ਗਂਗਾਤੋਯਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਰਤ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਭਾਗੋ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਰਤਨੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਾਯਤੇ ਨृਤ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਦ੍ਵਿषਃ । ਮਠਮਾਗਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰੋਦਤੇ ਸੁਸ੍ਵਰੈਰਪਿ
ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੈ; ਮਠ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਤਾਤ ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਵਦਤਾਂਵਰ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮੇ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਅਜੋਖਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।
ਸਾ ਕਾ ਨਾਰੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਰੋਦਿਤਿ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਦੇਵਪੁਰੁषੋ ਦੇਵਮਰ੍ਚੇਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਤੇ ਉਹ ਦੇਵ-ਪੁਰਖਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਕਾਰਣਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਂਜਲੋਪਿ ਸੁਤੇਨ ਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ; ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਕੁੰਜਲਾ ਬੋਲਿਆ।
ਕਪਿਂਜਲੇਨ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਛृਣ੍ਵਤੋ ਮੁਨੇਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਞ੍ਜਲ ਉਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਮਮਾਧੁਨਾ। ਉਭਯੋਰ੍ਦੇਵਨਂ ਯਤ੍ਤੁ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ। ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਮਮੋਰਸਿ ਮਹਾਦੇਵ ਜਾਤਂ ਮਹਤ੍ਸੁ ਦੋਹਦਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਨਨਂ ਕਾਨਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਜੱਗੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਦਿਖਾ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵਉਵਾਚ-★ ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਿ ਨਨ੍ਦਨਂ ਦੇਵਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਠੀਕ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਤਯਾ ਸਹ ਗਣੈਸ੍ਤਤਃ । ਸ ਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕੋ ਦੇਵੋ ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਨਮੇਵ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਗਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਪृष੍ਠਮਾਭਰਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਘਂਟਾਮਾਲਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਮ੍
ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਿਆ, ਸੋਹਣਾ, ਦਿਵਿਆ ਪਿੱਠ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਘੰਟਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਕਣੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ।
ਚਾਮਰੈਃ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਲਾਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਹਂਸਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਵृषਭਂ ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਚਾਮਰਾਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹੰਸ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਵੱਛ auspicious ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਮਾਰੂਢੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਣਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਃ। ਨਨ੍ਦਿਭृਙ੍ਗਿਮਹਾਕਾਲਸ੍ਕਨ੍ਦਚਣ੍ਡਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ—ਨੰਦੀ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਮਹਾਕਾਲ, ਸਕੰਦ, ਚੰਡਾ ਤੇ ਮਨੋਹਰ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤੋ ਮਣੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਤਿਬਲਃਸੁਬਲੋ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦੋ ਘਟਾਵਹਃ
ਵੀਰਭਦਰ, ਗਣੇਸ਼, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਮਣੀਸ਼ਵਰ, ਅਤਿਬਲ, ਸੁਬਲ, ਮੇਘਨਾਦ, ਘਟਾਵਹ—
ਘਣ੍ਟਾਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕਾਲਿਨ੍ਦਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦੋ ਵੀਰਬਾਹੁਕਃ। ਕੇਸ਼ਰੀ ਕਿਂਕਰੋ ਨਾਮ ਚਣ੍ਡਹਾਸਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਘੰਟਾਕਰਨ, ਕਾਲਿੰਦ, ਪੁਲਿੰਦ, ਵੀਰਬਾਹੁਕ, ਕੇਸਰੀ, ਕਿੰਕਰ, ਚੰਡਹਾਸ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਬਲਾਃ। ਗਣੈਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਤੈਃ ਸਸ਼ਿਵਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਸਨਕ ਆਦਿ, ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਨਮੇਵਾਪਿ ਸੇਵਿਤਂ ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਣੈਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਨੰਦਨ ਵਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ ਸੇਵਦੇ ਸਨ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਯੈ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਨਾਨਾਪਾਦਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਬਹੁਪੁष੍ਪਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਬਾਗ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਮ੍ਭਾਵਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁष੍ਪਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਚਮ੍ਪਕੈਃ । ਮਲ੍ਲਿਕਾਭਿਃ ਸੁਪੁष੍ਪਾਭਿਰ੍ਮਾਲਤੀਜਾਲਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਬਾਗ ਰੰਭਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਖਿੜੇ ਚੰਪਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਮੱਲੀ ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਿਤਸ਼ਾਖਾਭਿਃ ਪਾਟਲਾਨਾਂ ਵਨੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਰਾਜਮਾਨਂ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚਂਦਨੈਸ਼੍ਚਾਰੁਗਂਧਿਭਿਃ
ਸਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਟਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ, ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਗ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਤੁਂਗਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਸਰਲੈਰ੍ਨਾਲਿਕੇਰੈਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪੂਗੀਫਲਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਉਹ ਵਨ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਸਰਲ, ਨਾਰੀਅਲ ਅਤੇ ਪੂਗੀ ਦੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਖਰ੍ਜੂਰਪਨਸੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਫਲਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤੈਃ। ਪਰਿਮਲੋਦ੍ਗਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਗੁਰੁਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਖਜੂਰ ਤੇ ਫਣਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧ ਛੱਡਦੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿਤੇਜਃ ਸਮਾਭਾਸੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕਦਂਬੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਸ਼ੋਭਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸਦਾ
ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਪਤਪਰਣਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਰਾਜ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਕਦੰਬਾਂ ਦੇ ਸਦਾ ਖਿੜਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਨ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਜਂਬੂਨਿਂਬਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਾਤੁਲਿਗੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਨਾਰਂਗੈਃ ਸਿਂਧੁਵਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲੈਃ ਸ਼ਾਲਤਿਂਦੁਕੈਃ
ਉਹ ਵਨ ਜਾਮੁਨ, ਨਿੰਬ, ਮਾਤੁਲਿੰਗ, ਨਾਰੰਗੀ, ਸਿੰਧੁਵਾਰ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਸਾਲ ਤੇ ਟਿੰਡੂਕ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਦੁਂਬਰੈਃ ਕਪਿਤ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਜਂਬੂਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਲਕੁਚੈਃ ਪੁष੍ਪਸੌਗਂਧੈਃ ਸ੍ਫੁਟਨਾਗੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਦੁੰਬਰ ਤੇ ਕਪਿੱਠ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਜਾਮੁਨ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਲਕੁਚ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਖਿੜਦੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਗ ਭਰਿਆ ਸੀ।
ਚੂਤੈਸ਼੍ਚ ਫਲਰਾਜਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨੀਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਘਨੋਪਮੈਃ । ਨੀਲੈਃ ਸ਼ਾਲਵਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਜਾਲਾਨਾਂ ਤੁ ਵਨੈਸ੍ਤਤਃ
ਮੈਂਗੋ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦਰੱਖਤ, ਘਣੇ ਨੀਲੇ ਦਰੱਖਤ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ, ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਦੇ ਬਾਗ ਅਤੇ ਲਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਤਮਾਲੈਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਂ ਤਪਨੋਪਮੈਃ । ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਨਂਦਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਾਲ ਤਮਾਲਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਚ ਦ੍ਰੁਮੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨੀਲਵਨੋਪਮੈਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੋਪੇਤੈਃ ਕਲ੍ਯਾਣਫਲਦਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੋਭਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।