ਕਮ੍ਪਨ ਉਵਾਚ- ਅਪਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਆਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਨਯ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਕੰਪਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ; ਪਰ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗਾ।
ਨੋ ਵਾ ਪ੍ਰਪਾਤਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਭਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭੀषਣੈਃ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਗਿਰਾ ਦੇ; ਪਰ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗਾ।
ਜਨ੍ਮਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਪਹृਤ੍ਯ ਸਮਾਨੀਯ ਜਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਉਹ ਮੰਦਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮੰਦੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਏਵਂ ਸਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇਨਾਪਿ ਕਂਪਨੇਨ ਸ ਦਾਨਵਃ । ਅਭੂਤ੍ਸ ਉਦ੍ਯਮੋਪੇਤੋ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਪਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
'ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਲਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗ ਆਯੁਰ੍ਨਾਮ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਆਯੁਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮੋ ਰਾਜਾ ਤਪਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਬਲੈਃ। ਦਾਨਯਜ੍ਞੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਤਪ, ਯਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਦਾਨ, ਯਜ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਸੱਚ ਤੇ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਏਕਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭੂਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਨ ਵਿਂਦਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇਨ ਦੁਃਖੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਥਂ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਸੁਤਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?'
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਆਯੁਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਪਰਮਂ ਯਤ੍ਨਮਕਰੋਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਯੁਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੋਚਿਆ; ਪੁੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਦਿਰਾਰੁਣਲੋਚਨਃ
ਅਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਮਹਾਂਮੁਨੀ, ਇਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਾਰੁਣ੍ਯਾ ਮਤ੍ਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਨ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਃ। ਅਙ੍ਕੇ ਯੁਵਤਿਮਾਧਾਯ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਵਾਰੁਣੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਸੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਾਯਤੇ ਨृਤ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਰਾਂ ਚ ਪਿਬਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਨਾ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੇਨ ਮਹਾਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਉਂਦਾ, ਨੱਚਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਸੀ; ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀਸ਼ਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ । ਚਂਦਨਾਗੁਰੁਦਿਗ੍ਧਾਂਗੋ ਰਾਜਮਾਨੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਨृਪੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਗਤਂ ਪੁਰਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਅਥ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਤ੍ਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ। ਨਿਸ਼੍ਚਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਾਪਨ੍ਨਂ ਮਾਨਸਂ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ।
ਸਮਾਹੂਯ ਉਵਾਚੇਦਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਸੇ ਨृਪ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚਾਰੇਣ ਹੀਨੋਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।'
ਸੁਰਾਮਾਂਸਪ੍ਰਲੁਬ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸਕ੍ਤਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਵਰਦਾਨੇ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਨ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂष ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮ੍
ਮੈਂ ਸਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਮਾਸ ਵਲ ਲੋਭੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
"ਆਯੁਰੁਵਾਚ- ਭਵਾਦृਸ਼ੋ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਤਾ ਵੈ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਯੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚਾਹਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ।
ਅਤ੍ਰਿਵਂਸ਼ੇ ਮਹਾਭਾਗ ਗੋਵਿਂਦਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਭਵਾਨ੍ਵੈ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਉਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਸਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂਵਿਸ਼੍ਵਨਾਯਕਮ੍
ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ।
ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਮਾਮੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
"ਕੁਞ੍ਜਲ ਉਵਾਚ- ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਵਾਚ ਮਤ੍ਤਰੂਪੇਣ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।'
ਕਪਾਲੇ ਮੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇਹਿ ਪਾਚਿਤਂ ਮਾਂਸਭੋਜਨਮ੍। ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਚਾਯੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਲਿਆ ਆ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਯੁ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਸੁਕਸ੍ਤੁ ਕਪਾਲੇਨ ਸੁਰਾਮਾਹृਤ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍। ਪਲਂ ਸੁਪਾਚਿਤਂ ਚੈਵ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਲਿਆਇਆ।
ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਪਿ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਾਯ ਸਤ੍ਤਮ। ਅਥ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾਃ ਸ ਸਂਜਾਤੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਨਰਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਪਰਮ੍। ਸਮੁਵਾਚ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਾਯੁਂ ਪ੍ਰਣਤਮਾਨਸਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੇਵਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਆਯੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਭੁਵਿ ਭੂਪਤੇ। ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਂਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
"ਰਾਜੋਵਾਚ- ਭਵਾਨ੍ਦਾਤਾ ਵਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਪਯਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਗੁਣੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਗੁਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੁਨੀਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ।'