ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕੁਂਜਲੇਨਾਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਥਾ ।। ਕਥਯਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ, ਭਵਾਂਕਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸੁਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਰਸ੍ਤਦਾ ।। ਵਿਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਸ਼ੁਕਜਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕੁਂਜਲੋਨਾਮ ਮੇ ਪਿਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ; ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਜਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਵਿਜ੍ਵਲੋ ਨਾਮ ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਸੁਤੇष੍ਵਹਮ੍ ।। ਨਾਹਂ ਦੇਵੋ ਨ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਨ ਚ ਸਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜ
ਮੈਂ ਵਿਜਵਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਹੀ ਸਿੱਧ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਮ ਚੈਵਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ।। ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਾਹਸਾਕਾਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਕੰਮ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।
ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ।। ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਦੱਸ; ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ,
ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਦਾ ਭਦ੍ਰ ਗਤਿਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਤਦਾ ।। ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਭਾषਿਤਂ ਵੈ ਮੁਨਿਨਾ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲਵਾਂ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਦਾਹਂ ਪਾਤਕਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ਵਿਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਪृਚ੍ਛਿਤਸ੍ਤਾਤਸ੍ਤੇਨ ਮੇ ਕਥਿਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ,
ਤਤ੍ਤੇਦ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਹੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ੴਅਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਰਦऋषਿਰਨੁष੍ਟੁਪ੍ਛਂਦਃ । ੴਕਾਰੋਦੇਵਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਾਰ੍ਥੇ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਸਾਧਨਾਰ੍ਥੇ ਚ ਜਪੇ ਵਿਨਿਯੋਗਃ । ੴਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਇਤਿ ਮਂਤ੍ਰਃ । ਪਾਵਨਂ ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦਜ੍ਞਂ ਵੇਦਮਂਦਿਰਮ੍ ।। ਵਿਦ੍ਯਾਧਾਰਂ ਭਵਾਧਾਰਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਵੈ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਓਮ: ਇਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਪ ਹੈ; ਓਮ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਜਪ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਚਾਰ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਮੰਤਰ: 'ਓਮ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਇਆ'। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚ, ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਮੰਦਰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰਾਵਾਸਂ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਮਹੋਦਯਮ੍ ।। ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਗੁਣਸਂਬਦ੍ਧਂ ਨਮਾਮਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਪ੍ਰਣਵ ਨਿਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਿਰਗੁਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਕਾਂਤਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਹਾਮੋਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ਆਚਿਨ੍ਵਂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਣਾਤੀਤਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ, ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਭੂਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ। । ਅਭਯਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਸਂਬਦ੍ਧਂ ਨਮਾਮਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਿਰਭੈਤਾ ਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਾਮ ਗਾਯਂਤਂ ਗੀਤਂ ਗੀਤਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ਗਂਧਰ੍ਵਗੀਤਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਤੇ ਸਾਮ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਗੀਤ, ਗੀਤ ਪਿਆਰਾ, ਸ਼ੁਭ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।
ਵਿਚਾਰਂ ਵੇਦਰੂਪਂ ਤਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ ।। ਯੋਨਿਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ੴਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਹੈ।
ਤਾਰਕਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨੌਰੂਪੇਣ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ।। ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਮਗ੍ਨਾਨਾਂ ਨਮਾਮਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਹਰਿਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਤਾਰਣਹਾਰ ਹੈ, ਨੌ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਲਈ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਸਤੇ ਏਕਰੂਪੇਣ ਨੈਕਧਾ ।। ਧਾਮਕੈਵਲ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਮਾਮਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ; ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਗੁਣਨਾਯਕਮ੍ ।। ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਵੇਦਸ੍ਥਾਨਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਖਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੱਚਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਲੱਛਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਵਿਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਤੁष੍ਟਿਭਿਃ ਸਦਾ ।। ਦੈਵੈਸ਼੍ਚ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਤਮੋਂਕਾਰਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਓਂਕਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵਿਛੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਤ੍ਤਾਰਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਗੁਣਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਵਂਦੇ ਪ੍ਰਣਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ। । ਨ ਵਿਂਦਂਤਿ ਪਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਆਨਂਦਕਂਦਾਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਹਂਸਾਯ ਪਰਾਵਰਾਯ। । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਗਣਨਾਯਕਾਯ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਯ
ਆਨੰਦ ਦੇ ਮੂਲ, ਸੁੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਸੁੱਚੇ ਹੰਸ ਵਰਗੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਾਂਚਜਨ੍ਯੇਨ ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਰਵਿਪ੍ਰਭੇਣਾਪਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ।। ਗਦਾਬ੍ਜਕੇਨਾਪਿ ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਸਦੈਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਰਵੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਂ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਂ ਸਗੁਣਂ ਗੁਣਾਨਾਮਾਧਾਰਭੂਤਂ ਸਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ।। ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਤੁਲ੍ਯਤੇਜਸਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨਿਧਾਨਂ ਵਿਮਲਂ ਸੁਰੂਪਮਾਨਂਦਮਾਨੇਨ ਵਿਰਾਜਮਾਨਮ੍ । ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜੀਵਂਤਿ ਸੁਰਾਦਿਲੋਕਾਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣਾ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮੋਘਨਾਨਾਂ ਸ੍ਵਕਰੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਕਰੋਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਿਕਰ੍ਮਹੇਤੁਃ ।। ਉਦ੍ਦ੍ਯੋਤਮਾਨਂ ਰਵਿਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੋਸ਼ਣੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਵਿਪ੍ਰਭਾਵੈਃ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੋषਂ ਚ ਰਸਂ ਦਦਾਤਿ ।। ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਂਤਰਗਃ ਸ ਵਾਯੁਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੁਕਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਮੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਨੁਰੂਪੇਣ ਸ ਦੇਵਦੇਵੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਸਕਲਾਨ੍ਮਹੀਪਾਨ੍ ।। ਸਂਤਾਰਣੇ ਨੌਰਿਵ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਂਤਰ੍ਗਤੋ ਲੋਕਮਯਃ ਸਦੈਵ ਪਚਤ੍ਯਸੌ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਾਨਾਮ੍ ।। ਸ੍ਵਾਹਾਮੁਖੋ ਦੇਵਗਣਸ੍ਯ ਹੇਤੁਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਦਾ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਰਸੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਕਲੈਃ ਸਹੈਵ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯੋ ਗੁਣਦਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇ ।। ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਯੋਨਿਰ੍ਮਲ ਤੇਜਸੈਵ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤਿ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸਰ੍ਵਮਯਃ ਸ ਸਰ੍ਵਃ ।। ਵਿਨਾ ਹृषੀਕੈਰ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਤੇ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।