ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਸਮੁਦ੍ਰਮਟਵੀਂ ਤਥਾ । ਸੇਵਾਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇऽਸ਼੍ਵਵृਤ੍ਤਿਰਿਤਿ ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਮਾਨੀ ਜਾਦੀ ਹੈ।
ਹਿਂਸਾਪ੍ਰਾਯਾਂ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ਾਂ ਕृषਿਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਪੁਰਾ । ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸਃ
ਉਹ ਕਿਸਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਃ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਧਨ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਪਾਵਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਤਾਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਧਰਮ ਦੀ ਧੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਤਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਸਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਿਣੀ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਨ੍ਨਾਰ੍ਥਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੈ, ਸਿਰਜਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਤਾਰਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਨਿष੍ਕਿਂਚਨਾਸ੍ਤੁ ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਧਰ੍ਮਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ । ਸਂਤਿ ਦਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਨਾਨਾਭੇਦੈਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦਾਨ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜਾ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਪਯਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਖਾਣੇ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਖਾਣਾ ਦੂਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਰੇਣਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਚਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਤੁ ਪਰਂ ਦਾਨਮਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਮਿੱਠੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਾਰਣਾਯ ਹਿਤਾਯੈਵ ਸੁਖਸਂਪਤ੍ਤਿਹੇਤਵੇ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇਨਾਪਿ ਚੇਤਸਾ
ਤਾਰਣ ਲਈ, ਭਲਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨੈਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਗ੍ਰਾਸਾਦ੍ਗ੍ਰਾਸਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਮੂੰਹ-ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਮੋਠੀ-ਮੋਠੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਫਲਮ੍ । ਨ ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਨ ਵਾ ਮੁष੍ਟਿਂ ਨਰਸ੍ਯ ਹਿ ਨ ਸਂਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੋਠੀ ਜਾਂ ਮੂੰਹ-ਮੂੰਹ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨਵਃ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚੈਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭੋਜਯੇਤ੍
ਅਗਰ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਏ।
ਏਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਯ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ
ਜਨਮਾਂਤਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਤ੍ਰੇ ਸਕृਨ੍ਨਰੈਃ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪਾਨਂ ਭੁਂਜਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾ ਅਨ੍ਨਦਾਯਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਵਦਂਤ੍ਯੇਤ ऋषਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਭੂਤਂ ਨ ਸਂਦੇਹਮਮृਤਾਦ੍ਧਿ ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੋਜਨ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾ ਹਿ ਯੇਨ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਰ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵੈ ਰਾਜਾ ਜੈਮਿਨੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਜੈਮਿਨਿਂ ਜ੍ਞਾਨਪਂਡਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਜੈਮਿਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੈਮਿਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਚੌਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਮੇ ਗੁਣਾਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਭਾਵਿਕਮ੍
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਨਂਦਨਾਦੀਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਨਾਨਿ ਸਮਂਤਤਃ । ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸੁਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸੇਵਿਤਾਨ੍ਯਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ ਹਨ ਜੋ ਹਰ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਮਹਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਮਗਾਨਿ ਵਸ਼ਾਨਿ ਚ । ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਾਂਤਰਾਣਿ ਚ
ਹਰ ਥਾਂ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ।
ਚਂਦ੍ਰਮਂਡਲਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਹੇਮਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਨਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਚਾਂਦ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖਟੀਆਂ ਤੇ ਆਸਨ ਹਨ। ਹਰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਨਰਾਃ ਸੁਕृਤਿਨਸ੍ਤੇषੁ ਵਿਚਰਂਤਿ ਯਥਾ ਭੁਵਿ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਯਾਂਤਿ ਨ ਸ੍ਤੇਨਾ ਨਾਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਸਤਿਕ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਨृਸ਼ਂਸਾ ਨ ਪਿਸ਼ੁਨਾ ਨ ਕृਤਘ੍ਨਾ ਨ ਮਾਨਿਨਃ । ਸਤ੍ਯਾਸ੍ਤਪਃਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਦਯਾਵਂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਰਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਠੋਰ, ਨਾ ਨਿੰਦਕ, ਨਾ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ। ਸੱਚੇ, ਤਪਸੀ, ਸ਼ੂਰ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਸਭਰ ਲੋਕ ਹੀ ਉਥੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਦਾਨਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ । ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਹਿਮਾਤਪੌ
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਦੁਖ, ਨਾ ਠੰਢ, ਨਾ ਗਰਮੀ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਚ ਕਸ੍ਯ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਗੁਣਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਉਥੇ ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਆਸ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਗੁਣ ਸਵਰਗ ਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਦੋषਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਯੇ ਸਂਤਿ ਤਾਞ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਕੁਝ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਸੁਣ। ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭੂਯਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਦੋषੋ ਮਹਾਨ੍ਸ੍ਮृਤਃ । ਅਸਂਤੋषਸ਼੍ਚ ਭਵਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਥੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੋਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।