ਮਯਾ ਹਿ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਆਰਾਧਿਤੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰੀਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਨ ਦੇਵਂ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇ ਤਾਤ ਤृष੍ਣਾਤੀਵ ਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ਭੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਠਿਨ ਹੈ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਵ ਸੁਖਂ ਵਿਂਦਾਵ ਨੈਵ ਚ । ਏਤਨ੍ਮੇਕਾਰਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸਂਜਾਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਚੈਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸੁਖ। ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਮੁਖੋ ਭਵ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ। ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਆਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯੋਪਚਾਰੈਃ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ।
ਨ ਪੂਜਿਤੋऽਥ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਫਲੈਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂਪਤਿਃ । ਦਸ਼ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਸਦਾ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸੁਭੋਜਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਕृਤਂ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਣ ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਦ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਅਨ੍ਨਂ ਚਾਮृਤਰੂਪੇਣ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਜਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਦਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ । ਓषਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਨਾਭੇਦਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਸੁਣ।
ਕਟੁ ਤਿਕ੍ਤ ਕषਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਰਾਮ੍ਲਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਰਕਾਃ । ਹਿਂਗ੍ਵਾਦ੍ਯੋਪਸ੍ਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ
ਕੜੀਆਂ, ਤਿੱਖੀਆਂ, ਕਸੇਲੀਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ, ਖੱਟੀਆਂ, ਤੇ ਨਮਕੀਨ—ਹੇ ਭੂਪਤਿ, ਹਿੰਗ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਸਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ।
ਅਮृਤਾਜ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾ ਓषਧ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟਿਹੇਤਵਃ । ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਔषਧਵ੍ਯਂਜਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਦੀਯਤੇ । ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਭ੍ਯੋ ਹਸ੍ਤੇ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਹ ਭੋਜਨ 'ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ' ਤੇ 'ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ' ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਭ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਪਰਿਜਨਂ ਪ੍ਰਭੋਜਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਭੁਂਜਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਦਨ੍ਨਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ। ਫਿਰ, ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਖੁਦ ਖਾਓ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਸੌਖ੍ਯਂ ਤੁ ਭੂਪਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ
ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਗੋਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਤਰ, ਦੇਵ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਯਥਾ ਹਿ ਕਰ੍षਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੁਕृषਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ । ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕृषਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਯਕੇ ਨृਪ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਖੇਤ ਜੋਤਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਜੋਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਲਾਂਗਲੇਨਾਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭੇਦਯੇਤ੍ । ਵृषਭੌ ਤੁ ਮਤੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਲ ਨਾਲ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਖੇਤ ਨੂੰ ਜੋਤੋ। ਦੋ ਬਲਦ ਸਦਾ ਬੁਧਿ ਤੇ ਤਪ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਜ੍ਞਾਨਾਨੁਭਾਵੀਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤੋਦਕਃ । ਵਿਪ੍ਰਨਾਮ੍ਨਿ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸਚ, ਗਿਆਨ, ਅਨੁਭਵ, ਤੇ ਪ੍ਰਭਤਾ—ਇਹ ਚਾਬੁਕ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ। 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ' ਨਾਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੀਜ ਪਾਓ।
ਸ੍ਫੋਟਯੇਤ੍ਕਲ੍ਮषਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृषਿਕੋ ਹਿ ਯਥਾ ਨृਪ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਉਦ੍ਯਮੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਤ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਖੇਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍ । ਪਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਪ੍ਤਿਕਾਲਸ਼੍ਚ ਘਨਰੂਪੋਭਿਵਰ੍षਣੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਦੇ ਹਨ,
ਵਪ੍ਤੁਕਾਮੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਾਪਯੇਤ੍ । ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਪਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪਰਿਦੀਯਤੇ
ਤਦੋਂ ਕਿਸਾਨ ਬੀਜ ਬੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਉਪ੍ਤਬੀਜਸ੍ਯ ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ । ਫਲਮੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਤਥਾ ਦਾਤਾ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਆਪਣੇ ਬੋਏ ਹੋਏ ਖੇਤ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਮਹਾਰਾਜ, ਦਾਨੀ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਰੂਪਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੇਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਦਦਂਤਿ ਚ । ਫਲਮੇਵਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤੇ ਖੇਤ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਨਤੀਜਾ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਟੁਕਾਦ੍ਧਿ ਨ ਜਾਯੇਤ ਰਾਜਨ੍ਮਧੁਰ ਏਵ ਚ । ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਮਧੁਰਾਖ੍ਯਾਚ੍ਚ ਨ ਜਾਯੇਤ੍ਕਟੁਕਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ, ਕੜਵੇ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੜਵਾਪਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਵਪਤੇ ਬੀਜਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਨ ਵਾਪਯਤਿ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨ ਸ ਭੁਂਜਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੀਜ ਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖੇਤ ਨਹੀਂ ਬੋਉਂਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਰੂਪਿਣਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤਿ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਖੇਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਯਥਾ ਤਨ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਰਾਜਾ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਆਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਪੁਰਾ ਦੇਵਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਦਾਚਨ । ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪਾਨਮੇਵਾਪਿ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਮਨਸਾ ਤਦਾ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਮਨ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਭੋਜ੍ਯੈਰ੍ਭੋਜਨੈਰ੍ਮृष੍ਟੈਰ੍ਮਧੁਰੈਸ਼੍ਚੋष੍ਯਪੇਯਕੈਃ । ਸੁਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰਾਤ੍ਮਨਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਚ ਤ੍ਵਯਾ
ਚੰਗਾ, ਸਵਾਦिष्ट ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਤੂੰ ਆਪ ਖਾਧਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁष੍ਟਮਨ੍ਨੈਰਮृਤਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ।