ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਂਦੁਭਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲਲਿਤਂ ਜਗੁਃ । ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਥੇ ਨਗਾਰੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜੇ, ਪਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ । ਤਤੋ ਦਯਿਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਨृਪਤਿਰ੍ਹਰਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘੈਃ ਸ ਵਿਜ੍ਵਲਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਸਮਾਗਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਵੇਗੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੇ, ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਵਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਨਵਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਟੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਪਿਤਾ । ਵਿਜ੍ਵਲੋऽਪਿ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਪਿਤਾ ਖੜਾ ਹੈ; ਵਿਜ਼ਵਲਾ ਵੀ ਆਇਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਸਮਾਚष੍ਟੇ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਿਤੁਃ ਪੁਰਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਸਤੁਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ।
ਕੁਂਜਲੋਪਿ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤੇਃ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਵਿਜ੍ਵਲਮ੍
ਵਿਜ਼ਵਲਾ ਤੋਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੂਪਤੀ ਕੁੰਜਲਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਜ਼ਵਲਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਆਹ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਉਪਕਾਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯ ਚ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਸਮੋਪੇਤਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰਿਤ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯੋਪਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤੇषਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਸੁਹਣੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਤੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਅਮृਤਂ ਸ਼ਂਖਪਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਨਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਚਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਵੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਸੰਖ ਦੀ ਪਤ੍ਰੀ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਸ੍ਯ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪਾਤੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ । ਉਤ੍ਤਮਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਾਨਾਨਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯੈਵਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਨੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਹਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਮਮ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਪੀਣ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮੇ ਕੁਂਜਲਸ੍ਯਾਪਿ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਜਲਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੀ ਦੱਸੋ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੌਥੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾਦੇਵ ਕृਪਯਾ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਕੁਂਜਲਸ੍ਯ ਚ
ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੋ। ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਕੁੰਜਲਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਬਹੁਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਚ । ਇਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਚਯਵਨ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਉੱਚ ਗੁਣ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੈ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚਯਵਨ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਦੇਵੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂਗਪੁਤ੍ਰਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਮਹਾਸ਼੍ਰੇਯ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਤਵੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਦਾਯਕਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕੁਂਜਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਜਲ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਕੁਂਜਲਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਸਮਾਹੂਯ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤ ਉਵਾਚੈਨਂ ਕਪਿਂਜਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੌਥੇ ਪੁੱਤਰ ਕਪਿੰਜਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮਪੂਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ । ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਯਾਸਿ ਤ੍ਵਮਿਤਃ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੋਤ੍ਤਮ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕੀ ਨਵਾਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ। ਤੂੰ ਇੱਥੋਂ ਭੋਜਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ?
ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦਿ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ । ਕਪਿਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਯਚ੍ਚ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਮਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ। ਕਪਿੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਨਵਾਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕੇਨ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨੈਵ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਤਦਿਹੈਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਧੁਨਾ ਪਿਤਃ
ਜੋ ਮੈਂ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਸੁਣੋ, ਪਿਤਾ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਕੈਲਾਸਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਧਵਲਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਸੁਣੋ, ਤੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਸੁਣ। ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਧਵਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਗਂਗਾਜਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਿਤਃ
ਉਹ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੋਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ।
ਨਦੀਨਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਸੂਤਾਨਿ ਜਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਥੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਮਈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵੀ।
ਤਡਾਗਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੋਦਕਾਨਿ ਮਹਾਗਿਰੌ । ਨਦ੍ਯਃ ਸਂਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯੋ ਹਂਸਸਾਰਸਸੇਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਚੌੜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਤੇ ਸਰਸ ਉਡਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਿਖਰਿਣਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਪੁਣ੍ਯਦਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਾਃ । ਵਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ ਹਨ, ਜੋ ਫੁੱਲੇ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।