ਮਹਾਜਨੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇ ਚ ਨਿਦ੍ਰਯਾਤੀਵਮੋਹਿਤੇ । ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਮਪਹृਤ੍ਯ ਬਹਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਘਰ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰੱਬੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕਾਂਚਨਾਖ੍ਯਪੁਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕੀਯੇ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਕਾਂਚਨ ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਵਿਪੁਲਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਧਸ੍ਵੈਨਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਬਾਲਰੂਪਂ ਰਿਪੁਂ ਮਮ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੂਦਸ੍ਯ ਵੈ ਹਸ੍ਤੇ ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਬੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇ ਦੇ।
ਨਾਨਾਭੇਦੈਰ੍ਵਿਭੇਦੈਸ਼੍ਚ ਪਾਚਯਸ੍ਵ ਹਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਮ੍ । ਸੂਦਹਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਕਾ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਪੁਲਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਭਵਤ੍ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਘृਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਮ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਪੁਲਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਕਠੋਰ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ?
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭੋਪਮਂ ਸੁਤਮ੍ । ਕਸ੍ਯ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ ਕ੍ਸ਼ਮਾਹੀਨਃ ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੱਬੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ, ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਖਾਵੇਗਾ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਬਾਲਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਫਿਰ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ—ਤੂੰ ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਿਉਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਸਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਅਤੀਵ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਂ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਮਾਸੇਨ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਸ਼ਾਪਮਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯਾ ਹੁਂਡੇਨਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਘਟਨਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ, ਹੂੰਡਾ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਮਨ ਸੀ।
ਤਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਵੈ । ਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਬਾਲਕਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨੋ ਵਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ—ਇਹ ਬੱਚਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਵਿਪੁਲਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ । ਮੇਕਲਾਂ ਤੁ ਸਮਾਹੂਯ ਸੈਰਂਧ੍ਰੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ, ਮੈਕਲਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਹ੍ਯੇਨਂ ਬਾਲਕਂ ਦੁष੍ਟਂ ਮੇਕਲੇऽਦ੍ਯ ਮਹਾਨਸੇ । ਸੂਦਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਹੁਣ੍ਡਭੋਜਨਹੇਤਵੇ
ਮੈਕਲਾ, ਅੱਜ ਇਸ ਮਾੜੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੁੰਡਾ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣੇ।
ਮੇਕਲਾ ਬਾਲਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਸੂਦਮਾਹੂਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਰਾਜਾਦੇਸ਼ਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਪਚਸ੍ਵੈਨਂ ਹਿ ਬਾਲਕਮ੍
ਮੈਕਲਾ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਕਰ—ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪਕਾ।'
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਂ ਤੇਨ ਸੂਦੇਨਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਆਦਾਯ ਬਾਲਕਂ ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚੋਦ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਛੁਰੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏष ਵੈ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ ਜਹਾਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਹਸਂਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਸੂਦਃ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੈਰਂਧ੍ਰੀ ਚ ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੂਦਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀ ਵੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੈष ਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੇਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਕਸ੍ਯ ਜਾਤਃ ਸੁਸਤ੍ਕੁਲੇ
ਰਸੋਈਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਦੇਵਤਾਈ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ?
ਸੂਦ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਬਾਲਕਃ
ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ; ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ?'
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹੁਂਡੋऽਯਂ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਯੇਨ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਂਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਮਾੜਾ ਹੁੰਡਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਏ? ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਆਪਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਸ ਜੀਵੇਤ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਸਿਂਧੁਵੇਗੇਨ ਨੀਤਸ੍ਤੁ ਵਹ੍ਨਿਮਧ੍ਯੇ ਗਤੋऽਥਵਾ
ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਜੀਵਤੇਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਯਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਧਰ੍ਮਪੁਣ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਯੁष੍ਮਂਤੋ ਨਰਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਸੁਖਂ ਤਤਃ । ਤਾਰਕਂ ਪਾਲਕਂ ਕਰ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਜਾਗ੍ਰਤੇ ਹਿ ਤਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਜਾਗਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਜਾਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੈਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਿਯਵਾਕ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਕਾਰਯੁਤਂ ਯਸ਼੍ਚ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੁਭਕृਤ੍ਤਦਾ । ਤਮੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਤਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਨਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਿਹਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਨ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਯੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਯੁਨਂਦਨਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਸੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਚ ਗਿਆ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤੋ ਜਾਤਃ ਸੂਦਃ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਨੁਗਃ । ਸੈਰਂਧ੍ਰੀ ਚ ਤਥਾ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਸੋਈਏ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਕੰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌਕਰਾਣੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵ ਪ੍ਰਣੀਤੋऽਸੌ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੇਹਾਨ੍ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਉਸ ਘਰ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸੈਰਂਧ੍ਰ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ । ਸ਼ੁਭੇ ਪਰ੍ਣਕੁਟੀਦ੍ਵਾਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੀ ਨੇਕ ਕਿਰਤ ਨਾਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਟੀ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ,
ਗਤਾ ਸਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਲਕੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਣਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਸੂਦੇਨ ਪਾਚਿਤਂ ਮਾਂਸਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕਾਇਆ।