ਪੂਰ੍ਵਮਾਚਰਿਤਂ ਘੋਰਂ ਪਤਿਕਾਮਨਯਾ ਤਪਃ। ਤਵ ਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮਿਚ੍ਛਂਤੀ ਚਰਿष੍ਯੇ ਦਾਰੁਣਂ ਪੁਨਃ
ਜਿਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਹਾਨੀ ਲਈ ਉਹੀ ਕਠੋਰ ਤਪ ਮੁੜ ਕਰਾਂਗੀ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤਂ ਦੁष੍ਟਂ ਨਹੁषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨਿਿਿਿਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਵਜ੍ਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ।੯੧ ਰਣੇ ਨਿਪਤਿਤਂ ਪਾਪ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਂ ਸਲੋਹਿਤਮ੍ । ਗਤਾਸੁਂ ਚ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਦਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰਾ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਤੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਏਵਂ ਸੁਨਿਯਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਤੀਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਹੁਂਡਨਾਸ਼ਾਯ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਸ਼ਿਵਨਂਦਿਨੀ
ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਹੁੰਡਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਡਿੱਗ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਯਥਾਦੀਪ੍ਤਿਮਤੀ ਸ਼ਿਖੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਤੇਜੋਭਿਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਹੇਤ੍ਸੁਲੋਕਾਨ੍। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦੀਪ੍ਤਾ ਵਿਬੁਧੇਸ਼ਪੁਤ੍ਰੀ ਗਙ੍ਗਾਤਟੇ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮਾਚਰਤ੍ਤਪਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੌ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
"ਕੁਞ੍ਜਲ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਗਤਾ । ਗਙ੍ਗਾਂਭਸਿ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪੁਰੇ ਕਾਞ੍ਚਨਾਹ੍ਵਯੇ
ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇੰਝ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਧੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਹੁਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਧਹੇਤਵੇ । ਅਸ਼ੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ ਬਾਲਾ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਪਤਲੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੁੰਡਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਹੁਣ੍ਡੋਪਿ ਦੁਃਖਿਤੋਭੂਤਃ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤ ਅਤੀਵ ਵਚਨਾਨਲੈਃ
ਹੁੰਡਾ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ।
ਸਮਾਹੂਯ ਅਮਾਤ੍ਯਂ ਤਂ ਕਮ੍ਪਨਾਖ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਪੋਦ੍ਭਵਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਕੰਪਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਕਿ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ।
ਸ਼ਪ੍ਤੋਸ੍ਮ੍ਯਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਕਨ੍ਯਯਾ। ਨਹੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਮੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਨੈਵ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ਗਰ੍ਭ ਆਯੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀ। ਯਥਾ ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਲੀਕਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਪਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਹਾਲੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਯੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸੱਚੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਕਮ੍ਪਨ ਉਵਾਚ- ਅਪਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਆਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਨਯ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਕੰਪਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ; ਪਰ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗਾ।
ਨੋ ਵਾ ਪ੍ਰਪਾਤਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਭਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭੀषਣੈਃ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਗਿਰਾ ਦੇ; ਪਰ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗਾ।
ਜਨ੍ਮਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਪਹृਤ੍ਯ ਸਮਾਨੀਯ ਜਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਉਹ ਮੰਦਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮੰਦੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਏਵਂ ਸਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇਨਾਪਿ ਕਂਪਨੇਨ ਸ ਦਾਨਵਃ । ਅਭੂਤ੍ਸ ਉਦ੍ਯਮੋਪੇਤੋ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਪਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
'ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਲਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗ ਆਯੁਰ੍ਨਾਮ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਆਯੁਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮੋ ਰਾਜਾ ਤਪਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਬਲੈਃ। ਦਾਨਯਜ੍ਞੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਤਪ, ਯਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਦਾਨ, ਯਜ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਸੱਚ ਤੇ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਏਕਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭੂਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਨ ਵਿਂਦਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇਨ ਦੁਃਖੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਥਂ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਸੁਤਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?'
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਆਯੁਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਪਰਮਂ ਯਤ੍ਨਮਕਰੋਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਯੁਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੋਚਿਆ; ਪੁੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਦਿਰਾਰੁਣਲੋਚਨਃ
ਅਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਮਹਾਂਮੁਨੀ, ਇਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਾਰੁਣ੍ਯਾ ਮਤ੍ਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਨ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਃ। ਅਙ੍ਕੇ ਯੁਵਤਿਮਾਧਾਯ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਵਾਰੁਣੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਸੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਾਯਤੇ ਨृਤ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਰਾਂ ਚ ਪਿਬਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਨਾ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੇਨ ਮਹਾਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਉਂਦਾ, ਨੱਚਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਸੀ; ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀਸ਼ਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ । ਚਂਦਨਾਗੁਰੁਦਿਗ੍ਧਾਂਗੋ ਰਾਜਮਾਨੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਨृਪੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਗਤਂ ਪੁਰਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਅਥ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਤ੍ਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ। ਨਿਸ਼੍ਚਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਾਪਨ੍ਨਂ ਮਾਨਸਂ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ।
ਸਮਾਹੂਯ ਉਵਾਚੇਦਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਸੇ ਨृਪ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚਾਰੇਣ ਹੀਨੋਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।'
ਸੁਰਾਮਾਂਸਪ੍ਰਲੁਬ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸਕ੍ਤਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਵਰਦਾਨੇ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਨ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂष ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮ੍
ਮੈਂ ਸਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਮਾਸ ਵਲ ਲੋਭੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
"ਆਯੁਰੁਵਾਚ- ਭਵਾਦृਸ਼ੋ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਤਾ ਵੈ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਯੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚਾਹਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ।
ਅਤ੍ਰਿਵਂਸ਼ੇ ਮਹਾਭਾਗ ਗੋਵਿਂਦਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਭਵਾਨ੍ਵੈ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।