ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਹਰੇਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ।। ਮੋਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਰਂ ਸੁਖੋਪੇਤਂ ਸ਼ਾਂਤਿਦਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਰੱਕੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ।। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿਜ੍ਵਲਾਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵਿਜਵਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਚਾਪ੍ਰਮੇਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ।। ਸੋऽਵਗਮ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਵਲਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਵਰਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਜਵਲਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਗਂਤੁਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਮਪਿਤੁਃਪृष੍ਟਂਤਦਾਨृਪ ।। ਏਵਂ ਗਂਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਂ ਵਿਜ੍ਵਲਂ ਜ੍ਞਾਨਪਾਰਗਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇੰਝ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਉਪਕਾਰਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਧਰਮਾਤਮਾ ਕੁੰਜਲਾ, ਭਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਪੁਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਮਹਜ੍ਜਾਨੇ ਪਾਤਕਂ ਭੂਪਤੇਃ ਸ਼ृਣੁ ।। ਯਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਠ ਸ੍ਵਤ੍ਵਂ ਸੁਬਾਹੋਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਸੁਣ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਵਾ।
ਯਥਾਯਥਾ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਂ ਤਥਾ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਮਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਸ਼ਿਵਂ ਮਯੋਕ੍ਤਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਵਧੀਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਤਨੀ ਵਾਰੀ ਮਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਵਧੀਆ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸ ਗੁਰੁਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਡ੍ਡੀਯ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ਆਨਂਦਕਾਨਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਜ੍ਵਲਸ੍ਤਦਾ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਵਿਜਵਲਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਮਾਨੇਨਾਗਤਂ ਪੁਨਃ
ਵਿਰਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਫਿਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਏष੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਕਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ।। ਪਾਤਕਾਨ੍ਮੋਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵੈ ਕਦਾ
ਕਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਭजन ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ?
ਤਾਵਦ੍ਵਿਮਾਨਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਮਂਡਿਤਃ ।। ਘਂਟਾਰਵਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਵੀਣਾਵੇਣੁਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਣਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵਸ੍ਵਰਸਂਘੁष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਨੋਦਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਰਥ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ।। ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਸ ਸੁਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤੁ ਯਾਵਤ੍ਕृਂਤਤਿ ਤਚ੍ਛਵਮ੍ ।। ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਵਲੇਨਾਪਿ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਕृਤਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਤਦ ਹੀ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਭੋ ਭੋਃ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੇਵੋਪਮ ਭਵਾਨਿਦਮ੍ ।। ਕਰੋਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਂ ਕਰ੍ਮ ਨृਸ਼ਂਸੈਰ੍ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਓਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਕੁਕਰਮ ਤਾਂ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੋऽਯਂ ਵਿਧਿਵਿਪਰ੍ਯਯਃ ।। ਦੁष੍ਕृਤਂ ਸਾਹਸਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਂਦ੍ਯਂ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਰਵਾਇਤ ਦਾ ਉਲਟਾ ਹੈ? ਇਹ ਬੇਹੂਦਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਚਾਰਵਿਹੀਨਂ ਤੁ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਵਾਨਿ ਹ ।। ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਵਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਜਵਲ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਮਯੇਦਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ ।। ਕਦਾ ਨ ਭਾषਿਤਂ ਕੇਨ ਯਥਾਯਂ ਪਰਿਭਾषਤੇ
ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਮੈਵਂ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ।। ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਚੋਤ੍ਸੁਕਂ ਕਾਂਤੇ ਸ਼ਾਂਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪ੍ਰੀਤਮ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਾਵਦਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਸ੍ਯ ਸ਼ਾਂਤਿਦਮ੍ ।। ਤਾਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਮਾਹ੍ਲਾਦੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀਏ।
ਕੋਯਂ ਦੇਵੋ ਨੁ ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ਮੁਨੀਨਾਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਨਾ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ? ਸ਼ਾਇਦ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮਾਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਨਂਤਰਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ।। ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪੱਖ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਇਦਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ਯਥਾ ਤੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਂਤ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਨਾਥ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਕਾਂਤੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫਿਰ ਉਹੀ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਧਰਃ ਕੋऽਯਂ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਹਿਤਕਾਰਿਵਤ੍ ।। ਏਵਮਾਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ,
ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋਭੂਤ੍ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਧਰਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: ਸੁਬਾਹੁ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਵ ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ ।। ਨਮਸ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਨਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲੇ।
ਭਵਾਨ੍ਕਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪੇਣ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ ।। ਯਾਦृਸ਼ਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇਕਰ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੇਨ ਸਤ੍ਤਮ
ਭਵਾਂਕਾ, ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵਾਪਿ ਤਦਿਹੈਵ ਪ੍ਰਭੁਜ੍ਯਤੇ ।। ਅਥ ਤੇਨਾਤ੍ਮਕਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਚ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।