ਆਨੀਤਾਤ੍ਮਗृਹਂ ਦਿਵ੍ਯਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਮੇਰੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਪੁਤ੍ਰ ਵੈਡੂਰ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਵੈਡੂਰੀਆ ਨਾਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਗਰੀ।
ਅਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਕਾਂਚਨਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਿਵਮ੍। ਤੁਂਗਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਬਾਧੈਃ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਦਂਡਚਾਮਰੈਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਾਂਚਨ ਨਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਗੁੰਬਦਾਂ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਨਾਨਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੋਪੇਤੈਰ੍ਵਨੈਰ੍ਨੀਲੈਰ੍ਘਨੋਪਮੈਃ। ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਨਦੀਭਿਸ੍ਤੁ ਜਲਾਸ਼ਯੈਃ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ, ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਹੇਮਸਂਯਤੈਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਰਸ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਾਨਵ ਦੀ ਅਸਲ ਵਸਤੀ ਹੈ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਸਾ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਮਸ਼ੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ ਤਦਾ। ਕਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਖੇ ਮਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਸ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਹੈ?'
ਸੋਵਾਚ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸੋऽਹਂ ਦਾਨਵਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਇਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।'
ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸਮਾਨੀਤਾ ਮਾਯਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਤਾਮਾਭਾष੍ਯ ਗृਹਂ ਨੀਤਾ ਸ਼ਾਤਕੌਮ੍ਭਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਵੇਸ਼੍ਮੈਃ ਸਮਾਜੁष੍ਟਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍। ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸੁਂਦਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਦੋਲਾਯਾਂ ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਓਥੇ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰੂਪੀ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਕਰਸਮ੍ਪੁਟਮਾਬਧ੍ਯ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਂ ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਾਞ੍ਛਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਂ ਤਂ ਦਦ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਭਜ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿਭਜਨ੍ਤਂ ਕਾਮਪੀਡਿਤਮ੍
'ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤੜਪ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
'ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਨੈਵ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ਮਾਂ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਵੈ ਧਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਮੋਹਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭੁਲਾਵਾ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ।'
ਭਵਾਦृਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਪਾਪੈਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਧਮੈਃ। ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਹਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਾ ਵਦਸ੍ਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਾ ਕਹਿ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਨੁਜਾ ਸਾ ਤਪਸਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਤਾ ਰੁषਾ ਚ। ਸਂਹਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਪਰਿ ਦਾਨਵਂ ਤਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਜਿਹ੍ਵੇਵ ਯਥਾ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ
ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਾਲ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਹਿਲੀ।
ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਮੇਵਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ । ਉਗ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਪਾਪ ਚਾਤ੍ਮਨਾਸ਼ਨਹੇਤਵੇ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਵਞ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਵਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ। ਦੀਪ੍ਤਾ ਸ੍ਵਗृਹਮਾਨੀਤਾ ਸੁਸ਼ਿਖਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨਃ
ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਵਿੱਟ ਵਾਲੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਲਿਆਈ ਹੈ।
ਯਥਾऽਸ਼ੁਭਃ ਕੂਟਪਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਕੈਃ ਸਮੁਦ੍ਗਤਃ। ਗृਹਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਤੇ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਠੱਗ ਪੰਛੀ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਜਨਸ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਧਨਸ੍ਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਨਾਸ਼ਮਿਚ੍ਛੇਤ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯੇਵ ਯਦਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੰਛੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ, ਧਨ, ਤੇ ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਤੇਹਂ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਵ ਨਾਸ਼ਂ ਸਮੀਹਤੀ । ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਵ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ-ਧਾਣ, ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਜੀਵਂ ਕੁਲਂ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਤਵ। ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਨਾਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ, ਤੇਰਾ ਕੁਲ, ਤੇਰਾ ਧਨ, ਤੇਰਾ ਧਾਣ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾਹਮਾਨੀਤਾ ਚਰਨ੍ਤੀ ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਪਤਿਕਾਮਾ ਪ੍ਰਵਾਞ੍ਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਨਹੁषਂ ਚਾਯੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦਿੱਤਾ—
ਤਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਦਾਨਵ । ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਉਪਾਯੋऽਯਂ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਪੁਰਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦਾਨਵ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਉਪਾਏ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੋਚਿਆ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯੇਯਂ ਲੌਕਿਕੀ ਗਾਥਾ ਯਾਂ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਨ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਕੁਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਗਾਥਾ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਹੈ: 'ਜਗਤ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੂਰਖ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ।'
ਯੇਨ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਸੁਖਾਦਿਕਮ੍। ਸ ਏਵ ਭੁਂਜਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਸ ਨੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਬੋਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੁੱਖ-ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣੋਸ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਕੀਯਸ੍ਯ ਮਹੀਤਲੇ। ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਨਿਰਯਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਭੋਗ। ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹਿ ਸੁਧਾਰਂ ਤੁ ਸੁਖਡ੍ਗਂ ਚ ਵਿਘਟ੍ਟਤਿ। ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਕੋਪਾਯ ਤਥਾ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਸਖਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਸਜ਼ਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਖੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਦਰਦ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਜਾਣ ਲੈ।
ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਕੋ ਲੁਨਾਤਿ ਮੁਖਾਤ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਾਹਸਾਕਾਰਸਂਯੁਤਃ।੮੪ ਸਤ੍ਯਾਚਾਰਾਂ ਦਮੋਪੇਤਾਂ ਨਿਯਤਾਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਨਿਧਨਂ ਚੇਚ੍ਛਤੇ ਯੋ ਵੈ ਸ ਵੈ ਮਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਕੌਣ ਉਹ ਬੇਖੌਫ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੈ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਵਾਲ ਕੱਟ ਸਕੇ? ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਬਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਣਿਂ ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪਸ੍ਯ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਗृਹੀਤੁਮਿਚ੍ਛਤੇ ਸੋ ਹਿ ਯਥਾ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਜੀਉਂਦੇ ਕਾਲੇ ਸੱਪ ਦੀ ਫਣੀ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਭਵਾਂਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਮੂਢ ਕਾਲੇਨ ਕਾਲਮੋਹਿਤਃ । ਤਦਾ ਤੇ ਈਦृਸ਼ੀ ਜਾਤਾ ਕੁਮਤਿਃ ਕਿਂ ਨਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਸਮੇਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਐਸਾ ਮੰਦਾ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ?
ऋਤੇ ਤੁ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਮਾਲੋਕਯਤੇ ਹਿ ਕਃ। ਅਨ੍ਯੋ ਹਿ ਨਿਧਨਂ ਯਾਤਿ ਮਮਰੂਪਾਵਲੋਕਨਾਤ੍
ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੀ ਸੂਰਤ ਦੇਖ ਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਏਵਮਾਭਾषਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਗਤਾ ਸਤੀ । ਸਸ਼ੋਕਾ ਦੁਃਖਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਨਿਯਤਾਨਿ ਯਮਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ, ਸਬਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।