ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦਂਤਿ ਚ । ਆਦਾਵੇਵ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਚੋਦਕਸਂਯੁਤਮ੍
ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਸਭ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਚ੍ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਹੌ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਲਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਭੂਮਿਂ ਸੁਕਾਂਚਨਂ ਧੇਨੁਮष੍ਟੌ ਦਾਨਾਨਿ ਯੋऽਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਸਾਫ ਚਟਾਈ, ਜੁੱਤੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਅੱਠ ਦਾਨ—ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਗਾਂ—ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤृष੍ਣਾਦਿਸਂਭਵਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਨ ਬਾਧਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਸ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਰਾਜਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾ ਤੀਵ੍ਰਾ ਨਹਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਾਦੁਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਚ੍ਛਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਤੀਬਰ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਦਾਨ ਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ—
ਛਾਯਾਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਤਾ ਵੈ ਵਾਹਨਂ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਉਪਾਨਹਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਅਨ੍ਯਦੇਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਛਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ। ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਭੂਮਿਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਗੋਦਾਨੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਰਸੈਃ ਪੁष੍ਟੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦਾ
ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਜਾਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਵੈ ਦਾਤਾ ਗੋਦਾਨੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਭ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨੀਰੁਜਃ ਸੁਖਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤੁ ਧਨਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਾਂਚਨੇਨ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਰੂਪਵਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਗੀ ਰਤ੍ਨਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਿਲਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਏਵਂ ਦਾਨਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਸਭ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗੋਦਾਨਂ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਤੁ ਅਨ੍ਨੋਦਕੇ ਚ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ । ਜੀਵਮਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵੈ
ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ—ਤੂੰ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ।
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇਪਿ ਨੋ ਦਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜਾਤਂ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍
ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪਰਿਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਂ ਮੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋਵੇਗੀ?
ਅਨਯਾ ਸ਼ੋषਿਤਃ ਕਾਯੋ ਹ੍ਯਤੀਵ ਪਰਿਦੂਯਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨੌਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੁੱਖ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸੋ।
ਕਰ੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਘੋਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਮ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ऋਤੇਭੋਗਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਕਰ੍ਮਣੋਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਪਤਿਤਃ ਕਾਯਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂਪਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਆਪ, ਪੂਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ, ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਭੋਗੋਗੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਡਿੱਗੇ ਹਨ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਗਂਤਵ੍ਯਮਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਉਭਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਥੋਂ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਅਖੰਡ ਸਰੀਰ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯੈਵਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ?
ਤਦਾਦਿਸ਼ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਦ੍ਵਚੋ ਮਮ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਹਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਦੱਸੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਕਹਿਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ। ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵਹਿ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣੋਗੇ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੋਗੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਜਾਓ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਭੋਗੋ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਵੈ ਮਾਂਸਂ ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵੇਦ੍ਵਪੁਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਤਸ੍ਯ ਚ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਪਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪੁੱਤਰ।
ਯਥਾਯਥਾ ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਹਸੇਤੇ ਵੈ ਸਦਾ ਨਾਰ੍ਯੌ ਤਯੋਰ੍ਭਾਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖਾਂਦਾ, ਦੋਨੋਂ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀਆਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਸਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਹਾਸ੍ਯਂ ਹਿ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨਪਾਯਿਨੀ
ਬੁਧੀ, ਨੇਕ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਚਰਿਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹੀਨ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜਾਕ ਬਣਾਉਂਦੀ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣੇਨ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸੁਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਅਨ੍ਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈष੍ਣਵੇ
ਜੋ ਬੁਧੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—
ਏਵਂ ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਮਾਂਸਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਕਾਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਦਾ । ਯੋषਿਦਪ੍ਯਾਤ੍ਮਕਾਯਂ ਚ ਰਸੈਸ਼੍ਚਾਮृਤਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਔਰਤ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਂਤੇ ਤੁ ਵਾਮਦੇਵਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ ਗਰ੍ਹਯਾਮਾਸ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਫਿਰ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਾਮਦੇਵ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ, ਨੇਕਵਾਨ।
ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤृਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਕਦਾ ਮਯਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਮਤਿਥਿਭ੍ਯੋ ਹਿ ਵृਦ੍ਧੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦੀਨੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਚਾਤੁਰਾਯ ਚ । ਏਵਂ ਸ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਂ ਮਾਂਸਂ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਸ੍ਵੀਯ ਕਰ੍ਮ ਚ
ਮੈਂ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਇਆ ਜਾਂ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਭੁਂਜਾਨਂ ਸੁਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ । ਹਸੇਤੇ ਚ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਦ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸੁਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਦੀਆਂ।