ਹਰਿਰੁਵਾਚ-। ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਮਹਾਰਾਜ ਯਦਾ ਸ੍ਤੋष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਤਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਮਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ षਡ੍ਭਿਰ੍ਮਾਸੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਪਰੇ । ਵਰ੍षੇਣੈਕੇਨ ਚ ਕਲੌ ਯੇ ਜਪਂਤਿ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ; ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ; ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ—
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵੈष੍ਣਵਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਤ੍ਰਿਕਾਲਮੇਕਕਾਲਂ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤੋ ਜਪਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰੇ—
ਯਂ ਯਂ ਤੁ ਵਾਂਛਤੇ ਕਾਮਂ ਸ ਸ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯੈਰਲਂਕृਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਚਾਹਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਖੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਂਤ੍ਯਜਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯੋਯਂ ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵੈਸ਼ਿਆ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਅੰਤਜ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਾਏ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਵਕੋ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਮਮ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਮੇਰੇ ਸਤਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪਠਿष੍ਯਤਿ । ਪਿਤਰੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖਾਣ-ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਰ੍ਪਣਾਂਤੇ ਜਪਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਥ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ । ਪਿਬਂਤਿ ਚਾਮृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਰਪਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਪ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਹੋਮੇषੁ ਯਜ੍ਞਮਧ੍ਯੇ ਚ ਭਾਵਾਜ੍ਜਪਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਾ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਮ ਜਾਂ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਸਭ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿषਮੇ ਦੁਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਾਨੇ ਹਿਂਸ੍ਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਕਟੇ । ਚੌਰਾਣਾਂ ਸਂਕਟੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਵਾਂ 'ਚ—ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਜਾਂ ਬਾਘ ਦੇ ਡਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ 'ਚ—ਉਥੇ ਇਹ ਸਤਿ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯੇष੍ਵੇਵ ਸੁਭਵ੍ਯੇषੁ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਗਤੇ ਨਰੇ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਰੂਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਘੜੀਆਂ 'ਚ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵੇਲੇ—
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਅਯੁਤਂ ਜਪਤੇ ਨਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਂਸ੍ਨਾਤਃ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਨਾਮ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—
ਤਿਲਤਂਡੁਲਕੈਰ੍ਹੋਮਂ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਮਾਜ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯੈਵ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਤਿਲ ਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਤੋ ਦੇਯਂ ਹੋਮਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਮਾਨਵੈਃ । ਤੇषਾਂ ਸੁਭृਤ੍ਯਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹਰ ਸ਼ਲੋਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਵੇਦਭਂਗਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੀਯਤੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਤਿ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਘਟਾ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ—
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸ ਚੈਵ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਹਿ ਸਫਲਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਭੂਪ ਕृਤਂ ਸ਼ृਣੁ
ਉਹ ਸਭ ਚਾਹਵਾਂ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਤਿ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਸੁਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤੇਨ ਜਪ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵੈ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤ ਇਂਦ੍ਰੋ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਪਿਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯੋ ਗੁਹ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਮਰਾਃ । ਨਾਗੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਪੁਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਨੀਪ੍ਸਿਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਗੁਪਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਅਮਰ ਤੇ ਨਾਗ—ਇਹ ਸਤਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲਏ।
ਪੁਣ੍ਯੋ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਵੈ ਦਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਜਪਿष੍ਯਤਿ ਮਮ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਹ ਦਾਤਾ ਵਾਕਈ ਬੜਾ ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਹਸ੍ਤਾਵਲਂਬਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਣਾ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ; ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਂਦੁਭਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲਲਿਤਂ ਜਗੁਃ । ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਥੇ ਨਗਾਰੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜੇ, ਪਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ । ਤਤੋ ਦਯਿਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਨृਪਤਿਰ੍ਹਰਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘੈਃ ਸ ਵਿਜ੍ਵਲਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਸਮਾਗਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਵੇਗੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੇ, ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਵਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਨਵਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਟੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਪਿਤਾ । ਵਿਜ੍ਵਲੋऽਪਿ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਪਿਤਾ ਖੜਾ ਹੈ; ਵਿਜ਼ਵਲਾ ਵੀ ਆਇਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਸਮਾਚष੍ਟੇ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਿਤੁਃ ਪੁਰਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਸਤੁਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ।
ਕੁਂਜਲੋਪਿ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤੇਃ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਵਿਜ੍ਵਲਮ੍
ਵਿਜ਼ਵਲਾ ਤੋਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੂਪਤੀ ਕੁੰਜਲਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਜ਼ਵਲਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਆਹ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਉਪਕਾਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯ ਚ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਸਮੋਪੇਤਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।