ਰਤ੍ਨਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਮਾਕਾਰਾ ਨਖਾਃ ਪਾਦਾਗ੍ਰਸਂਭਵਾਃ। ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਤਥਾ ਚਾਂਗੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ 'ਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੀ ਹਾਰਕਂਕਣਨੂਪੁਰਾ। ਮੇਖਲਾਕਟਿਸੂਤ੍ਰੇਣ ਕਾਂਚੀਨਾਦੇਨ ਰਾਜਤੇ
ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ—ਹਾਰ, ਕੰਗਣ, ਪੈਜਬ—ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਮਰਬੰਦ, ਕਟਿਸੂਤ ਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਨੀਲੇਨ ਪਟ੍ਟਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਰਾਂ ਸ਼ੋਭਾਂ ਗਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਕਂਚੁਕੇਨਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸੁਰਕ੍ਤੇਨ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਨੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਜਕਾ ਵੀ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕਲ੍ਪਿਤਾਦ੍ਭਾਵਾਦ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹੋਦਯਮ੍। ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਮੁਦਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਤਥਾ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਕਲ੍ਪ੍ਯਤੇ ਭਾਵਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਵ੍ਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਰेखਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਸਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਤਯੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ । ਪਾਦਾਂਬੁਜਂ ਨਨਾਮਾਥ ਸਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਹਾਰਿ ਚ ਸਾ ਤਦਾ। ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਮਾਤਰ੍ਵਦ ਸ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਹੇ ਨਾਥ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬਣਾਇਆ? ਮਾਤਾ, ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।'
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਭਾਵਾਨ੍ਮਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਃ ਕृਤਃ । ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਭਦ੍ਰੇ ਭਵਤੀ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਵ੍ਰਖ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ—ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ।'
ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ । ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸੋਮਵਂਸ਼ੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯਥਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਨਹੁषੋਨਾਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਵ ਨਾਥੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਜਗਾਮ ਗਿਰਿਜਾ ਗਿਰਿਮ੍ । ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣਾਪਿ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾ
ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਗਿਰਿਜਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
†********************† ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਣ੍ਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ੧੦੨ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
'ਕੁਞ੍ਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਸ਼ੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ ਜਾਤਾ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਤਦਾ। ਰੇਮੇ ਸੁਨਨ੍ਦਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਉਹ ਸੁਨੰਦਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਸੁਰੂਪਾਭਿਃ ਸੁਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤੇਃ ਸੁਤੋ ਹੁਣ੍ਡੋ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਤੀਵ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਚਾਰੋ ਮਹਾਕਾਮੀ ਨਨ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੁੰਡਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁੱਦੇ ਤੇ ਤੀਬਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਸ਼ੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਾ ਗਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਕਾਯਃ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਾਚ੍ਚਾਤ੍ਰ ਆਗਤਾਸਿ ਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਇਸ ਵਧੀਆ ਬਾਗ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈਂ?'
'ਅਸ਼ੋਕਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤਾਹਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ੍ਵਸਾਹਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਗੋਤ੍ਰਜਾਪਿ ਮੇ
ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੀ ਭੈਣ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਹੈ।'
ਬਾਲਭਾਵੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਲੀਲਯਾ ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਨਮ੍ । ਭਵਾਨ੍ਕੋਹਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ
ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ ਆਈ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?'
ਹੁਣ੍ਡ ਉਵਾਚ- ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤੇਃ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਗੁਣਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਃ। ਹੁਣ੍ਡੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਦੋਦ੍ਧਤਃ
ਹੁੰਡਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਹੁੰਡਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਪ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਦੇਵੇषੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇषੁ ਤਪਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਕੁਲੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਤਪੱਸਿਆ, ਸ਼ੋਭਾ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਨਾਗਲੋਕੇषੁ ਧਨਭੋਗੈਰ੍ਵਰਾਨਨੇ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਹਤਃ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਕੰਦੇਰਪ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਹ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੀ ਭਵ । ਭਵ ਸ੍ਵਵਲ੍ਲਭਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਸ ਕੇ ਮਿਲ। ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ।
ਅਸ਼ੋਕਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸਂਬਂਧਕਾਰਣਮ੍। ਭਵਿਤਵ੍ਯਾ ਸੁਜਾਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਹਿ
ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਜੁੜਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਔਰਤ ਚੰਗੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਲਈ ਬਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਯਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਗੁਣੈਃ । ਸਂਸਾਰੇ ਲੋਕਮਾਰ੍ਗੋਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਹੁਣ੍ਡ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤੀ ਵੀ ਉਸ ਔਰਤ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਹੁੰਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕਾਰਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਯਥਾ ਤੇਨ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸੁਭਾਰ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਯਤਮਾਨਸਃ
ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਰਾਜਾਦਹਂ ਜਾਤਾ ਯਦਾ ਕਾਲੇ ਮਹਾਮਤੇ । ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਭਾਵਂ ਸੁਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਵੜ੍ਹਾ ਰਾਜਾ ਤੋਂ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਜਨਮ ਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸृष੍ਟੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਮੈਵ ਹਿ । ਸੋਮਵਂਸ਼ੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਚੰਦ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿष੍ਣੁਸਮੋ ਵੀਰ੍ਯੇ ਤੇਜਸਾ ਪਾਵਕੋਪਮਃ। ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਤ੍ਯਾਗੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪਮਃ
ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰੀ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਤੇਜ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਰਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ, ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਕੂਬੇਰ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਃ ਸੋਪਿ ਰੂਪੇਣ ਮਨ੍ਮਥੋਪਮਃ । ਨਹੁषੋਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗੁਣਸ਼ੀਲ ਮਹਾਨਿਧਿਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਕੰਦੇਰਪ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਧਰਮਵਾਨ, ਗੁਣੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ।