ਏष੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਕਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ।। ਪਾਤਕਾਨ੍ਮੋਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵੈ ਕਦਾ
ਕਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਭजन ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ?
ਤਾਵਦ੍ਵਿਮਾਨਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਮਂਡਿਤਃ ।। ਘਂਟਾਰਵਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਵੀਣਾਵੇਣੁਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਣਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵਸ੍ਵਰਸਂਘੁष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਨੋਦਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਰਥ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ।। ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਸ ਸੁਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤੁ ਯਾਵਤ੍ਕृਂਤਤਿ ਤਚ੍ਛਵਮ੍ ।। ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਵਲੇਨਾਪਿ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਕृਤਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਤਦ ਹੀ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਭੋ ਭੋਃ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੇਵੋਪਮ ਭਵਾਨਿਦਮ੍ ।। ਕਰੋਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਂ ਕਰ੍ਮ ਨृਸ਼ਂਸੈਰ੍ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਓਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਕੁਕਰਮ ਤਾਂ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੋऽਯਂ ਵਿਧਿਵਿਪਰ੍ਯਯਃ ।। ਦੁष੍ਕृਤਂ ਸਾਹਸਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਂਦ੍ਯਂ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਰਵਾਇਤ ਦਾ ਉਲਟਾ ਹੈ? ਇਹ ਬੇਹੂਦਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਚਾਰਵਿਹੀਨਂ ਤੁ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਵਾਨਿ ਹ ।। ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਵਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਜਵਲ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਮਯੇਦਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ ।। ਕਦਾ ਨ ਭਾषਿਤਂ ਕੇਨ ਯਥਾਯਂ ਪਰਿਭਾषਤੇ
ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਮੈਵਂ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ।। ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਚੋਤ੍ਸੁਕਂ ਕਾਂਤੇ ਸ਼ਾਂਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪ੍ਰੀਤਮ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਾਵਦਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਸ੍ਯ ਸ਼ਾਂਤਿਦਮ੍ ।। ਤਾਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਮਾਹ੍ਲਾਦੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀਏ।
ਕੋਯਂ ਦੇਵੋ ਨੁ ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ਮੁਨੀਨਾਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਨਾ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ? ਸ਼ਾਇਦ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮਾਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਨਂਤਰਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ।। ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪੱਖ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਇਦਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ਯਥਾ ਤੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਂਤ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਨਾਥ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਕਾਂਤੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫਿਰ ਉਹੀ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਧਰਃ ਕੋऽਯਂ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਹਿਤਕਾਰਿਵਤ੍ ।। ਏਵਮਾਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ,
ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋਭੂਤ੍ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਧਰਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: ਸੁਬਾਹੁ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਵ ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ ।। ਨਮਸ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਨਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲੇ।
ਭਵਾਨ੍ਕਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪੇਣ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ ।। ਯਾਦृਸ਼ਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇਕਰ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੇਨ ਸਤ੍ਤਮ
ਭਵਾਂਕਾ, ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵਾਪਿ ਤਦਿਹੈਵ ਪ੍ਰਭੁਜ੍ਯਤੇ ।। ਅਥ ਤੇਨਾਤ੍ਮਕਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਚ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕੁਂਜਲੇਨਾਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਥਾ ।। ਕਥਯਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ, ਭਵਾਂਕਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸੁਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਰਸ੍ਤਦਾ ।। ਵਿਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਸ਼ੁਕਜਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕੁਂਜਲੋਨਾਮ ਮੇ ਪਿਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ; ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਜਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਵਿਜ੍ਵਲੋ ਨਾਮ ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਸੁਤੇष੍ਵਹਮ੍ ।। ਨਾਹਂ ਦੇਵੋ ਨ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਨ ਚ ਸਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜ
ਮੈਂ ਵਿਜਵਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਹੀ ਸਿੱਧ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਮ ਚੈਵਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ।। ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਾਹਸਾਕਾਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਕੰਮ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।
ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ।। ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਦੱਸ; ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ,
ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਦਾ ਭਦ੍ਰ ਗਤਿਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਤਦਾ ।। ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਭਾषਿਤਂ ਵੈ ਮੁਨਿਨਾ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲਵਾਂ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਦਾਹਂ ਪਾਤਕਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ਵਿਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਪृਚ੍ਛਿਤਸ੍ਤਾਤਸ੍ਤੇਨ ਮੇ ਕਥਿਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ,
ਤਤ੍ਤੇਦ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਹੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ੴਅਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਰਦऋषਿਰਨੁष੍ਟੁਪ੍ਛਂਦਃ । ੴਕਾਰੋਦੇਵਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਾਰ੍ਥੇ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਸਾਧਨਾਰ੍ਥੇ ਚ ਜਪੇ ਵਿਨਿਯੋਗਃ । ੴਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਇਤਿ ਮਂਤ੍ਰਃ । ਪਾਵਨਂ ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦਜ੍ਞਂ ਵੇਦਮਂਦਿਰਮ੍ ।। ਵਿਦ੍ਯਾਧਾਰਂ ਭਵਾਧਾਰਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਵੈ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਓਮ: ਇਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਪ ਹੈ; ਓਮ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਜਪ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਚਾਰ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਮੰਤਰ: 'ਓਮ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਇਆ'। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚ, ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਮੰਦਰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰਾਵਾਸਂ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਮਹੋਦਯਮ੍ ।। ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਗੁਣਸਂਬਦ੍ਧਂ ਨਮਾਮਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਪ੍ਰਣਵ ਨਿਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਿਰਗੁਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।