ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯੇष੍ਵੇਵ ਸੁਭਵ੍ਯੇषੁ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਗਤੇ ਨਰੇ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਰੂਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਘੜੀਆਂ 'ਚ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵੇਲੇ—
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਅਯੁਤਂ ਜਪਤੇ ਨਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਂਸ੍ਨਾਤਃ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਨਾਮ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—
ਤਿਲਤਂਡੁਲਕੈਰ੍ਹੋਮਂ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਮਾਜ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯੈਵ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਤਿਲ ਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਤੋ ਦੇਯਂ ਹੋਮਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਮਾਨਵੈਃ । ਤੇषਾਂ ਸੁਭृਤ੍ਯਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹਰ ਸ਼ਲੋਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਵੇਦਭਂਗਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੀਯਤੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਤਿ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਘਟਾ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ—
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸ ਚੈਵ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਹਿ ਸਫਲਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਭੂਪ ਕृਤਂ ਸ਼ृਣੁ
ਉਹ ਸਭ ਚਾਹਵਾਂ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਤਿ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਸੁਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤੇਨ ਜਪ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵੈ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤ ਇਂਦ੍ਰੋ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਪਿਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯੋ ਗੁਹ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਮਰਾਃ । ਨਾਗੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਪੁਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਨੀਪ੍ਸਿਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਗੁਪਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਅਮਰ ਤੇ ਨਾਗ—ਇਹ ਸਤਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲਏ।
ਪੁਣ੍ਯੋ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਵੈ ਦਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਜਪਿष੍ਯਤਿ ਮਮ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਹ ਦਾਤਾ ਵਾਕਈ ਬੜਾ ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਹਸ੍ਤਾਵਲਂਬਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਣਾ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ; ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਂਦੁਭਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲਲਿਤਂ ਜਗੁਃ । ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਥੇ ਨਗਾਰੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜੇ, ਪਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ । ਤਤੋ ਦਯਿਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਨृਪਤਿਰ੍ਹਰਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘੈਃ ਸ ਵਿਜ੍ਵਲਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਸਮਾਗਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਵੇਗੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੇ, ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਵਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਨਵਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਟੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਪਿਤਾ । ਵਿਜ੍ਵਲੋऽਪਿ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਪਿਤਾ ਖੜਾ ਹੈ; ਵਿਜ਼ਵਲਾ ਵੀ ਆਇਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਸਮਾਚष੍ਟੇ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਿਤੁਃ ਪੁਰਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਸਤੁਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ।
ਕੁਂਜਲੋਪਿ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤੇਃ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਵਿਜ੍ਵਲਮ੍
ਵਿਜ਼ਵਲਾ ਤੋਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੂਪਤੀ ਕੁੰਜਲਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਜ਼ਵਲਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਆਹ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਉਪਕਾਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯ ਚ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਸਮੋਪੇਤਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰਿਤ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯੋਪਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤੇषਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਸੁਹਣੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਤੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਅਮृਤਂ ਸ਼ਂਖਪਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਨਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਚਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਵੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਸੰਖ ਦੀ ਪਤ੍ਰੀ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਸ੍ਯ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪਾਤੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ । ਉਤ੍ਤਮਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਾਨਾਨਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯੈਵਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਨੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਹਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਮਮ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਪੀਣ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮੇ ਕੁਂਜਲਸ੍ਯਾਪਿ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਜਲਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੀ ਦੱਸੋ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੌਥੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾਦੇਵ ਕृਪਯਾ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਕੁਂਜਲਸ੍ਯ ਚ
ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੋ। ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਕੁੰਜਲਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਬਹੁਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਚ । ਇਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਚਯਵਨ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਉੱਚ ਗੁਣ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੈ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚਯਵਨ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਦੇਵੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂਗਪੁਤ੍ਰਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਮਹਾਸ਼੍ਰੇਯ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਤਵੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ।