ਮਹਾਕਾਂਤਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਹਾਮੋਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ਆਚਿਨ੍ਵਂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਣਾਤੀਤਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ, ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਭੂਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ। । ਅਭਯਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਸਂਬਦ੍ਧਂ ਨਮਾਮਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਿਰਭੈਤਾ ਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਾਮ ਗਾਯਂਤਂ ਗੀਤਂ ਗੀਤਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ਗਂਧਰ੍ਵਗੀਤਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਤੇ ਸਾਮ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਗੀਤ, ਗੀਤ ਪਿਆਰਾ, ਸ਼ੁਭ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।
ਵਿਚਾਰਂ ਵੇਦਰੂਪਂ ਤਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ ।। ਯੋਨਿਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ੴਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਹੈ।
ਤਾਰਕਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨੌਰੂਪੇਣ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ।। ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਮਗ੍ਨਾਨਾਂ ਨਮਾਮਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਹਰਿਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਤਾਰਣਹਾਰ ਹੈ, ਨੌ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਲਈ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਸਤੇ ਏਕਰੂਪੇਣ ਨੈਕਧਾ ।। ਧਾਮਕੈਵਲ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਮਾਮਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ; ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਗੁਣਨਾਯਕਮ੍ ।। ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਵੇਦਸ੍ਥਾਨਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਖਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੱਚਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਲੱਛਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਵਿਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਤੁष੍ਟਿਭਿਃ ਸਦਾ ।। ਦੈਵੈਸ਼੍ਚ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਤਮੋਂਕਾਰਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਓਂਕਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵਿਛੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਤ੍ਤਾਰਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਗੁਣਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਵਂਦੇ ਪ੍ਰਣਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ। । ਨ ਵਿਂਦਂਤਿ ਪਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਆਨਂਦਕਂਦਾਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਹਂਸਾਯ ਪਰਾਵਰਾਯ। । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਗਣਨਾਯਕਾਯ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਯ
ਆਨੰਦ ਦੇ ਮੂਲ, ਸੁੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਸੁੱਚੇ ਹੰਸ ਵਰਗੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਾਂਚਜਨ੍ਯੇਨ ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਰਵਿਪ੍ਰਭੇਣਾਪਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ।। ਗਦਾਬ੍ਜਕੇਨਾਪਿ ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਸਦੈਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਰਵੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਂ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਂ ਸਗੁਣਂ ਗੁਣਾਨਾਮਾਧਾਰਭੂਤਂ ਸਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ।। ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਤੁਲ੍ਯਤੇਜਸਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨਿਧਾਨਂ ਵਿਮਲਂ ਸੁਰੂਪਮਾਨਂਦਮਾਨੇਨ ਵਿਰਾਜਮਾਨਮ੍ । ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜੀਵਂਤਿ ਸੁਰਾਦਿਲੋਕਾਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣਾ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮੋਘਨਾਨਾਂ ਸ੍ਵਕਰੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਕਰੋਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਿਕਰ੍ਮਹੇਤੁਃ ।। ਉਦ੍ਦ੍ਯੋਤਮਾਨਂ ਰਵਿਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੋਸ਼ਣੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਵਿਪ੍ਰਭਾਵੈਃ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੋषਂ ਚ ਰਸਂ ਦਦਾਤਿ ।। ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਂਤਰਗਃ ਸ ਵਾਯੁਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੁਕਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਮੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਨੁਰੂਪੇਣ ਸ ਦੇਵਦੇਵੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਸਕਲਾਨ੍ਮਹੀਪਾਨ੍ ।। ਸਂਤਾਰਣੇ ਨੌਰਿਵ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਂਤਰ੍ਗਤੋ ਲੋਕਮਯਃ ਸਦੈਵ ਪਚਤ੍ਯਸੌ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਾਨਾਮ੍ ।। ਸ੍ਵਾਹਾਮੁਖੋ ਦੇਵਗਣਸ੍ਯ ਹੇਤੁਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਦਾ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਰਸੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਕਲੈਃ ਸਹੈਵ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯੋ ਗੁਣਦਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇ ।। ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਯੋਨਿਰ੍ਮਲ ਤੇਜਸੈਵ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤਿ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸਰ੍ਵਮਯਃ ਸ ਸਰ੍ਵਃ ।। ਵਿਨਾ ਹृषੀਕੈਰ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਤੇ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਤਾਨ੍ਸਚਰਾਚਰਾਂਸ਼੍ਚ ।। ਨਿष੍ਕੇਵਲੋ ਜ੍ਞਾਨਮਯਃ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਵੈਤ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯਾਂਤਕਂ ਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਮੂਲਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਯਂ ਵਿਸ਼ਾਲਮ੍ ।। ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵਿਨਯਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਂ ਸੁਖਾਂਤਂ ਸੁਖਦਂ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਣਵਂ ਤਂ ਮੁਨਿਪਂ ਸੁਰੇਸ਼ਮ੍ ।। ਸਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸਤ੍ਯਗੁਣੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅੰਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਂਗਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਰੂਪਂ ਮਾਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਮਾਪਤਿਮੁਗ੍ਰਪੁਣ੍ਯਮ੍ ।। ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕਂ ਜਗਤਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਿੱਖੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਧਨੀ, ਇਕੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਅਂਭੋਧਿਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਯਨਂ ਹਿਤਸ੍ਯ ਨਾਗਾਂਗਭੋਗੇ ਸ਼ਯਨਂ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ।। ਸ਼੍ਰੀਪਾਦਪਦ੍ਮਦ੍ਵਯਮੇਵ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਮਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਾਗ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਬਿਸਤਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ਂਕਰਮੇਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥੈਰਨੇਕੈਃ ਪਰਿਸੇਵ੍ਯਮਾਨਮ੍ ।। ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਦ੍ਵਯਮੇਵ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਅਘਾਪਹਂ ਤਤ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਪੈਰ; ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦਾਂਬੁਜਂ ਰਕ੍ਤਮਹੋਤ੍ਪਲਾਭਮਂਭੋਜਸਲ੍ਲਿਂਗਜਯੋਪਯੁਕ੍ਤਮ੍ ।। ਅਲਂਕृਤਂ ਨੂਪੁਰਮੁਦ੍ਰਿਕਾਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਮਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਕਮਲ ਪੈਰ, ਜੋ ਲਾਲ ਵੱਡੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਨੂਪੁਰ ਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵੈਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਦੈਵ ਨੁਤਂ ਸੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਰਗਾਧਿਪੈਸ਼੍ਚ ।। ਤਤ੍ਪਾਦਪਂਕੇਰੁਹਮੇਵਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਮਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਦਾਂਭਸਿ ਮਜ੍ਜਮਾਨਾਃ ਪੂਤਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਵਿਕਲ੍ਮषਾਸ੍ਤੇ ।। ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਂਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸੁਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮੁੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਦੋਦਕਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਂਗਾਦਿਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ।। ਪਿਬਂਤਿ ਯੇਦ੍ਯਾਪਿ ਸਪਾਪਦੇਹਾਸ੍ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸੁਗृਹਂ ਮੁਰਾਰੇਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਪਾਪੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਸੁਖਮਈ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।