ਕਰ੍ਮੈਵ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯ੍ਵੋਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਹੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੋ।
ਪੂਰ੍ਵੇਪਿ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਨਲੋ ਭਗੀਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਕਰ੍ਮਣੈਵ ਹਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਕਾਲਤਃ
ਨਲ, ਭਗੀਰਥ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦਿष੍ਟਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇਨ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਦੁਲ੍ਲਂਘਯਿਤੁਂ ਰਾਜਨ੍ਕਃ ਸਮਰ੍ਥੋਪਿ ਹੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤੇऽਭਵਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਸਂਭਵੋ ਵੇਗਸ੍ਤਤੋ ਦੁष੍ਟਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਆਈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਯਦਿ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਹ੍ਯਭੀष੍ਟੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕਾਯਂ ਸ੍ਵਮਾਨਂਦਾਰਣ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਂ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾ ਲੈ।
ਤਵ ਚੇਯਂ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਤੀਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਤੇਰੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ?
ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾਨੁਗ੍ਰਹੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਦਾ । ਕਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਕਦੋਂ ਮਿਲੇਗੀ? ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਤ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਸੌਖ੍ਯਮੁਦਕਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ—
ਭੁਂਜਂਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵੈ ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਨੈਵ ਪਾਤਕੈਃ । ਯਦਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵੇਦਪਿ ਹਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ—
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦਂਤਿ ਚ । ਆਦਾਵੇਵ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਚੋਦਕਸਂਯੁਤਮ੍
ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਸਭ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਚ੍ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਹੌ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਲਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਭੂਮਿਂ ਸੁਕਾਂਚਨਂ ਧੇਨੁਮष੍ਟੌ ਦਾਨਾਨਿ ਯੋऽਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਸਾਫ ਚਟਾਈ, ਜੁੱਤੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਅੱਠ ਦਾਨ—ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਗਾਂ—ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤृष੍ਣਾਦਿਸਂਭਵਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਨ ਬਾਧਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਸ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਰਾਜਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾ ਤੀਵ੍ਰਾ ਨਹਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਾਦੁਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਚ੍ਛਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਤੀਬਰ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਦਾਨ ਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ—
ਛਾਯਾਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਤਾ ਵੈ ਵਾਹਨਂ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਉਪਾਨਹਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਅਨ੍ਯਦੇਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਛਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ। ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਭੂਮਿਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਗੋਦਾਨੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਰਸੈਃ ਪੁष੍ਟੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦਾ
ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਜਾਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਵੈ ਦਾਤਾ ਗੋਦਾਨੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਭ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨੀਰੁਜਃ ਸੁਖਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤੁ ਧਨਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਾਂਚਨੇਨ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਰੂਪਵਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਗੀ ਰਤ੍ਨਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਿਲਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਏਵਂ ਦਾਨਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਸਭ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗੋਦਾਨਂ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਤੁ ਅਨ੍ਨੋਦਕੇ ਚ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ । ਜੀਵਮਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵੈ
ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ—ਤੂੰ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ।
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇਪਿ ਨੋ ਦਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜਾਤਂ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍
ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪਰਿਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਂ ਮੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋਵੇਗੀ?
ਅਨਯਾ ਸ਼ੋषਿਤਃ ਕਾਯੋ ਹ੍ਯਤੀਵ ਪਰਿਦੂਯਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨੌਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੁੱਖ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸੋ।
ਕਰ੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਘੋਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਮ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ऋਤੇਭੋਗਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਕਰ੍ਮਣੋਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਪਤਿਤਃ ਕਾਯਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂਪਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਆਪ, ਪੂਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ, ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਭੋਗੋਗੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਡਿੱਗੇ ਹਨ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਗਂਤਵ੍ਯਮਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਉਭਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਥੋਂ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਅਖੰਡ ਸਰੀਰ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯੈਵਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ?
ਤਦਾਦਿਸ਼ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਦ੍ਵਚੋ ਮਮ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਹਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਦੱਸੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਕਹਿਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ। ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵਹਿ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣੋਗੇ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੋਗੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਜਾਓ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਭੋਗੋ।