ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਲੋਭੇਨ ਕਾਮੇਨ ਲੁਬ੍ਧੋ ਵਦਸਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ । ਕਿਲ੍ਬਿषੇਣ ਸਮਾਜੁष੍ਟਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਪਾਪ ਵਿਚ ਰੁਝਿਆ, ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਵੰਝਾ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਯਦਿष੍ਟਮੇਵਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਦृਢਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੇਣ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੁਝ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਵਦਨੇ ਯਤ੍ਸੁਭਾषਿਤਮ੍। ਨਿਃਸਰੇਦ੍ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦਨ੍ਯਥਾ ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਬਚਨ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਾਦੇਵਮਾਜ੍ਞਾਤਂ ਨਹੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਚ। ਸਮਾਯੋਗਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਚ
ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ—ਨਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਯਜ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਮਨਃਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯ ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਚਾਲਿਤੁਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ, ਭਟਕਾਵਾ ਛੱਡ। ਹੇ ਦੈਤ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦृਢਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸ ਕੋ ਮੇ ਚਾਲਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ। ਮਹਾਸ਼ਾਪੇਨ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਇਤੋ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਸੁਰ
ਮੈਂ ਪਤੀਵਰਤਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹਾਂ—ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾ, ਮਹਾ-ਅਸੁਰ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਹੁਣ੍ਡੋ ਵੈ ਦਾਨਵੋ ਬਲੀ । ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਥਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵੇਦਿਯਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਹੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਔਰਤ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹੁਣ੍ਡੋ ਮਾਯਾਵੀ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਤਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਵਿਹਾਯ ਤਾਮ੍। ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੋਮਯੀਮ੍
ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਚਲਾਕ ਹੁੰਡਾ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਃ । ਮਾਯਯਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਮਮ ਨਨ੍ਦਨ
ਦਾਨਵ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ; ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਉਹ ਇਕ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੇ।
ਸਾ ਕਨ੍ਯਾਪਿ ਵਰਾਰੋਹਾ ਮਾਯਾਰੂਪਾਗਮਤ੍ਤਤਃ। ਹਾਸ੍ਯਲੀਲਾ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿੱਕੀ ਸੀ, ਹੱਸ-ਖੇਡ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਭਵਨਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਵ ਅਸ਼ੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਸੁਭਗੇ ਤਿष੍ਠਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤਪੋਵਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗੀ? ਕਿਹੜੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਇਥੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੈਂ?'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਬਾਲੇ ਕਾਮਸ਼ੋषਣਕਂ ਤਪਃ। ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਭਗੇ ਕਿਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
'ਬਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਦੱਸ, ਸੁਭਾਗੀ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਾਨਵੇਨਾਪਿ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਮਾਯਾਰੂਪੇਣ ਛਨ੍ਨੇਨ ਸਾਭਿਲਾषੇਣ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਦਾਨਵ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਹੀਆਂ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਲਦੀ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਆਤ੍ਮਸृष੍ਟਿ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਤਪਸਃ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚष੍ਟ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਉਪਪ੍ਲਵਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਯਾਰੂਪਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸੌਹृਦਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਤਯਾ
ਪਰ ਉਹ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
"ਹੁਣ੍ਡ ਉਵਾਚ- ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸਿ ਹੇ ਦੇਵਿ ਸਾਧੁਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ। ਸਾਧੁਸ਼ੀਲਸਮਾਚਾਰਾ ਸਾਧੁਚਾਰਾ ਮਹਾਸਤੀ
ਹੁੰਡਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਹੈਂ।'
ਅਹਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ। ਤਪਸ਼੍ਚਰਾਮਿ ਸੁਭਗੇ ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਸਤੀ
'ਮੈਂ ਵੀ, ਸੁਭਾਗੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਹੁਂਡੇਨਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਾਯ ਵੈ ਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਯਾਮਿ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
'ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਉਸ ਮੰਦ ਹੁੰਡਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਏਹਿ ਮੇ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਕੈਃ
'ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ।'
ਹੁਂਡੇਨ ਸਖਿਭਾਵੇਨ ਮੋਹਿਤਾ ਸ਼ਿਵਨਂਦਿਨੀ। ਸਮਾਕृष੍ਟਾ ਸੁਵੇਗੇਨ ਮਹਾਮੋਹੇਨ ਮੋਹਿਤਾ
ਹੁੰਡਾ ਨੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਟਕਾਵ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਆਨੀਤਾਤ੍ਮਗृਹਂ ਦਿਵ੍ਯਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਮੇਰੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਪੁਤ੍ਰ ਵੈਡੂਰ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਵੈਡੂਰੀਆ ਨਾਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਗਰੀ।
ਅਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਕਾਂਚਨਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਿਵਮ੍। ਤੁਂਗਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਬਾਧੈਃ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਦਂਡਚਾਮਰੈਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਾਂਚਨ ਨਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਗੁੰਬਦਾਂ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਨਾਨਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੋਪੇਤੈਰ੍ਵਨੈਰ੍ਨੀਲੈਰ੍ਘਨੋਪਮੈਃ। ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਨਦੀਭਿਸ੍ਤੁ ਜਲਾਸ਼ਯੈਃ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ, ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਹੇਮਸਂਯਤੈਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਰਸ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਾਨਵ ਦੀ ਅਸਲ ਵਸਤੀ ਹੈ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਸਾ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਮਸ਼ੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ ਤਦਾ। ਕਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਖੇ ਮਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਸ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਹੈ?'
ਸੋਵਾਚ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸੋऽਹਂ ਦਾਨਵਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਇਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।'
ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸਮਾਨੀਤਾ ਮਾਯਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਤਾਮਾਭਾष੍ਯ ਗृਹਂ ਨੀਤਾ ਸ਼ਾਤਕੌਮ੍ਭਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਵੇਸ਼੍ਮੈਃ ਸਮਾਜੁष੍ਟਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍। ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸੁਂਦਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਦੋਲਾਯਾਂ ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਓਥੇ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰੂਪੀ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਕਰਸਮ੍ਪੁਟਮਾਬਧ੍ਯ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਂ ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਾਞ੍ਛਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਂ ਤਂ ਦਦ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਭਜ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿਭਜਨ੍ਤਂ ਕਾਮਪੀਡਿਤਮ੍
'ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤੜਪ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'