ਰਾਜਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤृष੍ਣਾਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਸਤ੍ਤਮ । ਆਕੁਲ ਵ੍ਯਾਕੁਲੋ ਜਾਤਃ ਪੀਡਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਵੇਗੈਸ਼੍ਚ ਧਾਵਤੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਂਦਨਭੂषਿਤਃ
ਇधर-ਉਧਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਪ੍ਰਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਹਾਰਕੁਂਡਲਕਂਕਣੈਃ । ਰਤ੍ਨਦੀਪ੍ਤਿਪ੍ਰਸ਼ੋਭਾਂਗਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਹਾਰ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹੀਪਤੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਚਾਰਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਪਾਠਕੈਃ । ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਠਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ । ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋਪਿ ਵਿਮਾਨੇਨਾਪਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ! ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਤੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਹੇ ਭਾਮਿਨੀ!
ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਮੇ ਚੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤੀਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਈ? ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਤਤ੍ਕਿਂ ਹਿ ਕਾਰਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਭੁਨਜ੍ਮਿ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਕਰ੍ਮਣਾਥ ਨਿਜੇਨਾਪਿ ਏਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਕਿ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗ ਸਕਦਾ? ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਦੁੱਖ ਆਇਆ ਹੈ?
ਸੈਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਰ੍ਯੋਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੈ ਫਲਮ੍ । ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪੁਰਾਣੇषੁ ਯੇ ਪਠਂਤਿ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ
ਭਾਰਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸਚ ਕਿਹਾ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ। ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਦੁਃਖਸ਼ੋਕੌ ਵਿਧੂਯੇਹ ਸਰ੍ਵਦੋषੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰੇਣ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਇਥੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਤ੍ਵਯੈਵਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਦਿਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਦਿਤਮ੍ । ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਭ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਆਦਿ ਦੇਣ ਦੀ ਰੀਤ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤृष੍ਣਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ੋषਯੇਤ੍ । ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਰਾਜਾ ਚਿਂਤਾਕੁਲੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਪੀੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁਕਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤਡਾਗੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ ਸੀ।
ਵਾਪੀਕੁਂਡਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਪ੍ਰਪੂਰਿਤੈਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕਹ੍ਲਾਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਕੁਆਂ, ਹੌਦ ਤੇ ਪੋਖਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ।
ਆਸ਼੍ਰਮਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਭਿਃ । ਦਿਵ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮृਗਵ੍ਰਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਆਸ਼ਰਮ, ਪੁੱਤਰ, ਸਚਾਈ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਹृਦ੍ਯਗਂਧਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਮृषਿਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਰਚਿਆ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ।
ਯੋਗਿਯੋਗੇਂਦ੍ਰ ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਦੇਵਵृਂਦੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਕਦਲੀਵਨਸਂਬਾਧੈਃ ਸੁਫਲੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਕਦਲੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ।
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਖਂਡੈਸ਼੍ਚਾਰੁਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਸੁਫਲੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦਾ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ।
ਏਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸਮਾਯੁਤਮ੍ । ਸ ਸੁਬਾਹੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਸੁਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ । ਭਾਸਮਾਨੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਮਾਨੋ ਮਹਾਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਃ । ਯੋਗਾਸਨਸਮਾਰੂਢੋ ਯੋਗਪਟ੍ਟੇਨ ਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਯੋਗ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਯੋਗੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਾਮਦੇਵऋषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਵਰਸ੍ਤਥਾ । ਧ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਵਾਮਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਾਮਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਵਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਸ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਮਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸਮੇਤ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ।
ਉਪਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸੁਬਾਹੁਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਸਨਾਦਿ ਤਤਃ ਪਾਦ੍ਯੈਰਰ੍ਘਪੂਜਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਬਾਹੁ, ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨਿਨਾ ਪੂਜਿਤੋ ਭੂਪਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਚਾਗਤਃ । ਅਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾਨਂ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵਿष੍ਣੁਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜਾਨੇ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚੋਲਭੂਮਿਪਮ੍
ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੋਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰਾਮਯਸ਼੍ਚਾਗਤੋਸਿ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਨਿਰਾਮਯਸ਼੍ਚਾਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਕਸ਼ਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮੈਂ ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ।