ਦੇਵਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਤੇਜਂ ਚ ਅਜੇਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਦਾਨਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ੍ਤਥਾ
'ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼, ਦਾਨਵ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਤ ਹੋਵੇ।'
ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਮ੍ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲਃ
'ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਯੱਗ ਕਰੇ, ਦਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਵੀਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।'
ਦਾਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਣ੍ਡਿਤਃ। ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇषੁ ਨਿਪੁਣਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਪਰਾਯਣਃ
'ਉਹ ਦਾਤਾ, ਭੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ, ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਾਠਕ ਹੋਵੇ।'
ਅਨਾਹਤਮਤਿਰ੍ਧੀਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ। ਏਵਂ ਗੁਣਃ ਸੁਰੂਪਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਞ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ
'ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ, ਐਸੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਚਲੇ।'
ਦੇਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮਵਂਸ਼ਪ੍ਰਧਾਰਕਮ੍। ਯਦਿ ਚਾਪਿ ਵਰੋ ਦੇਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਕृਪਯਾ ਵਿਭੋ
'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ।'
"ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਗृਹੇ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਜੀਵਦਯਾਕਰਃ
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਏਭਿਰ੍ਗੁਣੈਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਤਃ । ਰਾਜਾ ਚ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਸ਼੍ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਦੇਸ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਖਲੁ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਫਲਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭੂਪਮਾਹ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸੁਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਫਲ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੁਭਾਗਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯੈਵ ਤਮਾਯੁਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪੁਰਃ। ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯੈਵ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਯੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇ ਮਹਾਮੁਨੌ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਆਯੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੱਤਾਤਰੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਯੁ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਗृਹਂ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਦਨੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸੁਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਿਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਆ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸਾ ਚ ਇਂਦੁਮਤੀ ਰਾਜ੍ਞੀ ਗਰ੍ਭਮਾਪ ਫਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ । ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੰਦੁਮਤੀ ਰਾਣੀ ਨੇ, ਦੱਤਾਤਰੇਯ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦृष੍ਟਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾਨ੍ਵਿਤਂ ਤਾਤ ਬਹੁਮਂਗਲਦਾਯਕਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਧੀਆ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਗृਹਾਂਤਰੇ ਵਿਸ਼ਂਤਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਪੁष੍ਪਕृਤਾਮਾਲਾ ਤਸ੍ਯ ਕਂਠੇ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ਸ਼ਂਖਪਾਣਿਰ੍ਗਦਾਚਕ੍ਰਾਸਿਧਾਰਕਃ । ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਾਨੁਕਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ, ਚਕਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਛਤਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ । ਹਾਰਕਂਕਣਕੇਯੂਰ ਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਤੇਜੀ, ਇਲਾਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਰ, ਕੰਡੇ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਾਨੁਕਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਏਵਂਵਿਧੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਾਗਤਃ
ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਕੁੰਡਲ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁਰਖ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਇਂਦੁਮਤੀਂ ਸਮਾਹੂਯ ਸ੍ਨਾਪਿਤਾ ਪਯਸਾ ਤਦਾ । ਸ਼ਂਖੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਰਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਣੇਨ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਬਦ੍ਧੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਨਾਗਂ ਸੁਰੂਪਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਵਰਮ੍
ਮੋਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਚਿੱਟੇ ਨਾਗ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਸਨ, ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਮਣਿਯੁਤਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਧਾਮਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮੁਖਪ੍ਰਾਂਤੇ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਂ ਪੁਨਃ
ਵੱਡੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਗ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇਕ ਮੋਤੀ ਰੱਖਿਆ।
ਕਂਠੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਦੇਵੇਸ਼ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਪਦ੍ਮਂ ਹਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦੁਮਤੀ ਦਾ ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਪਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਦਮਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਾਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਤਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਮਹਾਭਾਗਾ ਆਯੁਂ ਭੂਮਿਪਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਸੁਪਨਾ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂਭਾਗਾ ਨੇ ਇਹ ਆਯੁ, ਭੂਮਿ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਸਮਾਹੂਯ ਗੁਰੁਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ੌਨਕਂ ਸੁਮਹਾਭਾਗਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੌਣਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ।'
ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੇਹਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਦृष੍ਟਃ ਕਿਮਿਦਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਕਾਰਣਮ੍ । ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਧੀਮਤਾ
'ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—ਇਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?' ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਸਿਆਣੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਆਦਿष੍ਟਂ ਚ ਫਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸੁਗੁਣਂ ਸੁਤਹੇਤਵੇ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਕਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
'ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਫਲ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ?'
ਸੁਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਿਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਦਿਤਂ ਵਚਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੌਨਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੌਣਕ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਵ ਗੇਹੇ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਃ । ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'