ਦੁਃਖਸ਼ੋਕੌ ਵਿਧੂਯੇਹ ਸਰ੍ਵਦੋषੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰੇਣ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਇਥੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਤ੍ਵਯੈਵਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਦਿਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਦਿਤਮ੍ । ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਭ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਆਦਿ ਦੇਣ ਦੀ ਰੀਤ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤृष੍ਣਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ੋषਯੇਤ੍ । ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਰਾਜਾ ਚਿਂਤਾਕੁਲੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਪੀੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁਕਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤਡਾਗੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ ਸੀ।
ਵਾਪੀਕੁਂਡਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਪ੍ਰਪੂਰਿਤੈਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕਹ੍ਲਾਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਕੁਆਂ, ਹੌਦ ਤੇ ਪੋਖਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ।
ਆਸ਼੍ਰਮਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਭਿਃ । ਦਿਵ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮृਗਵ੍ਰਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਆਸ਼ਰਮ, ਪੁੱਤਰ, ਸਚਾਈ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਹृਦ੍ਯਗਂਧਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਮृषਿਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਰਚਿਆ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ।
ਯੋਗਿਯੋਗੇਂਦ੍ਰ ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਦੇਵਵृਂਦੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਕਦਲੀਵਨਸਂਬਾਧੈਃ ਸੁਫਲੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਕਦਲੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ।
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਖਂਡੈਸ਼੍ਚਾਰੁਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਸੁਫਲੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦਾ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ।
ਏਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸਮਾਯੁਤਮ੍ । ਸ ਸੁਬਾਹੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਸੁਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ । ਭਾਸਮਾਨੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਮਾਨੋ ਮਹਾਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਃ । ਯੋਗਾਸਨਸਮਾਰੂਢੋ ਯੋਗਪਟ੍ਟੇਨ ਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਯੋਗ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਯੋਗੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਾਮਦੇਵऋषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਵਰਸ੍ਤਥਾ । ਧ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਵਾਮਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਾਮਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਵਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਸ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਮਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸਮੇਤ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ।
ਉਪਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸੁਬਾਹੁਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਸਨਾਦਿ ਤਤਃ ਪਾਦ੍ਯੈਰਰ੍ਘਪੂਜਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਬਾਹੁ, ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨਿਨਾ ਪੂਜਿਤੋ ਭੂਪਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਚਾਗਤਃ । ਅਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾਨਂ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵਿष੍ਣੁਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜਾਨੇ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚੋਲਭੂਮਿਪਮ੍
ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੋਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰਾਮਯਸ਼੍ਚਾਗਤੋਸਿ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਨਿਰਾਮਯਸ਼੍ਚਾਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਕਸ਼ਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮੈਂ ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ।
ਮਯਾ ਹਿ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਆਰਾਧਿਤੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰੀਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਨ ਦੇਵਂ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇ ਤਾਤ ਤृष੍ਣਾਤੀਵ ਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ਭੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਠਿਨ ਹੈ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਵ ਸੁਖਂ ਵਿਂਦਾਵ ਨੈਵ ਚ । ਏਤਨ੍ਮੇਕਾਰਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸਂਜਾਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਚੈਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸੁਖ। ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਮੁਖੋ ਭਵ । ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ। ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਆਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯੋਪਚਾਰੈਃ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ।
ਨ ਪੂਜਿਤੋऽਥ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਫਲੈਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂਪਤਿਃ । ਦਸ਼ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਸਦਾ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸੁਭੋਜਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਕृਤਂ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਣ ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਦ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਅਨ੍ਨਂ ਚਾਮृਤਰੂਪੇਣ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਜਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਦਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ । ਓषਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਨਾਭੇਦਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਸੁਣ।
ਕਟੁ ਤਿਕ੍ਤ ਕषਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਰਾਮ੍ਲਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਰਕਾਃ । ਹਿਂਗ੍ਵਾਦ੍ਯੋਪਸ੍ਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ
ਕੜੀਆਂ, ਤਿੱਖੀਆਂ, ਕਸੇਲੀਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ, ਖੱਟੀਆਂ, ਤੇ ਨਮਕੀਨ—ਹੇ ਭੂਪਤਿ, ਹਿੰਗ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਸਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ।