ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਉਪ੍ਤਬੀਜਸ੍ਯ ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ । ਫਲਮੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਤਥਾ ਦਾਤਾ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਆਪਣੇ ਬੋਏ ਹੋਏ ਖੇਤ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਮਹਾਰਾਜ, ਦਾਨੀ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਰੂਪਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੇਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਦਦਂਤਿ ਚ । ਫਲਮੇਵਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤੇ ਖੇਤ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਨਤੀਜਾ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਟੁਕਾਦ੍ਧਿ ਨ ਜਾਯੇਤ ਰਾਜਨ੍ਮਧੁਰ ਏਵ ਚ । ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਮਧੁਰਾਖ੍ਯਾਚ੍ਚ ਨ ਜਾਯੇਤ੍ਕਟੁਕਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ, ਕੜਵੇ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੜਵਾਪਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਵਪਤੇ ਬੀਜਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਨ ਵਾਪਯਤਿ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨ ਸ ਭੁਂਜਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੀਜ ਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖੇਤ ਨਹੀਂ ਬੋਉਂਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਰੂਪਿਣਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤਿ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਖੇਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਯਥਾ ਤਨ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਰਾਜਾ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਆਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਪੁਰਾ ਦੇਵਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਦਾਚਨ । ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪਾਨਮੇਵਾਪਿ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਮਨਸਾ ਤਦਾ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਮਨ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਭੋਜ੍ਯੈਰ੍ਭੋਜਨੈਰ੍ਮृष੍ਟੈਰ੍ਮਧੁਰੈਸ਼੍ਚੋष੍ਯਪੇਯਕੈਃ । ਸੁਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰਾਤ੍ਮਨਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਚ ਤ੍ਵਯਾ
ਚੰਗਾ, ਸਵਾਦिष्ट ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਤੂੰ ਆਪ ਖਾਧਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁष੍ਟਮਨ੍ਨੈਰਮृਤਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮੈਵ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯ੍ਵੋਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਹੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੋ।
ਪੂਰ੍ਵੇਪਿ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਨਲੋ ਭਗੀਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਕਰ੍ਮਣੈਵ ਹਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਕਾਲਤਃ
ਨਲ, ਭਗੀਰਥ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦਿष੍ਟਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇਨ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਦੁਲ੍ਲਂਘਯਿਤੁਂ ਰਾਜਨ੍ਕਃ ਸਮਰ੍ਥੋਪਿ ਹੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤੇऽਭਵਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਸਂਭਵੋ ਵੇਗਸ੍ਤਤੋ ਦੁष੍ਟਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਆਈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਯਦਿ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਹ੍ਯਭੀष੍ਟੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕਾਯਂ ਸ੍ਵਮਾਨਂਦਾਰਣ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਂ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾ ਲੈ।
ਤਵ ਚੇਯਂ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਤੀਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਤੇਰੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ?
ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾਨੁਗ੍ਰਹੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਦਾ । ਕਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਕਦੋਂ ਮਿਲੇਗੀ? ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਤ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਸੌਖ੍ਯਮੁਦਕਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ—
ਭੁਂਜਂਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵੈ ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਨੈਵ ਪਾਤਕੈਃ । ਯਦਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵੇਦਪਿ ਹਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ—
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦਂਤਿ ਚ । ਆਦਾਵੇਵ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਚੋਦਕਸਂਯੁਤਮ੍
ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਸਭ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਚ੍ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਹੌ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਲਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਭੂਮਿਂ ਸੁਕਾਂਚਨਂ ਧੇਨੁਮष੍ਟੌ ਦਾਨਾਨਿ ਯੋऽਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਸਾਫ ਚਟਾਈ, ਜੁੱਤੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਅੱਠ ਦਾਨ—ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਗਾਂ—ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤृष੍ਣਾਦਿਸਂਭਵਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਨ ਬਾਧਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਸ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਰਾਜਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾ ਤੀਵ੍ਰਾ ਨਹਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਾਦੁਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਚ੍ਛਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਤੀਬਰ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਦਾਨ ਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ—
ਛਾਯਾਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਤਾ ਵੈ ਵਾਹਨਂ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਉਪਾਨਹਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਅਨ੍ਯਦੇਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਛਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ। ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਭੂਮਿਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਗੋਦਾਨੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਰਸੈਃ ਪੁष੍ਟੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦਾ
ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਜਾਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਵੈ ਦਾਤਾ ਗੋਦਾਨੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਭ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨੀਰੁਜਃ ਸੁਖਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤੁ ਧਨਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਾਂਚਨੇਨ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਰੂਪਵਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਗੀ ਰਤ੍ਨਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਿਲਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਏਵਂ ਦਾਨਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਸਭ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।