ਪਾਦੋਦਕੇਨਾਪ੍ਯਭਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਾ ਉਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਪੈਃ ਪਰਿਲਿਪ੍ਤਦੇਹਾਃ ।। ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਦੌ ਸਤਤਂ ਨਮਾਮਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਗਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹ ਪੈਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੁਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਸੁਚਕ੍ਰਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ।। ਸ਼੍ਰੀਵਾਜਪੇਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਭਂਤੇ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾ ਭਵਂਤਿ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨੈਵੇਦਯਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਂ ਨਰਕਾਧਿਨਾਸ਼ਨਂ ਮਾਯਾਵਿਹੀਨਂ ਸਕਲਂ ਗੁਣਜ੍ਞਮ੍ ।। ਯਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾਃ ਸੁਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵਂਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵृषਿਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਣੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਯਃ ਸਂਸਾਰਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਨਿਪਤਿਤਸ੍ਯੋਦ੍ਧਾਰਕੋ ਵਤ੍ਸਲ-। ਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਾਪਿ ਨਮਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਚਰਣੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰੌ ਪਾਵਨੌ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਯਾਲੂ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਮਖਮਂਡਪੇ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸ਼੍ਰੀਵਾਮਨਃ ਸਾਮਗਃ ।। ਸਾਮੋਦ੍ਗੀਤਕੁਤੂਹਲਃ ਸੁਰਗਣੈਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯ ਏਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । । ਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਨਯਨੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸ਼ੁਭਕਰੈਰ੍ਨਿष੍ਪਾਪਤਾਂ ਤਦ੍ਬਲੇ-। ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਚਰਣਾਰਵਿਂਦਯੁਗਲਂ ਵਂਦੇ ਪਰਂ ਪਾਵਨਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ੍ਰੀ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਰਾਜਾ, ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜਂਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮਂਡਲੇ ਮਖਮੁਖੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼੍ਰਿਯਾਸ਼ੋਭਿਤਂ ।। ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸੁਤੇਜਸਾ ਕਰਮਯਂ ਯਂ ਚੇਂਦ੍ਰਨੀਲੋਪਮਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸੁਤਨੁਜਂ ਵੈਰੋਚਨਸ੍ਯਾਪਿ ਤਂ-। ਯਾਚਂਤਂ ਮਮ ਦੀਯਤਾਂ ਤ੍ਰਿਪਦਕਂ ਵਂਦੇ ਪ੍ਰਭੁਂ ਵਾਮਨਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗੀ—ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਵਿਮਂਡਲੇ ਮੁਨਿਗਣੈਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਂਤਂ ਦਿਵਂ ਤਸ੍ਯੈਵਾਪਿ ਸੁਚਕ੍ਰਿਣਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਲਯਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ-। ਕਾ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਕੋਸ਼ਕੇਤਮਤੁਲਂ ਨੌਮਿ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਹੁਣ ਲੈ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕਦਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਹੈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇऽष੍ਟਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਅਠਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਪਾਪਹਂ ਪੁਣ੍ਯਮਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਚ । ਧਨ੍ਯਂ ਸੁਸੂਕ੍ਤਂ ਪਰਮਂ ਸੁਜਾਪ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ ਸੁਖੀ ਬਭੂਵ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਾ, ਪੁਰਾਣਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਨਿਆ, ਚੰਗਾ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤਾਸੁ ਤृष੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਸਮੇਤਾ ਦੇਵੋਪਮੋ ਭੂਮਿਪਤਿਰ੍ਬਭੂਵ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਭਾਤਿ ਰੂਪੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਵੁਭੌ ਪਾਪਵਿਬਂਧਮਾਪ੍ਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਃ ਸੁਦੇਵੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤੋਸੌ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੈਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਭੂਪਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਬ੍ਜਗਦਾਸਿਧਰ੍ਤਾ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦੋ ਭਾਰ੍ਗਵ ਵ੍ਯਾਸ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਮਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਕਂਡਸੂਨੁਃ । ਵਾਲ੍ਮੀਕਿ ਨਾਮਾ ਮੁਨਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਃ ਸਮਾਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤੋ ਵਸਿष੍ਠਃ
ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਦ, ਭਾਰਗਵ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਵਾਮੀਕੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਆਏ।
ਗਰ੍ਗੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਜਾਬਾਲਿਰੈਭ੍ਯਾਵਥ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ । ਆਜਗ੍ਮੁਰੇਤੇ ਹਰਿਣਾ ਸਮੇਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਗਵਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਾਃ
ਗਰਗ ਜੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਾਬਾਲੀ, ਰੈਭਿਆ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸੁਧਨ੍ਯਾ ਗਤਕਲ੍ਮषਾਸ੍ਤੇ ਹਰੇਃ ਸੁਪਾਦਾਂਬੁਜਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਭੂਪਂ ਵਿਵਿਧਪ੍ਰਕਾਰੈਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਲੋਕ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਹੁਤਭੁਙ੍ਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਦਿਵ੍ਯਦੇਵ੍ਯਃ । ਗਾਯਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਮਨੋਹਰਂ ਗਂਧਰ੍ਵਰਾਜਾਦਿਸੁਗਾਯਨਾਸ਼੍ਚ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਧਰਮ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣਾ ਦਿਵਿਆ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸੁਵੇਦ ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸਂਮਿਤੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਭੂਪਤਿਮੇਵ ਦੇਵੋ ਹਰਿਰ੍ਬਭਾषੇ ਵਚਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਭਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਹਰੀ ਨੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਰਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵਰਯਸ੍ਵ ਭੂਪਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਹਂ ਤੇ ਪਰਿਤੋषਿਤੋ ਯਤਃ । ਹਰੇਸ੍ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਰਾਰਿਂ ਵਦਮਾਨਮਗ੍ਰੇ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਾਭਂ ਮੁਰਘਾਤਿਨਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਤਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਸਿਗਦਾਪ੍ਰਧਾਰਿਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯਾਸਮੇਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਂ ਰਤ੍ਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਕਂਕਣਹਾਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧੇ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਕੰਕਣ ਤੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਰਵਿਪ੍ਰਭਂ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸੁਸੇਵਿਤਂ ਮਹਾਰ੍ਘਹਾਰਾਭਰਣੈਃ ਸੁਭੂषਿਤਮ੍ । ਸੁਦਿਵ੍ਯਗਂਧੈਰ੍ਵਰਲੇਪਨੈਰ੍ਹਰਿਂ ਸੁਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਰਵਨੀਂ ਗਤੋ ਨृਪਃ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਦਿਵਿਆ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹਰੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਦਂਡਪ੍ਰਣਾਮੈਃ ਸਤਤਂ ਨਮਾਮ ਜਯੇਤਿ ਵਾਚਾਥ ਮਹਾਨृਪਸ੍ਤਦਾ । ਦਾਸੋਸ੍ਮਿ ਭृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਪੁਰਃ ਸ ਤੇ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਨ ਜਾਨੇ ਨ ਚ ਭਾਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੰਡ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੈ ਹੋ! ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਉੱਚਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।"
ਜਾਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਮਾਮਿਹ ਚਾਗਤਂ ਹਰੇ ਪ੍ਰਪਾਹਿ ਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍ । ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਾਧਵ ਮਾਨਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਦੈਵ ਤੇ ਧ੍ਯਾਨਮਨੋਵਿਲੀਨਾਃ
"ਹਰੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ। ਮਾਧਵ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।"
ਸਮੁਚ੍ਚਰਂਤੋ ਭਵ ਮਾਧਵੇਤਿ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਵੈਕੁਂਠਮਿਤਃ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਤਵੈਵ ਪਾਦਾਂਬੁਜਨਿਰ੍ਗਤਂ ਪਯਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਥਾ ਯੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹਂਤਿ
"'ਮਾਧਵ' ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਨਵੰਤ ਹਨ।"
ਸਮਸ੍ਤਤੀਰ੍ਥੋਦ੍ਭਵ ਤੋਯ ਆਪ੍ਲੁਤਾਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾ ਯਾਂਤਿ ਹਰੇਃ ਸੁਧਾਮ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਗੋ ਨ ਮੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਮੇ ਕ੍ਰਿਯਾ । ਕਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਗੇਨ ਵਰਂ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ
"ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਭਗਤੀ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਰਮ। ਕਿਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ?"
ਹਰਿਰੁਵਾਚ- ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਯਨ੍ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਭਵਤਾ ਵਿਜ੍ਵਲਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਕਲ੍ਮषਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਨਾਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ।"
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਚ ਸਂਜਾਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮਮ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍
"ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਭੋਗ।"
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਯਦਿਦੇਵਵਰੋਦੇਯੋਮਮਦੀਨਸ੍ਯਵੈਤ੍ਵਯਾ । ਵਿਜ੍ਵਲਾਯਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ੍ਵਂਪ੍ਰਥਮਂਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਮਰਾਂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿੱਝਵਲਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦੇ।"
ਹਰਿਰੁਵਾਚ- ਵਿਜ੍ਵਲਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਪੁਣ੍ਯਃ ਕੁਂਜਲੋ ਜ੍ਞਾਨਮਂਡਿਤਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਮਹਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਠਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਵਿੱਝਵਲਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਪੁੰਨਿਆ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।"
ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸਮੇਤੋऽਸੌ ਮਮ ਗੇਹਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਏਤਤ੍ਤੁ ਜਪਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਫਲਮ੍
"ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਵੇਗਾ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਜਰੂਰ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਰਾਜਾ ਕੇਸ਼ਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ ਕੇਸ਼ਵ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੇਸ਼ਵ, ਇਸ ਮਹਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰ।"