ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਗृਹਂ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਦਨੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸੁਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਿਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਆ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸਾ ਚ ਇਂਦੁਮਤੀ ਰਾਜ੍ਞੀ ਗਰ੍ਭਮਾਪ ਫਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ । ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੰਦੁਮਤੀ ਰਾਣੀ ਨੇ, ਦੱਤਾਤਰੇਯ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦृष੍ਟਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾਨ੍ਵਿਤਂ ਤਾਤ ਬਹੁਮਂਗਲਦਾਯਕਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਧੀਆ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਗृਹਾਂਤਰੇ ਵਿਸ਼ਂਤਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਪੁष੍ਪਕृਤਾਮਾਲਾ ਤਸ੍ਯ ਕਂਠੇ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ਸ਼ਂਖਪਾਣਿਰ੍ਗਦਾਚਕ੍ਰਾਸਿਧਾਰਕਃ । ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਾਨੁਕਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ, ਚਕਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਛਤਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ । ਹਾਰਕਂਕਣਕੇਯੂਰ ਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਤੇਜੀ, ਇਲਾਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਰ, ਕੰਡੇ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਾਨੁਕਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਏਵਂਵਿਧੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਾਗਤਃ
ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਕੁੰਡਲ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁਰਖ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਇਂਦੁਮਤੀਂ ਸਮਾਹੂਯ ਸ੍ਨਾਪਿਤਾ ਪਯਸਾ ਤਦਾ । ਸ਼ਂਖੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਰਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਣੇਨ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਬਦ੍ਧੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਨਾਗਂ ਸੁਰੂਪਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਵਰਮ੍
ਮੋਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਚਿੱਟੇ ਨਾਗ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਸਨ, ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਮਣਿਯੁਤਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਧਾਮਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮੁਖਪ੍ਰਾਂਤੇ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਂ ਪੁਨਃ
ਵੱਡੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਗ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇਕ ਮੋਤੀ ਰੱਖਿਆ।
ਕਂਠੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਦੇਵੇਸ਼ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਪਦ੍ਮਂ ਹਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦੁਮਤੀ ਦਾ ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਪਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਦਮਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਾਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਤਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਮਹਾਭਾਗਾ ਆਯੁਂ ਭੂਮਿਪਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਸੁਪਨਾ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂਭਾਗਾ ਨੇ ਇਹ ਆਯੁ, ਭੂਮਿ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਸਮਾਹੂਯ ਗੁਰੁਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ੌਨਕਂ ਸੁਮਹਾਭਾਗਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੌਣਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ।'
ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੇਹਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਦृष੍ਟਃ ਕਿਮਿਦਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਕਾਰਣਮ੍ । ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਧੀਮਤਾ
'ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—ਇਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?' ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਸਿਆਣੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਆਦਿष੍ਟਂ ਚ ਫਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸੁਗੁਣਂ ਸੁਤਹੇਤਵੇ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਕਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
'ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਫਲ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ?'
ਸੁਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਿਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਦਿਤਂ ਵਚਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੌਨਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੌਣਕ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਵ ਗੇਹੇ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਃ । ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ । ਇਂਦ੍ਰੋਪੇਂਦ੍ਰ ਸਮਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਿਵ੍ਯਵੀਰ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋਮਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਚ ਵੇਦੇ ਚ ਸਗੁਣੋਸੌ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਗੁਣੀ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ੌਨਕੋ ਗਤਵਾਨ੍ਗृਹਮ੍ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਜਾਭੂਤ੍ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੌਣਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਚਤੁਰਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਕੁਞ੍ਜਲ ਉਵਾਚ- ਗਤਾ ਸਾ ਨਨ੍ਦਨਵਨਂ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਂ ਤੁ ਤਦਾ ਪਿਤੁਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਗਈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਪ੍ਰੀਤਿ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ।
ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਸੁਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਭਾषਤਾਂ ਹਰ੍षਣੇਨ ਤੁ। ਆਯੋਰ੍ਗੇਹੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸੁਧਰ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ: 'ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ—'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹੁਣ੍ਡਸ੍ਯਾਂਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਂ ਦੁਃਖਦਾਯਕਮ੍
'—ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਹੁੰਡਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ।'
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮਾਯਾਤਾ ਪਿਤੁਰਗ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਸਮਾਸੇਨ ਤਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਦੁਃਖਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਬੋਲ ਦੱਸੇ।
ਪਿਤੁਰਗ੍ਰੇ ਜਗਾਦਾਥ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਸ਼ਾਪਮਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯਾਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੇਯਂ ਚਾਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ । ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਨਾਯੈਵ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾਃ ਸ ਦਾਨਵਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ—ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।