ਅਮृਤਾਜ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾ ਓषਧ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟਿਹੇਤਵਃ । ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਔषਧਵ੍ਯਂਜਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਦੀਯਤੇ । ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਭ੍ਯੋ ਹਸ੍ਤੇ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਹ ਭੋਜਨ 'ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ' ਤੇ 'ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ' ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਭ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਪਰਿਜਨਂ ਪ੍ਰਭੋਜਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਭੁਂਜਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਦਨ੍ਨਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ। ਫਿਰ, ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਖੁਦ ਖਾਓ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਸੌਖ੍ਯਂ ਤੁ ਭੂਪਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ
ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਗੋਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਤਰ, ਦੇਵ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਯਥਾ ਹਿ ਕਰ੍षਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੁਕृषਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ । ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕृषਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਯਕੇ ਨृਪ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਖੇਤ ਜੋਤਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਜੋਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਲਾਂਗਲੇਨਾਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭੇਦਯੇਤ੍ । ਵृषਭੌ ਤੁ ਮਤੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਲ ਨਾਲ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਖੇਤ ਨੂੰ ਜੋਤੋ। ਦੋ ਬਲਦ ਸਦਾ ਬੁਧਿ ਤੇ ਤਪ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਜ੍ਞਾਨਾਨੁਭਾਵੀਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤੋਦਕਃ । ਵਿਪ੍ਰਨਾਮ੍ਨਿ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸਚ, ਗਿਆਨ, ਅਨੁਭਵ, ਤੇ ਪ੍ਰਭਤਾ—ਇਹ ਚਾਬੁਕ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ। 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ' ਨਾਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੀਜ ਪਾਓ।
ਸ੍ਫੋਟਯੇਤ੍ਕਲ੍ਮषਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृषਿਕੋ ਹਿ ਯਥਾ ਨृਪ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਉਦ੍ਯਮੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਤ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਖੇਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍ । ਪਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਪ੍ਤਿਕਾਲਸ਼੍ਚ ਘਨਰੂਪੋਭਿਵਰ੍षਣੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਦੇ ਹਨ,
ਵਪ੍ਤੁਕਾਮੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਾਪਯੇਤ੍ । ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਪਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪਰਿਦੀਯਤੇ
ਤਦੋਂ ਕਿਸਾਨ ਬੀਜ ਬੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਉਪ੍ਤਬੀਜਸ੍ਯ ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ । ਫਲਮੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਤਥਾ ਦਾਤਾ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਆਪਣੇ ਬੋਏ ਹੋਏ ਖੇਤ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਮਹਾਰਾਜ, ਦਾਨੀ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਰੂਪਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੇਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਦਦਂਤਿ ਚ । ਫਲਮੇਵਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤੇ ਖੇਤ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਨਤੀਜਾ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਟੁਕਾਦ੍ਧਿ ਨ ਜਾਯੇਤ ਰਾਜਨ੍ਮਧੁਰ ਏਵ ਚ । ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਮਧੁਰਾਖ੍ਯਾਚ੍ਚ ਨ ਜਾਯੇਤ੍ਕਟੁਕਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ, ਕੜਵੇ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੜਵਾਪਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਵਪਤੇ ਬੀਜਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਨ ਵਾਪਯਤਿ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨ ਸ ਭੁਂਜਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੀਜ ਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖੇਤ ਨਹੀਂ ਬੋਉਂਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਰੂਪਿਣਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤਿ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਖੇਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਯਥਾ ਤਨ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਰਾਜਾ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਆਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਪੁਰਾ ਦੇਵਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਦਾਚਨ । ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪਾਨਮੇਵਾਪਿ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਮਨਸਾ ਤਦਾ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਮਨ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਭੋਜ੍ਯੈਰ੍ਭੋਜਨੈਰ੍ਮृष੍ਟੈਰ੍ਮਧੁਰੈਸ਼੍ਚੋष੍ਯਪੇਯਕੈਃ । ਸੁਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰਾਤ੍ਮਨਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਚ ਤ੍ਵਯਾ
ਚੰਗਾ, ਸਵਾਦिष्ट ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਤੂੰ ਆਪ ਖਾਧਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁष੍ਟਮਨ੍ਨੈਰਮृਤਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮੈਵ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯ੍ਵੋਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਹੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੋ।
ਪੂਰ੍ਵੇਪਿ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਨਲੋ ਭਗੀਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਕਰ੍ਮਣੈਵ ਹਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਕਾਲਤਃ
ਨਲ, ਭਗੀਰਥ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦਿष੍ਟਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇਨ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਦੁਲ੍ਲਂਘਯਿਤੁਂ ਰਾਜਨ੍ਕਃ ਸਮਰ੍ਥੋਪਿ ਹੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤੇऽਭਵਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਸਂਭਵੋ ਵੇਗਸ੍ਤਤੋ ਦੁष੍ਟਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਆਈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਯਦਿ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਹ੍ਯਭੀष੍ਟੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕਾਯਂ ਸ੍ਵਮਾਨਂਦਾਰਣ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਂ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾ ਲੈ।
ਤਵ ਚੇਯਂ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਤੀਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਤੇਰੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ?
ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾਨੁਗ੍ਰਹੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਦਾ । ਕਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਕਦੋਂ ਮਿਲੇਗੀ? ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਤ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਸੌਖ੍ਯਮੁਦਕਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ—
ਭੁਂਜਂਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵੈ ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਨੈਵ ਪਾਤਕੈਃ । ਯਦਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵੇਦਪਿ ਹਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ—