऽਯਂ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਯੇਨ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਂਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਮਾੜਾ ਹੁੰਡਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਏ? ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਆਪਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਸ ਜੀਵੇਤ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਸਿਂਧੁਵੇਗੇਨ ਨੀਤਸ੍ਤੁ ਵਹ੍ਨਿਮਧ੍ਯੇ ਗਤੋऽਥਵਾ
ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਜੀਵਤੇਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਯਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਧਰ੍ਮਪੁਣ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਯੁष੍ਮਂਤੋ ਨਰਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਸੁਖਂ ਤਤਃ । ਤਾਰਕਂ ਪਾਲਕਂ ਕਰ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਜਾਗ੍ਰਤੇ ਹਿ ਤਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਜਾਗਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਜਾਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੈਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਿਯਵਾਕ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਕਾਰਯੁਤਂ ਯਸ਼੍ਚ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੁਭਕृਤ੍ਤਦਾ । ਤਮੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਤਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਨਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਿਹਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਨ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਯੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਯੁਨਂਦਨਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਸੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਚ ਗਿਆ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤੋ ਜਾਤਃ ਸੂਦਃ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਨੁਗਃ । ਸੈਰਂਧ੍ਰੀ ਚ ਤਥਾ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਸੋਈਏ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਕੰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌਕਰਾਣੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵ ਪ੍ਰਣੀਤੋऽਸੌ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੇਹਾਨ੍ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਉਸ ਘਰ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸੈਰਂਧ੍ਰ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ । ਸ਼ੁਭੇ ਪਰ੍ਣਕੁਟੀਦ੍ਵਾਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੀ ਨੇਕ ਕਿਰਤ ਨਾਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਟੀ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ,
ਗਤਾ ਸਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਲਕੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਣਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਸੂਦੇਨ ਪਾਚਿਤਂ ਮਾਂਸਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕਾਇਆ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਹੁਂਡੋ ਹृष੍ਟੋਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਸ਼ਾਪਮਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯਾ ਮੋਘਂ ਮੇਨੇ ਤਦਾਸੁਰਃ
ਹਿਰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਹੁੰਡਾ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੈਤ ਨੇ ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਸਮਝਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਹੁਂਡੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਜਾਤੇ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੁੰਡਾ ਬੋਲਿਆ— ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸਾਫ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ,
ਬਹਿਰ੍ਗਤੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕੁਟੀਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਬਾਲਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਟੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣੇਂਦੁਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸੁਂਦਰਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਮ੍ । ਵਸ਼ਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਮਾਗਤ੍ਯ ਬਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਬੱਚਾ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ— ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਕੇ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਕਸ੍ਯ ਕੇਨ ਸਮਾਨੀਤਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵਾਰਾਂਗਣੇ ਮਮ । ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਗਰ੍ਭਾਭਂ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ? ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਰਾਜਸੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ।
ਕਂਦਰ੍ਪਕੋਟਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਮੁਨਯੋऽਮਲਮ੍ । ਮਹਾਕੌਤੁਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹृष੍ਟਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰਾਸ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਦਸ ਲੱਖ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ; ਫਿਰ ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ,
ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਤਂ ਤੇ ਤੁ ਆਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਸ਼ਿष੍ਠਃ ਸ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਲੋਕ੍ਯ ਬਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਆਯੁ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਤਂ ਚਰਿਤ੍ਰੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਹੁਣ੍ਡਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ; ਤੇ ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹੁੰਡਾ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਕृਪਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸੁਬਾਲਕਮ੍ । ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਥ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਦਇਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਉਹ ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਾਵਤ੍ਪੁष੍ਪਸੁਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸੁਤੋਪਰਿ । ਲਲਿਤਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਂ ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।