ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਨਂਦਨਾਦੀਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਨਾਨਿ ਸਮਂਤਤਃ । ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸੁਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸੇਵਿਤਾਨ੍ਯਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ ਹਨ ਜੋ ਹਰ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਮਹਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਮਗਾਨਿ ਵਸ਼ਾਨਿ ਚ । ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਾਂਤਰਾਣਿ ਚ
ਹਰ ਥਾਂ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ।
ਚਂਦ੍ਰਮਂਡਲਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਹੇਮਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਨਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਚਾਂਦ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖਟੀਆਂ ਤੇ ਆਸਨ ਹਨ। ਹਰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਨਰਾਃ ਸੁਕृਤਿਨਸ੍ਤੇषੁ ਵਿਚਰਂਤਿ ਯਥਾ ਭੁਵਿ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਯਾਂਤਿ ਨ ਸ੍ਤੇਨਾ ਨਾਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਸਤਿਕ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਨृਸ਼ਂਸਾ ਨ ਪਿਸ਼ੁਨਾ ਨ ਕृਤਘ੍ਨਾ ਨ ਮਾਨਿਨਃ । ਸਤ੍ਯਾਸ੍ਤਪਃਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਦਯਾਵਂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਰਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਠੋਰ, ਨਾ ਨਿੰਦਕ, ਨਾ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ। ਸੱਚੇ, ਤਪਸੀ, ਸ਼ੂਰ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਸਭਰ ਲੋਕ ਹੀ ਉਥੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਦਾਨਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ । ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਹਿਮਾਤਪੌ
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਦੁਖ, ਨਾ ਠੰਢ, ਨਾ ਗਰਮੀ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਚ ਕਸ੍ਯ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਗੁਣਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਉਥੇ ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਆਸ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਗੁਣ ਸਵਰਗ ਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਦੋषਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਯੇ ਸਂਤਿ ਤਾਞ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਕੁਝ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਸੁਣ। ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭੂਯਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਦੋषੋ ਮਹਾਨ੍ਸ੍ਮृਤਃ । ਅਸਂਤੋषਸ਼੍ਚ ਭਵਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਥੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੋਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਨਸ੍ਕਾਨਾਂ ਸਹਸਾ ਪਤਨਂ ਤਥਾ । ਇਹ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਫਲਭੂਮਿਰਸੌ ਸ੍ਮृਤਾ । ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਮਹਾਂਤਸ੍ਤੁ ਇਮੇ ਦੋषਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਰਮ ਦੀ ਭੂਮਿ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਉਥੇ ਫਲ ਦੀ ਭੂਮਿ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਵੱਡੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਦੋषਾਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾ ਯੇਨ੍ਯੇ ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨ੍ਵਦ ਦ੍ਵਿਜ । ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਾਦੇਵ ਦੋषਾਃ ਸਂਤਿ ਚ ਵੈ ਨृਪ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਬੇਅਿਬ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਵੀ ਅਿਬ ਹਨ।
ਅਤਏਵ ਹਿ ਨੇਚ੍ਛਂਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਮਨੀषਿਣਃ । ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਂ ਸਨਾਤਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਂਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦੁਃ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਮੂਢਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਮੂਰਖ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਦਂਭਮੋਹਭਯਦ੍ਰੋਹ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਾਸ੍ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਦੰਭ, ਭਟਕਾਵਾ, ਡਰ, ਵੈਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਮਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਹਨ—
ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਧਵਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗੁਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਬਾਹੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜੈਮਿਨਿਂ ਵਦਤਾਂਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਬਾਹੁ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੈਮਿਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਚੈਵੇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਮੁਨੇ । ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਪਤਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਸੁਬਾਹੁ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥੱਲੇ ਪੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਦਾਨਮੇਕਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਹਂ ਦਾਸ੍ਯੇਕਦਾਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦਾਨਾਚ੍ਚ ਫਲਲੋਭਾਚ੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਤਤਿ ਵੈ ਨਰਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਅਸਥਿਰ ਫਲ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਥੱਲੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਬਾਹੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਜਿष੍ਯੇ ਕਮਲਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੁਬਾਹੁ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਗਾ।
ਦਾਹਪ੍ਰਲਯਸਂਵਰ੍ਜਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਪ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਜਲਣ, ਪ੍ਰਲੈ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਰਾਜਾਨੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜਂਤਿ ਤੇ । ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਦੀਯਂਤੇ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਨृਪਨਂਦਨ
ਜੋ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਆਦਾਵਨ੍ਨਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਾਂਬੂਲਮੇਵ ਚ । ਕਾਂਚਨਂ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਚ ਗੋਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦਦਂਤਿ ਚ
ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੰਨ, ਕਪੜੇ, ਪਾਨ, ਸੋਨਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਦਾਨੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਯਾਂਤਿ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸਂਤਿ ਭੂਮਿਪਾਃ
ਚੰਗੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਂ ਯਜਂਤਿ ਤੇ । ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਯਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਤਪਸੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਗਾਨਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਭੂਪਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਭਾਗੈਕਂ ਗੋਗ੍ਰਾਸਂ ਤੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਭਿਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ।
ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਵਰ੍ਤਿਨਾਂ ਚੈਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਫਲਂ ਭੁਂਜਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਅੰਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤृषਾਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਵੈ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੇਹਿ ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਂ ਧਨਮ੍
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਾਨ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—