ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪਾਨਾਂ ਚੈਵ ਵੇਸ਼੍ਮਨਾਮ੍ । ਆਰਾਮਾਣਾਂ ਚ ਕਰ੍ਤਾਰਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੌਂਡ, ਕੂਏ, ਝੀਲਾਂ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਘਰ ਅਤੇ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਤ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਯੇ ਸਤ੍ਯਾ ऋਜਵੋ ਨਾਰ੍ਜਵੇष੍ਵਪਿ । ਰਿਪੁष੍ਵਪਿਹਿਤਾ ਯੇ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਝੂਠ ਵਿਚ ਵੀ ਸੱਚੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਟੇੜੇ ਵਿਚ ਵੀ ਸਿੱਧੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਲੁਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਾਯੁषਃ । ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਃ ਸਦਾਚਾਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜਿਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਵਂਧ੍ਯਂ ਦਿਵਸਂ ਧਰ੍ਮੇਣੈਕੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਵ੍ਰਤਂ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਧਰਮਕ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦਿਨ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਂ ਸ੍ਤੁਵਂਤਂ ਚ ਤੁਲ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ । ਸ਼ਾਂਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਪਿ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗਯਾਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪਿਤृਪਿਂਡਪ੍ਰਦਾਤਾਰਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਗੰਗਾ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਸ਼ੇ ਚੇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ ਸਂਯਮਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਲੋਭਭਯਕ੍ਰੋਧਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਲੋਭ, ਡਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੂਕਾ ਮਤ੍ਕੁਣਦਂਸ਼ਾਦੀਨ੍ਯੇ ਜਂਤੂਂਸ੍ਤੁਦਤਸ੍ਤਨੁਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਜੂਆਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਚ੍ਚ ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਚਯਂਤਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸਹਾ ਲੋਕੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪੂਤਾਃ ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਰਮਯਂਤਿ ਨ ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਂਦਿਤਾਨਿ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਚ । ਆਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਜਾਨਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਃ ਸਦ੍ਗਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਮਾੜੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰਃ ਪਰੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਮਾਚਰਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸਦਾਨੁਕੂਲਸ੍ਯ ਨਰਸ੍ਯ ਜੀਵਿਨਃ ਸੁਖਾਵਹਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰਦੂਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ षਣ੍ਣਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲਾ ਛਿਆਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾषਿਤਾਂ ਤਦਾ । ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਗਤਿਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਸਮਭਾषਤ
ਸਤਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ। ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜੋ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਤੀ ਬਾਰੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਸੋਹਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੋਹਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਂ ਯਜਿष੍ਯੇ ਨਿਤਰਾਂ ਮੁਨੇ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਂ ਧਰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਪੁੰਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ!
ਹੋਮੇਨ ਤੁ ਜਪੇਨੈਵ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਯष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਹੋਮ ਅਤੇ ਜਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੂਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸਤ੍ਵਰਂ ਮੁਦਾ । ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਲੋਕੇ ਦੇਵਦੇਵਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਸਭ ਇੱਛਤ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਜਾਤਾ ਮਹਾਤੀਵ੍ਰਾ ਤृष੍ਣਾ ਚਾਤਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜੀਵਪੀਡਾਕਰਾ ਬਹੁ
ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪਿਆਸ ਵੀ ਹੋਈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਜਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤृष੍ਣਾਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਸਤ੍ਤਮ । ਆਕੁਲ ਵ੍ਯਾਕੁਲੋ ਜਾਤਃ ਪੀਡਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਵੇਗੈਸ਼੍ਚ ਧਾਵਤੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਂਦਨਭੂषਿਤਃ
ਇधर-ਉਧਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਪ੍ਰਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਹਾਰਕੁਂਡਲਕਂਕਣੈਃ । ਰਤ੍ਨਦੀਪ੍ਤਿਪ੍ਰਸ਼ੋਭਾਂਗਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਹਾਰ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹੀਪਤੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਚਾਰਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਪਾਠਕੈਃ । ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਠਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ । ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋਪਿ ਵਿਮਾਨੇਨਾਪਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ! ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਤੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਹੇ ਭਾਮਿਨੀ!
ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਮੇ ਚੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤੀਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਈ? ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਤਤ੍ਕਿਂ ਹਿ ਕਾਰਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਭੁਨਜ੍ਮਿ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਕਰ੍ਮਣਾਥ ਨਿਜੇਨਾਪਿ ਏਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਕਿ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗ ਸਕਦਾ? ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਦੁੱਖ ਆਇਆ ਹੈ?
ਸੈਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਰ੍ਯੋਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੈ ਫਲਮ੍ । ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪੁਰਾਣੇषੁ ਯੇ ਪਠਂਤਿ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ
ਭਾਰਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸਚ ਕਿਹਾ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ। ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ—