ਵਿਚਕ੍ਰੇ ਉਦ੍ਯਮਂ ਦੁष੍ਟਃ ਕਾਲਾਕृष੍ਟੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਦਾਨਵ, ਕਾਲ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੰਦੁਮਤੀ ਵਿੱਚ ਝੋਟੀਆਂ ਲੱਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਮੌਕੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਾਂ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬੋਪਮਾਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਭਾਗ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੁਰੀਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੂਰਾਤ੍ਸ ਦਾਨਵੋ ਦੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਨਾਨਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਹੋਗ੍ਰਾਂ ਚ ਭੀषਿਕਾਂ ਸੁਵਿਭੀषਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਬਾਨ ਦਾਨਵ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂਈ ਛਲਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ । ਭਯਂ ਨ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਨਸ੍ਯੇਵ ਕਦਾਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਗਰਭ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਵਿਫਲੋ ਦਾਨਵੋ ਜਾਤ ਉਦ੍ਯਮਸ਼੍ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ । ਮਨੀਪ੍ਸਿਤਂ ਨੈਵ ਜਾਤਂ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਯਤਨ ਫੋਕਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੰਦ-ਮਨ ਹੂੰਡਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਸਾ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਸ੍ਤਨਯਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿਆ। ਫਿਰ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵ ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਤੇਜਸਾਤੀਵ ਭਾਤ੍ਯੇष ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਦਾਸੀ ਮਹਾਦੁष੍ਟਾ ਕਾਚਿਤ੍ਸੂਤਿਗृਹਾਗਤਾ । ਅਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਮਂਗਲਵਾਦਿਨੀ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਦਾਸੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਘਰ ਆਈ ਸੀ, ਗੰਦਗੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸ ਹੁਂਡੋ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਦਾਸ੍ਯਾ ਅਂਗਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਾਯੁਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਹੂੰਡਾ ਦਾਸੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਯੂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਹਾਜਨੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇ ਚ ਨਿਦ੍ਰਯਾਤੀਵਮੋਹਿਤੇ । ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਮਪਹृਤ੍ਯ ਬਹਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਘਰ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰੱਬੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕਾਂਚਨਾਖ੍ਯਪੁਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕੀਯੇ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਕਾਂਚਨ ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਵਿਪੁਲਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਧਸ੍ਵੈਨਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਬਾਲਰੂਪਂ ਰਿਪੁਂ ਮਮ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੂਦਸ੍ਯ ਵੈ ਹਸ੍ਤੇ ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਬੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇ ਦੇ।
ਨਾਨਾਭੇਦੈਰ੍ਵਿਭੇਦੈਸ਼੍ਚ ਪਾਚਯਸ੍ਵ ਹਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਮ੍ । ਸੂਦਹਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਕਾ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਪੁਲਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਭਵਤ੍ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਘृਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਮ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਪੁਲਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਕਠੋਰ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ?
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭੋਪਮਂ ਸੁਤਮ੍ । ਕਸ੍ਯ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ ਕ੍ਸ਼ਮਾਹੀਨਃ ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੱਬੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ, ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਖਾਵੇਗਾ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਬਾਲਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਫਿਰ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ—ਤੂੰ ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਿਉਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਸਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਅਤੀਵ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਂ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਮਾਸੇਨ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਸ਼ਾਪਮਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯਾ ਹੁਂਡੇਨਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਘਟਨਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ, ਹੂੰਡਾ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਮਨ ਸੀ।
ਤਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਵੈ । ਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਬਾਲਕਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨੋ ਵਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ—ਇਹ ਬੱਚਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਵਿਪੁਲਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ । ਮੇਕਲਾਂ ਤੁ ਸਮਾਹੂਯ ਸੈਰਂਧ੍ਰੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ, ਮੈਕਲਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਹ੍ਯੇਨਂ ਬਾਲਕਂ ਦੁष੍ਟਂ ਮੇਕਲੇऽਦ੍ਯ ਮਹਾਨਸੇ । ਸੂਦਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਹੁਣ੍ਡਭੋਜਨਹੇਤਵੇ
ਮੈਕਲਾ, ਅੱਜ ਇਸ ਮਾੜੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੁੰਡਾ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣੇ।
ਮੇਕਲਾ ਬਾਲਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਸੂਦਮਾਹੂਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਰਾਜਾਦੇਸ਼ਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਪਚਸ੍ਵੈਨਂ ਹਿ ਬਾਲਕਮ੍
ਮੈਕਲਾ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਕਰ—ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪਕਾ।'
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਂ ਤੇਨ ਸੂਦੇਨਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਆਦਾਯ ਬਾਲਕਂ ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚੋਦ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਛੁਰੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏष ਵੈ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ ਜਹਾਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਹਸਂਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਸੂਦਃ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੈਰਂਧ੍ਰੀ ਚ ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੂਦਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀ ਵੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੈष ਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੇਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਕਸ੍ਯ ਜਾਤਃ ਸੁਸਤ੍ਕੁਲੇ
ਰਸੋਈਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਦੇਵਤਾਈ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ?
ਸੂਦ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਬਾਲਕਃ
ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ; ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ?'
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹੁਂਡੋऽਯਂ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਯੇਨ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਂਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਮਾੜਾ ਹੁੰਡਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਏ? ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਆਪਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਸ ਜੀਵੇਤ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਸਿਂਧੁਵੇਗੇਨ ਨੀਤਸ੍ਤੁ ਵਹ੍ਨਿਮਧ੍ਯੇ ਗਤੋऽਥਵਾ
ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।