ਸਰ੍ਗਾਦੀਨਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਾਸੁ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਭੁਂਜਤਿ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਚੌਲਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਨਾਮ ਭੂਮਿਪਃ
ਸਰਗ ਆਦਿ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਜੀਵ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਚੌਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਬਾਹੁ ਸੀ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਧੀਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਯਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਕਾਨ੍ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਯਜੇਤ ਸਕਲਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ।
ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਜੈਮਿਨਿਰ੍ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ । ਸ ਚਾਹੂਯ ਸੁਬਾਹੁਂ ਤਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜੈਮਿਨੀ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸੁਬਾਹੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ—
ਰਾਜਨ੍ਦੇਹਿ ਸੁਦਾਨਾਨਿ ਯੈਃ ਸੁਖਂ ਤੁ ਪ੍ਰਭੁਂਜ੍ਯਤ । ਦਾਨੈਸ੍ਤੁ ਤਰਤੇ ਲੋਕਾਨ੍ਦੁਰ੍ਗਾਨ੍ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਗਤੋ ਨਰਃ
ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲ ਸਕੇ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨੇਨ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਦਾਨੇਨ ਚਾਤੁਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਮਂਡਲੇ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੁੱਲ ਕੀਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਚਾਤ੍ਰ ਤਾਵਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਦਿਵਂ ਵਸੇਤ੍ । ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਦਾਤੁਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਜਿੰਨੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਦਾਤੀ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨਵੈਃ ਸਦਾ । ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਦਾਨਾਚ੍ਚ ਤਪਸੋ ਵਾਪਿ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਵਾ ਮਹਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਦਾਨਾਨ੍ਨ ਦੁष੍ਕਰਤਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸੋ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਔਖਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵੈਕਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍ । ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥਂ ਲੋਭਮੋਹਿਤਾਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵੀ ਧਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਸਮੁਦ੍ਰਮਟਵੀਂ ਤਥਾ । ਸੇਵਾਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇऽਸ਼੍ਵਵृਤ੍ਤਿਰਿਤਿ ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਮਾਨੀ ਜਾਦੀ ਹੈ।
ਹਿਂਸਾਪ੍ਰਾਯਾਂ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ਾਂ ਕृषਿਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਪੁਰਾ । ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸਃ
ਉਹ ਕਿਸਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਃ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਧਨ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਪਾਵਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਤਾਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਧਰਮ ਦੀ ਧੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਤਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਸਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਿਣੀ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਨ੍ਨਾਰ੍ਥਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੈ, ਸਿਰਜਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਤਾਰਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਨਿष੍ਕਿਂਚਨਾਸ੍ਤੁ ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਧਰ੍ਮਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ । ਸਂਤਿ ਦਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਨਾਨਾਭੇਦੈਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦਾਨ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜਾ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਪਯਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਖਾਣੇ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਖਾਣਾ ਦੂਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਰੇਣਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਚਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਤੁ ਪਰਂ ਦਾਨਮਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਮਿੱਠੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਾਰਣਾਯ ਹਿਤਾਯੈਵ ਸੁਖਸਂਪਤ੍ਤਿਹੇਤਵੇ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇਨਾਪਿ ਚੇਤਸਾ
ਤਾਰਣ ਲਈ, ਭਲਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨੈਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਗ੍ਰਾਸਾਦ੍ਗ੍ਰਾਸਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਮੂੰਹ-ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਮੋਠੀ-ਮੋਠੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਫਲਮ੍ । ਨ ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਨ ਵਾ ਮੁष੍ਟਿਂ ਨਰਸ੍ਯ ਹਿ ਨ ਸਂਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੋਠੀ ਜਾਂ ਮੂੰਹ-ਮੂੰਹ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨਵਃ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚੈਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭੋਜਯੇਤ੍
ਅਗਰ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਏ।
ਏਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਯ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ
ਜਨਮਾਂਤਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਤ੍ਰੇ ਸਕृਨ੍ਨਰੈਃ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪਾਨਂ ਭੁਂਜਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾ ਅਨ੍ਨਦਾਯਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਵਦਂਤ੍ਯੇਤ ऋषਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਭੂਤਂ ਨ ਸਂਦੇਹਮਮृਤਾਦ੍ਧਿ ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੋਜਨ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾ ਹਿ ਯੇਨ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਰ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵੈ ਰਾਜਾ ਜੈਮਿਨੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਜੈਮਿਨਿਂ ਜ੍ਞਾਨਪਂਡਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਜੈਮਿਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੈਮਿਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਚੌਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਮੇ ਗੁਣਾਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਭਾਵਿਕਮ੍
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।