ਏਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸਮਾਯੁਤਮ੍ । ਸ ਸੁਬਾਹੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਸੁਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ । ਭਾਸਮਾਨੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਮਾਨੋ ਮਹਾਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਃ । ਯੋਗਾਸਨਸਮਾਰੂਢੋ ਯੋਗਪਟ੍ਟੇਨ ਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਯੋਗ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਯੋਗੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਾਮਦੇਵऋषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਵਰਸ੍ਤਥਾ । ਧ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਵਾਮਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਾਮਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਵਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਸ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਮਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸਮੇਤ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ।
ਉਪਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸੁਬਾਹੁਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਸਨਾਦਿ ਤਤਃ ਪਾਦ੍ਯੈਰਰ੍ਘਪੂਜਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਬਾਹੁ, ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨਿਨਾ ਪੂਜਿਤੋ ਭੂਪਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਚਾਗਤਃ । ਅਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾਨਂ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵਿष੍ਣੁਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜਾਨੇ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚੋਲਭੂਮਿਪਮ੍
ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੋਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰਾਮਯਸ਼੍ਚਾਗਤੋਸਿ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਨਿਰਾਮਯਸ਼੍ਚਾਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਕਸ਼ਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮੈਂ ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ।
ਮਯਾ ਹਿ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਆਰਾਧਿਤੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰੀਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਨ ਦੇਵਂ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇ ਤਾਤ ਤृष੍ਣਾਤੀਵ ਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ਭੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਠਿਨ ਹੈ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਵ ਸੁਖਂ ਵਿਂਦਾਵ ਨੈਵ ਚ । ਏਤਨ੍ਮੇਕਾਰਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸਂਜਾਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਚੈਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸੁਖ। ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਮੁਖੋ ਭਵ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ। ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਆਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯੋਪਚਾਰੈਃ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ।
ਨ ਪੂਜਿਤੋऽਥ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਫਲੈਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂਪਤਿਃ । ਦਸ਼ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਸਦਾ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸੁਭੋਜਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਕृਤਂ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਣ ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਦ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਅਨ੍ਨਂ ਚਾਮृਤਰੂਪੇਣ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਜਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਦਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ । ਓषਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਨਾਭੇਦਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਸੁਣ।
ਕਟੁ ਤਿਕ੍ਤ ਕषਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਰਾਮ੍ਲਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਰਕਾਃ । ਹਿਂਗ੍ਵਾਦ੍ਯੋਪਸ੍ਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ
ਕੜੀਆਂ, ਤਿੱਖੀਆਂ, ਕਸੇਲੀਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ, ਖੱਟੀਆਂ, ਤੇ ਨਮਕੀਨ—ਹੇ ਭੂਪਤਿ, ਹਿੰਗ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਸਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ।
ਅਮृਤਾਜ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾ ਓषਧ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟਿਹੇਤਵਃ । ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਔषਧਵ੍ਯਂਜਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਦੀਯਤੇ । ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਭ੍ਯੋ ਹਸ੍ਤੇ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਹ ਭੋਜਨ 'ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ' ਤੇ 'ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ' ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਭ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਪਰਿਜਨਂ ਪ੍ਰਭੋਜਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਭੁਂਜਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਦਨ੍ਨਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ। ਫਿਰ, ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਖੁਦ ਖਾਓ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਸੌਖ੍ਯਂ ਤੁ ਭੂਪਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ
ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਗੋਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਤਰ, ਦੇਵ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਯਥਾ ਹਿ ਕਰ੍षਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੁਕृषਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ । ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕृषਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਯਕੇ ਨृਪ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਖੇਤ ਜੋਤਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਜੋਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਲਾਂਗਲੇਨਾਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭੇਦਯੇਤ੍ । ਵृषਭੌ ਤੁ ਮਤੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਲ ਨਾਲ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਖੇਤ ਨੂੰ ਜੋਤੋ। ਦੋ ਬਲਦ ਸਦਾ ਬੁਧਿ ਤੇ ਤਪ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਜ੍ਞਾਨਾਨੁਭਾਵੀਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤੋਦਕਃ । ਵਿਪ੍ਰਨਾਮ੍ਨਿ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸਚ, ਗਿਆਨ, ਅਨੁਭਵ, ਤੇ ਪ੍ਰਭਤਾ—ਇਹ ਚਾਬੁਕ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ। 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ' ਨਾਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੀਜ ਪਾਓ।
ਸ੍ਫੋਟਯੇਤ੍ਕਲ੍ਮषਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृषਿਕੋ ਹਿ ਯਥਾ ਨृਪ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਉਦ੍ਯਮੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਤ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਖੇਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍ । ਪਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਪ੍ਤਿਕਾਲਸ਼੍ਚ ਘਨਰੂਪੋਭਿਵਰ੍षਣੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਦੇ ਹਨ,
ਵਪ੍ਤੁਕਾਮੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਾਪਯੇਤ੍ । ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਪਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪਰਿਦੀਯਤੇ
ਤਦੋਂ ਕਿਸਾਨ ਬੀਜ ਬੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।