ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਬਦ੍ਧੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਨਾਗਂ ਸੁਰੂਪਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਵਰਮ੍
ਮੋਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਚਿੱਟੇ ਨਾਗ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਸਨ, ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਮਣਿਯੁਤਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਧਾਮਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮੁਖਪ੍ਰਾਂਤੇ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਂ ਪੁਨਃ
ਵੱਡੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਗ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇਕ ਮੋਤੀ ਰੱਖਿਆ।
ਕਂਠੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਦੇਵੇਸ਼ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਪਦ੍ਮਂ ਹਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦੁਮਤੀ ਦਾ ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਪਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਦਮਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਾਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਤਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਮਹਾਭਾਗਾ ਆਯੁਂ ਭੂਮਿਪਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਸੁਪਨਾ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂਭਾਗਾ ਨੇ ਇਹ ਆਯੁ, ਭੂਮਿ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਸਮਾਹੂਯ ਗੁਰੁਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ੌਨਕਂ ਸੁਮਹਾਭਾਗਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੌਣਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ।'
ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੇਹਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਦृष੍ਟਃ ਕਿਮਿਦਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਕਾਰਣਮ੍ । ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਧੀਮਤਾ
'ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—ਇਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?' ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਸਿਆਣੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਆਦਿष੍ਟਂ ਚ ਫਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸੁਗੁਣਂ ਸੁਤਹੇਤਵੇ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਕਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
'ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਫਲ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ?'
ਸੁਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਿਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਦਿਤਂ ਵਚਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੌਨਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੌਣਕ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਵ ਗੇਹੇ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਃ । ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ । ਇਂਦ੍ਰੋਪੇਂਦ੍ਰ ਸਮਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਿਵ੍ਯਵੀਰ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋਮਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਚ ਵੇਦੇ ਚ ਸਗੁਣੋਸੌ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਗੁਣੀ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ੌਨਕੋ ਗਤਵਾਨ੍ਗृਹਮ੍ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਜਾਭੂਤ੍ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੌਣਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਚਤੁਰਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਕੁਞ੍ਜਲ ਉਵਾਚ- ਗਤਾ ਸਾ ਨਨ੍ਦਨਵਨਂ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਂ ਤੁ ਤਦਾ ਪਿਤੁਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਗਈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਪ੍ਰੀਤਿ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ।
ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਸੁਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਭਾषਤਾਂ ਹਰ੍षਣੇਨ ਤੁ। ਆਯੋਰ੍ਗੇਹੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸੁਧਰ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ: 'ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ—'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹੁਣ੍ਡਸ੍ਯਾਂਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਂ ਦੁਃਖਦਾਯਕਮ੍
'—ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਹੁੰਡਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ।'
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮਾਯਾਤਾ ਪਿਤੁਰਗ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਸਮਾਸੇਨ ਤਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਦੁਃਖਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਬੋਲ ਦੱਸੇ।
ਪਿਤੁਰਗ੍ਰੇ ਜਗਾਦਾਥ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਸ਼ਾਪਮਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯਾਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੇਯਂ ਚਾਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ । ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਨਾਯੈਵ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾਃ ਸ ਦਾਨਵਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ—ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਚਕ੍ਰੇ ਉਦ੍ਯਮਂ ਦੁष੍ਟਃ ਕਾਲਾਕृष੍ਟੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਦਾਨਵ, ਕਾਲ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੰਦੁਮਤੀ ਵਿੱਚ ਝੋਟੀਆਂ ਲੱਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਮੌਕੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਾਂ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬੋਪਮਾਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਭਾਗ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੁਰੀਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੂਰਾਤ੍ਸ ਦਾਨਵੋ ਦੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਨਾਨਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਹੋਗ੍ਰਾਂ ਚ ਭੀषਿਕਾਂ ਸੁਵਿਭੀषਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਬਾਨ ਦਾਨਵ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂਈ ਛਲਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ । ਭਯਂ ਨ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਨਸ੍ਯੇਵ ਕਦਾਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਗਰਭ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਵਿਫਲੋ ਦਾਨਵੋ ਜਾਤ ਉਦ੍ਯਮਸ਼੍ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ । ਮਨੀਪ੍ਸਿਤਂ ਨੈਵ ਜਾਤਂ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਯਤਨ ਫੋਕਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੰਦ-ਮਨ ਹੂੰਡਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਸਾ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਸ੍ਤਨਯਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿਆ। ਫਿਰ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵ ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਤੇਜਸਾਤੀਵ ਭਾਤ੍ਯੇष ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਦਾਸੀ ਮਹਾਦੁष੍ਟਾ ਕਾਚਿਤ੍ਸੂਤਿਗृਹਾਗਤਾ । ਅਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਮਂਗਲਵਾਦਿਨੀ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਦਾਸੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਘਰ ਆਈ ਸੀ, ਗੰਦਗੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸ ਹੁਂਡੋ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਦਾਸ੍ਯਾ ਅਂਗਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਾਯੁਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਹੂੰਡਾ ਦਾਸੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਯੂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।