ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਵੈ ਮਾਂਸਂ ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵੇਦ੍ਵਪੁਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਤਸ੍ਯ ਚ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਪਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪੁੱਤਰ।
ਯਥਾਯਥਾ ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਹਸੇਤੇ ਵੈ ਸਦਾ ਨਾਰ੍ਯੌ ਤਯੋਰ੍ਭਾਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖਾਂਦਾ, ਦੋਨੋਂ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀਆਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਸਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਹਾਸ੍ਯਂ ਹਿ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨਪਾਯਿਨੀ
ਬੁਧੀ, ਨੇਕ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਚਰਿਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹੀਨ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜਾਕ ਬਣਾਉਂਦੀ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣੇਨ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸੁਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਅਨ੍ਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈष੍ਣਵੇ
ਜੋ ਬੁਧੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—
ਏਵਂ ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਮਾਂਸਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਕਾਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਦਾ । ਯੋषਿਦਪ੍ਯਾਤ੍ਮਕਾਯਂ ਚ ਰਸੈਸ਼੍ਚਾਮृਤਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਔਰਤ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਂਤੇ ਤੁ ਵਾਮਦੇਵਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ ਗਰ੍ਹਯਾਮਾਸ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਫਿਰ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਾਮਦੇਵ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ, ਨੇਕਵਾਨ।
ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤृਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਕਦਾ ਮਯਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਮਤਿਥਿਭ੍ਯੋ ਹਿ ਵृਦ੍ਧੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦੀਨੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਚਾਤੁਰਾਯ ਚ । ਏਵਂ ਸ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਂ ਮਾਂਸਂ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਸ੍ਵੀਯ ਕਰ੍ਮ ਚ
ਮੈਂ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਇਆ ਜਾਂ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਭੁਂਜਾਨਂ ਸੁਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ । ਹਸੇਤੇ ਚ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਦ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸੁਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਦੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਤ੍ਮਾ ਹਸਤੇ ਨृਪ । ਮਮ ਸਂਗਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਪਾਪਚੇਤਨ
ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਮੈਰੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਚ ਵਚਨੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਹਸਤੇ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਵਗਤੋਸੌ ਮਹਾਮੋਹੋ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮੋਹਿਤੋ ਨृਪ
ਬੁਧੀ, ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ: ਉਹ ਵੱਡਾ ਭ੍ਰਮ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ?
ਲੋਭੇਨ ਮੋਹਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਮੋਗਰ੍ਤੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰਾਪਤਿਤ੍ਵਾ ਮਾਮੈਵ ਪਤਿਤਂ ਦੁਃਖਸਂਕਟੇ
ਲਾਲਚ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਮਾਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਲੋਭਮਾਰ੍ਗਂ ਗਤੋ ਨृਪ । ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਦਾਨ ਦੇ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਲਾਲਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਕਠੋਰ ਤਕਲੀਫ਼ ਸਹਿਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਤਂ ਹਸਤੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸੁਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਯੋਰ੍ਹਾਸਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਸੁਬਾਹੂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ। ਪੁੱਤਰ, ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਸਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਦੁਃਖਿਤੇ ਤਦਾ । ਊਚਤੁਰ੍ਦੇਹਿਦੇਹੀਤਿ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਰਹੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ', ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਦੇ ਰਹੇ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤृष੍ਣਾਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਭੀਮਰੂਪੇ ਭਯਾਨਕੇ । ਪਯਸਾ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਚੇਤੇ ਨृਪਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਮੰਗਦੇ ਰਹੇ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਦੱਸ, ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਵਿਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਤਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਥਯ ਮੇ ਪਿਤਃ । ਯੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਾ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਵਿਜ੍ਵਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ।। ਕੁਂਜਲੋ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਮੁਦੈਰਯਤ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਕੁੰਜਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਹਰੇਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ।। ਮੋਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਰਂ ਸੁਖੋਪੇਤਂ ਸ਼ਾਂਤਿਦਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਰੱਕੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ।। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿਜ੍ਵਲਾਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵਿਜਵਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਚਾਪ੍ਰਮੇਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ।। ਸੋऽਵਗਮ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਵਲਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਵਰਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਜਵਲਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਗਂਤੁਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਮਪਿਤੁਃਪृष੍ਟਂਤਦਾਨृਪ ।। ਏਵਂ ਗਂਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਂ ਵਿਜ੍ਵਲਂ ਜ੍ਞਾਨਪਾਰਗਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇੰਝ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਉਪਕਾਰਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਧਰਮਾਤਮਾ ਕੁੰਜਲਾ, ਭਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਪੁਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਮਹਜ੍ਜਾਨੇ ਪਾਤਕਂ ਭੂਪਤੇਃ ਸ਼ृਣੁ ।। ਯਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਠ ਸ੍ਵਤ੍ਵਂ ਸੁਬਾਹੋਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਸੁਣ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਵਾ।
ਯਥਾਯਥਾ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਂ ਤਥਾ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਮਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਸ਼ਿਵਂ ਮਯੋਕ੍ਤਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਵਧੀਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਤਨੀ ਵਾਰੀ ਮਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਵਧੀਆ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸ ਗੁਰੁਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਡ੍ਡੀਯ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ਆਨਂਦਕਾਨਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਜ੍ਵਲਸ੍ਤਦਾ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਵਿਜਵਲਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਮਾਨੇਨਾਗਤਂ ਪੁਨਃ
ਵਿਰਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਫਿਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।