ਆਨਂਦਕਂਦਾਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਹਂਸਾਯ ਪਰਾਵਰਾਯ। । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਗਣਨਾਯਕਾਯ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਯ
ਆਨੰਦ ਦੇ ਮੂਲ, ਸੁੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਸੁੱਚੇ ਹੰਸ ਵਰਗੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਾਂਚਜਨ੍ਯੇਨ ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਰਵਿਪ੍ਰਭੇਣਾਪਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ।। ਗਦਾਬ੍ਜਕੇਨਾਪਿ ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਸਦੈਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਰਵੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਂ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਂ ਸਗੁਣਂ ਗੁਣਾਨਾਮਾਧਾਰਭੂਤਂ ਸਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ।। ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਤੁਲ੍ਯਤੇਜਸਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨਿਧਾਨਂ ਵਿਮਲਂ ਸੁਰੂਪਮਾਨਂਦਮਾਨੇਨ ਵਿਰਾਜਮਾਨਮ੍ । ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜੀਵਂਤਿ ਸੁਰਾਦਿਲੋਕਾਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣਾ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮੋਘਨਾਨਾਂ ਸ੍ਵਕਰੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਕਰੋਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਿਕਰ੍ਮਹੇਤੁਃ ।। ਉਦ੍ਦ੍ਯੋਤਮਾਨਂ ਰਵਿਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੋਸ਼ਣੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਵਿਪ੍ਰਭਾਵੈਃ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੋषਂ ਚ ਰਸਂ ਦਦਾਤਿ ।। ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਂਤਰਗਃ ਸ ਵਾਯੁਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੁਕਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਮੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਨੁਰੂਪੇਣ ਸ ਦੇਵਦੇਵੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਸਕਲਾਨ੍ਮਹੀਪਾਨ੍ ।। ਸਂਤਾਰਣੇ ਨੌਰਿਵ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਂਤਰ੍ਗਤੋ ਲੋਕਮਯਃ ਸਦੈਵ ਪਚਤ੍ਯਸੌ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਾਨਾਮ੍ ।। ਸ੍ਵਾਹਾਮੁਖੋ ਦੇਵਗਣਸ੍ਯ ਹੇਤੁਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਦਾ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਰਸੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਕਲੈਃ ਸਹੈਵ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯੋ ਗੁਣਦਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇ ।। ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਯੋਨਿਰ੍ਮਲ ਤੇਜਸੈਵ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤਿ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸਰ੍ਵਮਯਃ ਸ ਸਰ੍ਵਃ ।। ਵਿਨਾ ਹृषੀਕੈਰ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਤੇ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਤਾਨ੍ਸਚਰਾਚਰਾਂਸ਼੍ਚ ।। ਨਿष੍ਕੇਵਲੋ ਜ੍ਞਾਨਮਯਃ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਵੈਤ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯਾਂਤਕਂ ਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਮੂਲਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਯਂ ਵਿਸ਼ਾਲਮ੍ ।। ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵਿਨਯਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਂ ਸੁਖਾਂਤਂ ਸੁਖਦਂ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਣਵਂ ਤਂ ਮੁਨਿਪਂ ਸੁਰੇਸ਼ਮ੍ ।। ਸਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸਤ੍ਯਗੁਣੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅੰਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਂਗਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਰੂਪਂ ਮਾਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਮਾਪਤਿਮੁਗ੍ਰਪੁਣ੍ਯਮ੍ ।। ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕਂ ਜਗਤਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਿੱਖੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਧਨੀ, ਇਕੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਅਂਭੋਧਿਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਯਨਂ ਹਿਤਸ੍ਯ ਨਾਗਾਂਗਭੋਗੇ ਸ਼ਯਨਂ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ।। ਸ਼੍ਰੀਪਾਦਪਦ੍ਮਦ੍ਵਯਮੇਵ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਮਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਾਗ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਬਿਸਤਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ਂਕਰਮੇਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥੈਰਨੇਕੈਃ ਪਰਿਸੇਵ੍ਯਮਾਨਮ੍ ।। ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਦ੍ਵਯਮੇਵ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਅਘਾਪਹਂ ਤਤ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਪੈਰ; ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦਾਂਬੁਜਂ ਰਕ੍ਤਮਹੋਤ੍ਪਲਾਭਮਂਭੋਜਸਲ੍ਲਿਂਗਜਯੋਪਯੁਕ੍ਤਮ੍ ।। ਅਲਂਕृਤਂ ਨੂਪੁਰਮੁਦ੍ਰਿਕਾਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਮਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਕਮਲ ਪੈਰ, ਜੋ ਲਾਲ ਵੱਡੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਨੂਪੁਰ ਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵੈਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਦੈਵ ਨੁਤਂ ਸੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਰਗਾਧਿਪੈਸ਼੍ਚ ।। ਤਤ੍ਪਾਦਪਂਕੇਰੁਹਮੇਵਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਮਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਦਾਂਭਸਿ ਮਜ੍ਜਮਾਨਾਃ ਪੂਤਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਵਿਕਲ੍ਮषਾਸ੍ਤੇ ।। ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਂਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸੁਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮੁੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਦੋਦਕਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਂਗਾਦਿਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ।। ਪਿਬਂਤਿ ਯੇਦ੍ਯਾਪਿ ਸਪਾਪਦੇਹਾਸ੍ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸੁਗृਹਂ ਮੁਰਾਰੇਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਪਾਪੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਸੁਖਮਈ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦੋਦਕੇਨਾਪ੍ਯਭਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਾ ਉਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਪੈਃ ਪਰਿਲਿਪ੍ਤਦੇਹਾਃ ।। ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਦੌ ਸਤਤਂ ਨਮਾਮਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਗਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹ ਪੈਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੁਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਸੁਚਕ੍ਰਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ।। ਸ਼੍ਰੀਵਾਜਪੇਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਭਂਤੇ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾ ਭਵਂਤਿ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨੈਵੇਦਯਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਂ ਨਰਕਾਧਿਨਾਸ਼ਨਂ ਮਾਯਾਵਿਹੀਨਂ ਸਕਲਂ ਗੁਣਜ੍ਞਮ੍ ।। ਯਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾਃ ਸੁਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵਂਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵृषਿਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਣੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਯਃ ਸਂਸਾਰਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਨਿਪਤਿਤਸ੍ਯੋਦ੍ਧਾਰਕੋ ਵਤ੍ਸਲ-। ਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਾਪਿ ਨਮਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਚਰਣੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰੌ ਪਾਵਨੌ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਯਾਲੂ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਮਖਮਂਡਪੇ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸ਼੍ਰੀਵਾਮਨਃ ਸਾਮਗਃ ।। ਸਾਮੋਦ੍ਗੀਤਕੁਤੂਹਲਃ ਸੁਰਗਣੈਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯ ਏਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । । ਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਨਯਨੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸ਼ੁਭਕਰੈਰ੍ਨਿष੍ਪਾਪਤਾਂ ਤਦ੍ਬਲੇ-। ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਚਰਣਾਰਵਿਂਦਯੁਗਲਂ ਵਂਦੇ ਪਰਂ ਪਾਵਨਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ੍ਰੀ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਰਾਜਾ, ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜਂਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮਂਡਲੇ ਮਖਮੁਖੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼੍ਰਿਯਾਸ਼ੋਭਿਤਂ ।। ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸੁਤੇਜਸਾ ਕਰਮਯਂ ਯਂ ਚੇਂਦ੍ਰਨੀਲੋਪਮਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸੁਤਨੁਜਂ ਵੈਰੋਚਨਸ੍ਯਾਪਿ ਤਂ-। ਯਾਚਂਤਂ ਮਮ ਦੀਯਤਾਂ ਤ੍ਰਿਪਦਕਂ ਵਂਦੇ ਪ੍ਰਭੁਂ ਵਾਮਨਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗੀ—ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਵਿਮਂਡਲੇ ਮੁਨਿਗਣੈਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਂਤਂ ਦਿਵਂ ਤਸ੍ਯੈਵਾਪਿ ਸੁਚਕ੍ਰਿਣਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਲਯਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ-। ਕਾ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਕੋਸ਼ਕੇਤਮਤੁਲਂ ਨੌਮਿ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਹੁਣ ਲੈ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕਦਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਹੈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇऽष੍ਟਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਅਠਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਪਾਪਹਂ ਪੁਣ੍ਯਮਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਚ । ਧਨ੍ਯਂ ਸੁਸੂਕ੍ਤਂ ਪਰਮਂ ਸੁਜਾਪ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ ਸੁਖੀ ਬਭੂਵ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਾ, ਪੁਰਾਣਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਨਿਆ, ਚੰਗਾ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤਾਸੁ ਤृष੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਸਮੇਤਾ ਦੇਵੋਪਮੋ ਭੂਮਿਪਤਿਰ੍ਬਭੂਵ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਭਾਤਿ ਰੂਪੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਵੁਭੌ ਪਾਪਵਿਬਂਧਮਾਪ੍ਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।