ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਧਾਮ ਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸੇਵਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ਿਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਈ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ।
ਪੁਲਿਂਦਭਿਲ੍ਲਕੋਲੈਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਕਟੈਃ ਸ਼ਿਖਰੈਃ ਕੋਟੈਰਦ੍ਰਿਰਾਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਪੁਲਿੰਦ, ਭਿਲ ਤੇ ਕੋਲ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰੁੱਖੇ-ਸੂਕੇ ਚੋਟਿਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਕੌਤੁਕੈਰ੍ਮਂਗਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਗਂਗੋਦਕਪ੍ਰਵਾਹੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵੇ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਧਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਤਤ੍ਰ ਕੈਲਾਸਂ ਗਤਵਾਨਹਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਕਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਘਰ, ਕੈਲਾਸ, ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਾ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ । ਸ਼ਿਖਰਾਦ੍ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਮੇਰੋਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮਹੋਦਯਾਤ੍
ਸੁਣੋ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੇਰੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ।
ਹਿਮਕ੍ਸ਼ੀਰਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਾਹਃ ਪਤਤੇ ਭੁਵਿ । ਗਂਗਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਰਂਹਸਾ ਘੋषਭੂषਿਤਃ
ਬਰਫ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕੈਲਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਤਰਤਾਂ ਗਤਃ । ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਾਨੇਨ ਤਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਹ੍ਰਦੋ ਮਹਾਨ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਝੀਲ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ।
ਮਹਾਤੋਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਿਮਲੇਨ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਹਂਸੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ੋਭਤੇ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮੋਚ੍ਚਾਰੇਣ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਮਧੁਰੇਣ ਚ । ਹਂਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੂਜਂਤਿ ਸਰਸ੍ਤੇਨ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉੱਥੇ ਹੰਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਝੀਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਵੈ ਹਿਮਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਆਸੀਨਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਂਤਾ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਸੁਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਗੁਣਾ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਲਂਕਾਰਭੂषਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਦੇਵਤਾਈ ਰੂਪ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵਤਾਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨ ਜਾਨੇ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਵਾ ਮਹੋਦਧੇਃ । ਨੋ ਵਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਵਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਵਾਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਇਂਦ੍ਰਾਣੀ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੋਹਿਣੀ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਈਦृਸ਼ੀ ਰੂਪਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਹਾਂਭਾਗ ਰੋਹਿਣੀ, ਐਸਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ।
ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਚ ਸੁਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਸਂਭਾਵਂ ਗੁਣਸ਼ੀਲਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿਹੀ ਸੋਹਣੀਅਤ, ਗੁਣ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਧਾਰਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸਰਸਾਂ ਕਦਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਤਦਂਗਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਨਮ੍
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਐਸਾ ਰੂਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਪਦੇ ਸਮਾਸੀਨਾ ਦੁਃਖੇਨਾਪਿ ਸਮਾਕੁਲਾ । ਰੁਦਤੇ ਸੁਸ੍ਵਰੈਰ੍ਬਾਲਾ ਅਨੇਕੈਃ ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਵਿਨਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ।
ਅਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੁਂਚਮਾਨਾ ਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾਭਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ । ਨਿਰ੍ਮਲਾਨਿ ਸਰਸ੍ਯਤ੍ਰ ਪਤਂਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਆਂਸੂ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼, ਇਥੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ।
ਬਿਂਦਵੋ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਭਾਸ੍ਤੇ ਨਿਪਤਂਤਿ ਮਹੋਦਕੇ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਵਂਤਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਤੁ
ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ, ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਨਭਾਵਨ ਕਮਲ ਉੱਗਦੇ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਮਹਾਮਤੇ । ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਤਰਂਤ੍ਯੇਵ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤੁ
ਉਹ ਆਂਸੂਆਂ ਤੋਂ ਕਮਲ ਜੰਮੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ; ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਕਮਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤਰਦੇ ਹਨ।
ਪਤਿਤਾਨਿ ਸੁਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਰਂਹਸਾ ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤੁ । ਗਂਗਾਪ੍ਰਵਾਹਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਹਂਸਵृਂਦੈਃ ਸੁਸੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਕਮਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਹਾਵ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।
ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵਾਹਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ । ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਖ੍ਯਂ ਚਾਰੁਕਂਦਰਮ੍
ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੀ ਧਾਰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਤਨ ਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਗੁਫਾ ਨੂੰ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਤੋਯਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਵਿਸ੍ਤृਤਃ । ਹਂਸਵृਂਦਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਜਲਪਕ੍ਸ਼ਿ ਸਮਾਕੁਲਃ
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਸ਼ੇषਾਣਿ ਸਂਤਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਚ । ਪ੍ਰਵਾਹੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਤਾਤ ਮੁਨਿਵृਂਦਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ, ਸਾਫ਼ ਵਹਾਵ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਯਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਕਮਲਾਨਿ ਤੁ । ਗਂਗੋਦਕਪ੍ਲੁਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸੌਰਭਾਣਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਕਮਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਂਸੂਆਂ ਤੋਂ ਸਵੇਰੇ ਜੰਮੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਰਂਤਿ ਪ੍ਰਵਾਹੇ ਤੁ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਜਲਪੂਰਿਤੇ । ਮਧ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਹਂਸੈਸ਼੍ਚ ਜਲਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦਿਤੇ
ਉਹ ਕਮਲ ਸਾਫ਼, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਵਹਾਵ ਵਿੱਚ ਤਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਚ-ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਹੰਸ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਰਤ੍ਨਾਖ੍ਯੇ ਤੁ ਗਿਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਤ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸੁਪੂਜ੍ਯੋਪਿ ਤਿष੍ਠਤੇ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਰਤਨ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਰਤਨੇਸ਼ਵਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਤਾਤ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਯੋ ਮੁਨਿਃ । ਜਟਾਭਾਰਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨਿਰ੍ਵਾਸਾ ਦਂਡਧਾਰਕਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ਼ ਲੰਗੋਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਸੀ।
ਨਿਰਾਧਾਰੋ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਪਸਾਤੀਵ ਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਕृਸ਼ਾਂਗੋऽਪ੍ਯਸ੍ਥਿਸਂਘਾਤਸ੍ਤ੍ਵਚਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਉਹ ਰਿਸੀ ਨਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ, ਨਾ ਖਾਣਾ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੰਜੀ ਕਲੜੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਹੀ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਂਗਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼ੁष੍ਕਪਤ੍ਰਾਣਿ ਭਕ੍ਸ਼ੇਤ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸਿਰਫ਼ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ, ਜੋ ਝੜੇ ਹੋਏ, ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਾਸੀਨੋ ਦੁਰਾਧਾਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਅਸ਼੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਯਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਜਿਹੜੀ ਨਿਭਾਉਣ ਔਖੀ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਂਸੂਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ।