ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵਾਹਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ । ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਖ੍ਯਂ ਚਾਰੁਕਂਦਰਮ੍
ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੀ ਧਾਰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਤਨ ਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਗੁਫਾ ਨੂੰ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਤੋਯਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਵਿਸ੍ਤृਤਃ । ਹਂਸਵृਂਦਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਜਲਪਕ੍ਸ਼ਿ ਸਮਾਕੁਲਃ
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਸ਼ੇषਾਣਿ ਸਂਤਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਚ । ਪ੍ਰਵਾਹੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਤਾਤ ਮੁਨਿਵृਂਦਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ, ਸਾਫ਼ ਵਹਾਵ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਯਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਕਮਲਾਨਿ ਤੁ । ਗਂਗੋਦਕਪ੍ਲੁਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸੌਰਭਾਣਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਕਮਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਂਸੂਆਂ ਤੋਂ ਸਵੇਰੇ ਜੰਮੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਰਂਤਿ ਪ੍ਰਵਾਹੇ ਤੁ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਜਲਪੂਰਿਤੇ । ਮਧ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਹਂਸੈਸ਼੍ਚ ਜਲਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦਿਤੇ
ਉਹ ਕਮਲ ਸਾਫ਼, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਵਹਾਵ ਵਿੱਚ ਤਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਚ-ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਹੰਸ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਰਤ੍ਨਾਖ੍ਯੇ ਤੁ ਗਿਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਤ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸੁਪੂਜ੍ਯੋਪਿ ਤਿष੍ਠਤੇ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਰਤਨ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਰਤਨੇਸ਼ਵਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਤਾਤ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਯੋ ਮੁਨਿਃ । ਜਟਾਭਾਰਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨਿਰ੍ਵਾਸਾ ਦਂਡਧਾਰਕਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ਼ ਲੰਗੋਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਸੀ।
ਨਿਰਾਧਾਰੋ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਪਸਾਤੀਵ ਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਕृਸ਼ਾਂਗੋऽਪ੍ਯਸ੍ਥਿਸਂਘਾਤਸ੍ਤ੍ਵਚਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਉਹ ਰਿਸੀ ਨਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ, ਨਾ ਖਾਣਾ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੰਜੀ ਕਲੜੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਹੀ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਂਗਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼ੁष੍ਕਪਤ੍ਰਾਣਿ ਭਕ੍ਸ਼ੇਤ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸਿਰਫ਼ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ, ਜੋ ਝੜੇ ਹੋਏ, ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਾਸੀਨੋ ਦੁਰਾਧਾਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਅਸ਼੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਯਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਜਿਹੜੀ ਨਿਭਾਉਣ ਔਖੀ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਂਸੂਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ।
ਗਂਗਾਤੋਯਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਰਤ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਭਾਗੋ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਰਤਨੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਾਯਤੇ ਨृਤ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਦ੍ਵਿषਃ । ਮਠਮਾਗਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰੋਦਤੇ ਸੁਸ੍ਵਰੈਰਪਿ
ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੈ; ਮਠ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਤਾਤ ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਵਦਤਾਂਵਰ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮੇ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਅਜੋਖਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।
ਸਾ ਕਾ ਨਾਰੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਰੋਦਿਤਿ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਦੇਵਪੁਰੁषੋ ਦੇਵਮਰ੍ਚੇਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਤੇ ਉਹ ਦੇਵ-ਪੁਰਖਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਕਾਰਣਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਂਜਲੋਪਿ ਸੁਤੇਨ ਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ; ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਕੁੰਜਲਾ ਬੋਲਿਆ।
ਕਪਿਂਜਲੇਨ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਛृਣ੍ਵਤੋ ਮੁਨੇਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਞ੍ਜਲ ਉਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਮਮਾਧੁਨਾ। ਉਭਯੋਰ੍ਦੇਵਨਂ ਯਤ੍ਤੁ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ। ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਮਮੋਰਸਿ ਮਹਾਦੇਵ ਜਾਤਂ ਮਹਤ੍ਸੁ ਦੋਹਦਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਨਨਂ ਕਾਨਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਜੱਗੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਦਿਖਾ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵਉਵਾਚ-★ ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਿ ਨਨ੍ਦਨਂ ਦੇਵਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਠੀਕ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਤਯਾ ਸਹ ਗਣੈਸ੍ਤਤਃ । ਸ ਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕੋ ਦੇਵੋ ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਨਮੇਵ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਗਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਪृष੍ਠਮਾਭਰਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਘਂਟਾਮਾਲਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਮ੍
ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਿਆ, ਸੋਹਣਾ, ਦਿਵਿਆ ਪਿੱਠ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਘੰਟਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਕਣੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ।
ਚਾਮਰੈਃ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਲਾਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਹਂਸਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਵृषਭਂ ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਚਾਮਰਾਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹੰਸ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਵੱਛ auspicious ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਮਾਰੂਢੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਣਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਃ। ਨਨ੍ਦਿਭृਙ੍ਗਿਮਹਾਕਾਲਸ੍ਕਨ੍ਦਚਣ੍ਡਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ—ਨੰਦੀ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਮਹਾਕਾਲ, ਸਕੰਦ, ਚੰਡਾ ਤੇ ਮਨੋਹਰ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤੋ ਮਣੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਤਿਬਲਃਸੁਬਲੋ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦੋ ਘਟਾਵਹਃ
ਵੀਰਭਦਰ, ਗਣੇਸ਼, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਮਣੀਸ਼ਵਰ, ਅਤਿਬਲ, ਸੁਬਲ, ਮੇਘਨਾਦ, ਘਟਾਵਹ—
ਘਣ੍ਟਾਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕਾਲਿਨ੍ਦਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦੋ ਵੀਰਬਾਹੁਕਃ। ਕੇਸ਼ਰੀ ਕਿਂਕਰੋ ਨਾਮ ਚਣ੍ਡਹਾਸਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਘੰਟਾਕਰਨ, ਕਾਲਿੰਦ, ਪੁਲਿੰਦ, ਵੀਰਬਾਹੁਕ, ਕੇਸਰੀ, ਕਿੰਕਰ, ਚੰਡਹਾਸ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਬਲਾਃ। ਗਣੈਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਤੈਃ ਸਸ਼ਿਵਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਸਨਕ ਆਦਿ, ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਨਮੇਵਾਪਿ ਸੇਵਿਤਂ ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਣੈਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਨੰਦਨ ਵਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ ਸੇਵਦੇ ਸਨ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਯੈ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਨਾਨਾਪਾਦਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਬਹੁਪੁष੍ਪਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਬਾਗ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।