ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਉਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਸਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂਵਿਸ਼੍ਵਨਾਯਕਮ੍
ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ।
ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਮਾਮੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
"ਕੁਞ੍ਜਲ ਉਵਾਚ- ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਵਾਚ ਮਤ੍ਤਰੂਪੇਣ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।'
ਕਪਾਲੇ ਮੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇਹਿ ਪਾਚਿਤਂ ਮਾਂਸਭੋਜਨਮ੍। ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਚਾਯੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਲਿਆ ਆ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਯੁ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਸੁਕਸ੍ਤੁ ਕਪਾਲੇਨ ਸੁਰਾਮਾਹृਤ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍। ਪਲਂ ਸੁਪਾਚਿਤਂ ਚੈਵ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਲਿਆਇਆ।
ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਪਿ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਾਯ ਸਤ੍ਤਮ। ਅਥ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾਃ ਸ ਸਂਜਾਤੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਨਰਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਪਰਮ੍। ਸਮੁਵਾਚ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਾਯੁਂ ਪ੍ਰਣਤਮਾਨਸਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੇਵਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਆਯੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਭੁਵਿ ਭੂਪਤੇ। ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਂਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
"ਰਾਜੋਵਾਚ- ਭਵਾਨ੍ਦਾਤਾ ਵਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਪਯਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਗੁਣੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਗੁਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੁਨੀਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ।'
ਦੇਵਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਤੇਜਂ ਚ ਅਜੇਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਦਾਨਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ੍ਤਥਾ
'ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼, ਦਾਨਵ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਤ ਹੋਵੇ।'
ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਮ੍ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲਃ
'ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਯੱਗ ਕਰੇ, ਦਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਵੀਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।'
ਦਾਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਣ੍ਡਿਤਃ। ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇषੁ ਨਿਪੁਣਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਪਰਾਯਣਃ
'ਉਹ ਦਾਤਾ, ਭੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ, ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਾਠਕ ਹੋਵੇ।'
ਅਨਾਹਤਮਤਿਰ੍ਧੀਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ। ਏਵਂ ਗੁਣਃ ਸੁਰੂਪਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਞ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ
'ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ, ਐਸੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਚਲੇ।'
ਦੇਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮਵਂਸ਼ਪ੍ਰਧਾਰਕਮ੍। ਯਦਿ ਚਾਪਿ ਵਰੋ ਦੇਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਕृਪਯਾ ਵਿਭੋ
'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ।'
"ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਗृਹੇ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਜੀਵਦਯਾਕਰਃ
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਏਭਿਰ੍ਗੁਣੈਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਤਃ । ਰਾਜਾ ਚ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਸ਼੍ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਦੇਸ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਖਲੁ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਫਲਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭੂਪਮਾਹ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸੁਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਫਲ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੁਭਾਗਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯੈਵ ਤਮਾਯੁਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪੁਰਃ। ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯੈਵ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਯੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇ ਮਹਾਮੁਨੌ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਆਯੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੱਤਾਤਰੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਯੁ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਗृਹਂ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਦਨੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸੁਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਿਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਆ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸਾ ਚ ਇਂਦੁਮਤੀ ਰਾਜ੍ਞੀ ਗਰ੍ਭਮਾਪ ਫਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ । ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੰਦੁਮਤੀ ਰਾਣੀ ਨੇ, ਦੱਤਾਤਰੇਯ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦृष੍ਟਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾਨ੍ਵਿਤਂ ਤਾਤ ਬਹੁਮਂਗਲਦਾਯਕਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਧੀਆ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਗृਹਾਂਤਰੇ ਵਿਸ਼ਂਤਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਪੁष੍ਪਕृਤਾਮਾਲਾ ਤਸ੍ਯ ਕਂਠੇ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ਸ਼ਂਖਪਾਣਿਰ੍ਗਦਾਚਕ੍ਰਾਸਿਧਾਰਕਃ । ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਾਨੁਕਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ, ਚਕਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਛਤਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ । ਹਾਰਕਂਕਣਕੇਯੂਰ ਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਤੇਜੀ, ਇਲਾਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਰ, ਕੰਡੇ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਾਨੁਕਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਏਵਂਵਿਧੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਾਗਤਃ
ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਕੁੰਡਲ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁਰਖ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਇਂਦੁਮਤੀਂ ਸਮਾਹੂਯ ਸ੍ਨਾਪਿਤਾ ਪਯਸਾ ਤਦਾ । ਸ਼ਂਖੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਰਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਣੇਨ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ।