ਮृਗਯਾਰਸਿਕੇਨੈਵ ਮੂਢੇਨ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਪਾਪਾਚਾਰੋਹ੍ਯਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਸੀ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕਥਂ ਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਚਾਦ੍ਯਾ ਕृਤਮਸ੍ਤਿ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਪਰਂ ਕੌਤੁਕਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਅੱਜ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਇਹ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਯੋ ਗਂਗਾਧਰਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਦ੍ਯ ਤੇ ਚਂਡ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਉਮਾਪਤਿਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਗੰਗਾਧਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੱਜ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਂਗਿਕਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਕृਤਮਰ੍ਚਨਮੇਵ ਚ । ਕੋਲਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਨ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹਿ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪੂਜਾ ਕਰ ਬੈਠਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੋਲਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਛੇਦਿਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਚਂਡ ਪਤਿਤਾਨਿ ਤਦੈਵ ਹਿ । ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਾਨਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸੁਕृਤੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਉਹ ਪੱਤੇ ਵੱਢ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਤਿੱਖੇ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਇਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਵੈਵਂ ਜਾਗਰੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਰਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤੇਨੈਵ ਜਾਗਰੇਣੈਵ ਤੁਤੋष ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਜਾਗਰਤਾ ਉਸ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹੋਈ। ਉਸੀ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰੱਜ ਗਏ।
ਛਲੇਨੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕੋਲਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਹਿ । ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਦਿਨਂ ਵ੍ਯਾਧ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪ੍ਯੁਪੋषਿਤਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵੇ ਨਾਲ—ਕੋਲਾ ਫਲ ਵਿਖਾ ਕੇ—ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤੇਨੋਪਵਾਸੇਨ ਚ ਜਾਗਰੇਣਤੁष੍ਟੋ ਹ੍ਯਸੌ ਦੇਵਵਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਦਦਾਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਰਦੋ ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ
ਉਸ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਨੇ ਤੇ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਮਾਰੁਰੋਹ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਵੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗਣਾਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਪਿ । ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਭੇਰੀਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਡੰਕੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਂਗਾਨਿ ਲਾਸ੍ਯਨਾਟ੍ਯ ਯੁਤਾਨਿ ਚ । ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਪਤਯੋ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ 6.154.
ਵੀਣੇ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤੇ ਢੋਲ, ਨਾਚ ਤੇ ਨਾਟਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਚਾਮਰੈਰ੍ਵਿਜ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ । ਮਹੋਤ੍ਸਵੇਨ ਮਹਤਾ ਹ੍ਯਾਨੀਤਃ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਤਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਾਤ੍ । ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰਾ ਲਾਭ ਮਿਲੇਗਾ!
ਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਫਲਂ ਗਂਧਂ ਤਾਂਬੂਲਾਕ੍ਸ਼ਤਮੇਵ ਚ । ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲੋਕ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਸੁਗੰਧ, ਪਾਨ ਜਾਂ ਅੱਖ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਖਙ੍ਗਧਾਰੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਲੌ ਗੁਪ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਇਹ ਤੀਰਥ ਖੜਗਧਾਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੀਰਥ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਮਾਘਮਾਸੇऽਥ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਯੇਨ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਗਨਂਦਿਨਿ
ਮਾਘ, ਵੈਸਾਖ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋऽਥ ਗੌਤਮਃ । ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥੇ ਵੈ ਸਮਾਯਾਂਤਿ ਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਯੁਗੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਲਿਂਗਂ ਕਲੌ ਨੈਵ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ऋषਿਣਾ ਦਤ੍ਤਸ਼ਾਪੋ ਹ੍ਯਹਂ ਤਦਾ
ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਲਿੰਗ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਕਥਂ ਸ਼ਾਪਸ੍ਤੁ ऋषਿਣਾ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਦੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਆਗਤਃ ਖਙ੍ਗਧਾਰੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਵੈ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡਾ ਤਪस्वੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਖੜਗਧਾਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਇਆ।
ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਂ ਕृਤਸ੍ਨਾਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਮ । ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਨੇਕਧਾ
ਉਥੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕੋऽਪਿ ਮਹਾਦੁष੍ਟਃ ਕੌਲਿਕਃ ਪਾਪਰੁਪਧृਕ੍ । ਮਾਂਸਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੋਪਰਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਕੌਲਿਕ, ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉੱਤੇ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਪਿ ਮਾਂਸਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਥ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਪਾਪਿਨਾ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਮਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪਾਪੀ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਨ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਂਡੋ ਹਿ ਸ਼ਰ੍ਵੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਹਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਸ਼ਰਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਹਂ ਦੇਵਿ ਵੈ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲਿਯੁਗੇ ਘੋਰੇ ਗੁਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਇਤਿ ਦਤ੍ਵਾਥ ਵੈ ਸ਼ਾਪਂ ਗਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਭੋ ਦੇਵਿ ਗੁਪ੍ਤੋऽਹਂ ऋषਿਸ਼ਾਪਤਃ । ਮਮਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੂਜਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਖਾਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—
ਤੇषਾਂ ਹਿ ਦੁਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਮृਨ੍ਮਯੀਂ ਮਾਮਕੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੇ ਪੂਜਯਂਤਿ ਵੈ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਮਕੇ ਤੁ ਵਸਂਤਿ ਹਿ । ਖਙ੍ਗਧਾਰੇਸ਼੍ਵਰ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਲੌਯੁਗੇ
ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਖਾਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜੋ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਖੜਗਧਾਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਤੇ ਵੈ ਮਂਦਿਰਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਗੌਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕਲੌ ਖਙ੍ਗੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਦਰ ਨਾਂ ਸੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਗੌਰਵ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਖੜਗੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।