ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ । ਇਂਦ੍ਰੋਪੇਂਦ੍ਰ ਸਮਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਿਵ੍ਯਵੀਰ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋਮਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਚ ਵੇਦੇ ਚ ਸਗੁਣੋਸੌ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਗੁਣੀ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ੌਨਕੋ ਗਤਵਾਨ੍ਗृਹਮ੍ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਜਾਭੂਤ੍ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੌਣਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਚਤੁਰਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਕੁਞ੍ਜਲ ਉਵਾਚ- ਗਤਾ ਸਾ ਨਨ੍ਦਨਵਨਂ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਂ ਤੁ ਤਦਾ ਪਿਤੁਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਗਈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਪ੍ਰੀਤਿ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ।
ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਸੁਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਭਾषਤਾਂ ਹਰ੍षਣੇਨ ਤੁ। ਆਯੋਰ੍ਗੇਹੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸੁਧਰ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ: 'ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ—'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹੁਣ੍ਡਸ੍ਯਾਂਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਂ ਦੁਃਖਦਾਯਕਮ੍
'—ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਹੁੰਡਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ।'
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮਾਯਾਤਾ ਪਿਤੁਰਗ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਸਮਾਸੇਨ ਤਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਦੁਃਖਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਬੋਲ ਦੱਸੇ।
ਪਿਤੁਰਗ੍ਰੇ ਜਗਾਦਾਥ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਸ਼ਾਪਮਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯਾਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੇਯਂ ਚਾਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ । ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਨਾਯੈਵ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾਃ ਸ ਦਾਨਵਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ—ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਚਕ੍ਰੇ ਉਦ੍ਯਮਂ ਦੁष੍ਟਃ ਕਾਲਾਕृष੍ਟੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਦਾਨਵ, ਕਾਲ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੰਦੁਮਤੀ ਵਿੱਚ ਝੋਟੀਆਂ ਲੱਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਮੌਕੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਾਂ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬੋਪਮਾਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਭਾਗ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੁਰੀਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੂਰਾਤ੍ਸ ਦਾਨਵੋ ਦੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਨਾਨਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਹੋਗ੍ਰਾਂ ਚ ਭੀषਿਕਾਂ ਸੁਵਿਭੀषਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਬਾਨ ਦਾਨਵ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂਈ ਛਲਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ । ਭਯਂ ਨ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਨਸ੍ਯੇਵ ਕਦਾਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਗਰਭ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਵਿਫਲੋ ਦਾਨਵੋ ਜਾਤ ਉਦ੍ਯਮਸ਼੍ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ । ਮਨੀਪ੍ਸਿਤਂ ਨੈਵ ਜਾਤਂ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਯਤਨ ਫੋਕਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੰਦ-ਮਨ ਹੂੰਡਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਸਾ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਸ੍ਤਨਯਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿਆ। ਫਿਰ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵ ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਤੇਜਸਾਤੀਵ ਭਾਤ੍ਯੇष ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਦਾਸੀ ਮਹਾਦੁष੍ਟਾ ਕਾਚਿਤ੍ਸੂਤਿਗृਹਾਗਤਾ । ਅਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਮਂਗਲਵਾਦਿਨੀ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਦਾਸੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਘਰ ਆਈ ਸੀ, ਗੰਦਗੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸ ਹੁਂਡੋ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਦਾਸ੍ਯਾ ਅਂਗਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਾਯੁਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਹੂੰਡਾ ਦਾਸੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਯੂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਹਾਜਨੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇ ਚ ਨਿਦ੍ਰਯਾਤੀਵਮੋਹਿਤੇ । ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਮਪਹृਤ੍ਯ ਬਹਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਘਰ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰੱਬੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕਾਂਚਨਾਖ੍ਯਪੁਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕੀਯੇ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਕਾਂਚਨ ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਵਿਪੁਲਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਧਸ੍ਵੈਨਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਬਾਲਰੂਪਂ ਰਿਪੁਂ ਮਮ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੂਦਸ੍ਯ ਵੈ ਹਸ੍ਤੇ ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਬੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇ ਦੇ।
ਨਾਨਾਭੇਦੈਰ੍ਵਿਭੇਦੈਸ਼੍ਚ ਪਾਚਯਸ੍ਵ ਹਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਮ੍ । ਸੂਦਹਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਕਾ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਪੁਲਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਭਵਤ੍ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਘृਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਮ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਪੁਲਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਕਠੋਰ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ?
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭੋਪਮਂ ਸੁਤਮ੍ । ਕਸ੍ਯ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ ਕ੍ਸ਼ਮਾਹੀਨਃ ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੱਬੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ, ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਖਾਵੇਗਾ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਬਾਲਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਫਿਰ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ—ਤੂੰ ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਿਉਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਸਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਅਤੀਵ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਂ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਮਾਸੇਨ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਸ਼ਾਪਮਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯਾ ਹੁਂਡੇਨਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਘਟਨਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ, ਹੂੰਡਾ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਮਨ ਸੀ।
ਤਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਵੈ । ਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਬਾਲਕਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨੋ ਵਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ—ਇਹ ਬੱਚਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ।