ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਮਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਤਾਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਭਾਵਵਿਮਰ੍ਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਵਬੁਧ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ
ਇਸ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾ।
ਅਹਮੇਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਵੈ ਖਙ੍ਗਧਾਰਵ੍ਰਤੇਨ ਚ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਿਂ ਚਿਰਂਜੀਵਨੇਨ ਮੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਊਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਙ੍ਗਮਾਕृष੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਆਗਤਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਬਹਵਃ ਸ਼ਿਵਨੋਦਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਣ ਆ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਤ੍ਰ ਆਗਤਾਨਿ ਤਦਂਤਿਕੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਯੇਵਂ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਵਰਗ ਵਾਹਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਾਹਨ ਤੇ ਗਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਾਗਤਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਿਣਃ
ਪੁਸ਼ਕਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?
ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ੇਖਰਾਃ । ਕਪਰ੍ਦਿਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਰੀਤਵਾਸਸੋ ਭੁਜਂਗਭੋਗੈਃ ਕृਤਹਾਰਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰਸਮਾਨਵੀਰ੍ਯਾ ਯਥਾਤਥਂ ਭੋ ਵਦਤੋਚਿਤਂ ਮਮ । ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਤਦਾ ਪृष੍ਟਾ ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਪਾਰ੍षਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੁਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਪੁਸ਼ਕਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਦੱਸੋ। ਤਾਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣਾ ਊਚੁਃ। ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਚਂਡ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ । ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੋ ਯਾਨਮਾਰੁਹ
ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆ।
ਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ । ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਸੁਕृਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਪਾਪਿਨਾ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਹਿ
ਵੀਰਭਦਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਸ ਹੱਸਦਾ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: ਮੈਂ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਕੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਮृਗਯਾਰਸਿਕੇਨੈਵ ਮੂਢੇਨ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਪਾਪਾਚਾਰੋਹ੍ਯਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਸੀ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕਥਂ ਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਚਾਦ੍ਯਾ ਕृਤਮਸ੍ਤਿ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਪਰਂ ਕੌਤੁਕਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਅੱਜ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਇਹ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਯੋ ਗਂਗਾਧਰਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਦ੍ਯ ਤੇ ਚਂਡ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਉਮਾਪਤਿਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਗੰਗਾਧਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੱਜ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਂਗਿਕਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਕृਤਮਰ੍ਚਨਮੇਵ ਚ । ਕੋਲਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਨ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹਿ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪੂਜਾ ਕਰ ਬੈਠਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੋਲਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਛੇਦਿਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਚਂਡ ਪਤਿਤਾਨਿ ਤਦੈਵ ਹਿ । ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਾਨਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸੁਕृਤੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਉਹ ਪੱਤੇ ਵੱਢ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਤਿੱਖੇ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਇਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਵੈਵਂ ਜਾਗਰੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਰਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤੇਨੈਵ ਜਾਗਰੇਣੈਵ ਤੁਤੋष ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਜਾਗਰਤਾ ਉਸ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹੋਈ। ਉਸੀ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰੱਜ ਗਏ।
ਛਲੇਨੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕੋਲਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਹਿ । ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਦਿਨਂ ਵ੍ਯਾਧ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪ੍ਯੁਪੋषਿਤਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵੇ ਨਾਲ—ਕੋਲਾ ਫਲ ਵਿਖਾ ਕੇ—ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤੇਨੋਪਵਾਸੇਨ ਚ ਜਾਗਰੇਣਤੁष੍ਟੋ ਹ੍ਯਸੌ ਦੇਵਵਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਦਦਾਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਰਦੋ ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ
ਉਸ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਨੇ ਤੇ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਮਾਰੁਰੋਹ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਵੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗਣਾਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਪਿ । ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਭੇਰੀਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਡੰਕੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਂਗਾਨਿ ਲਾਸ੍ਯਨਾਟ੍ਯ ਯੁਤਾਨਿ ਚ । ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਪਤਯੋ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ 6.154.
ਵੀਣੇ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤੇ ਢੋਲ, ਨਾਚ ਤੇ ਨਾਟਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਚਾਮਰੈਰ੍ਵਿਜ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ । ਮਹੋਤ੍ਸਵੇਨ ਮਹਤਾ ਹ੍ਯਾਨੀਤਃ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਤਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਾਤ੍ । ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰਾ ਲਾਭ ਮਿਲੇਗਾ!
ਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਫਲਂ ਗਂਧਂ ਤਾਂਬੂਲਾਕ੍ਸ਼ਤਮੇਵ ਚ । ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲੋਕ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਸੁਗੰਧ, ਪਾਨ ਜਾਂ ਅੱਖ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਖਙ੍ਗਧਾਰੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਲੌ ਗੁਪ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਇਹ ਤੀਰਥ ਖੜਗਧਾਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੀਰਥ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਮਾਘਮਾਸੇऽਥ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਯੇਨ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਗਨਂਦਿਨਿ
ਮਾਘ, ਵੈਸਾਖ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋऽਥ ਗੌਤਮਃ । ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥੇ ਵੈ ਸਮਾਯਾਂਤਿ ਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਯੁਗੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਲਿਂਗਂ ਕਲੌ ਨੈਵ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ऋषਿਣਾ ਦਤ੍ਤਸ਼ਾਪੋ ਹ੍ਯਹਂ ਤਦਾ
ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਲਿੰਗ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਕਥਂ ਸ਼ਾਪਸ੍ਤੁ ऋषਿਣਾ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਦੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਆਗਤਃ ਖਙ੍ਗਧਾਰੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਵੈ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡਾ ਤਪस्वੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਖੜਗਧਾਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਇਆ।