ਪੀਡਯਂਤਿ ਨਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੀਡਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਯੇਨ ਯਤ੍ਰੋਪਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਵਾ ਸੁਖਮੇਵ ਚ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਜ੍ਜ੍ਵੇਵ ਬਲਾਦ੍ਦੈਵੇਨ ਨੀਯਤੇ । ਦੈਵਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੋਪਪਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਕਦੀਰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਤਚ੍ਚਿਂਤ੍ਯਂ ਜਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਵਪਤੋਪਿ ਵਾ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਹ੍ਯੁਦ੍ਯਤੇ ਦੈਵਂ ਬਧ੍ਯਤੇ ਚ ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕਰਮ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤਕਦੀਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ, ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਿषਦੁਰ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਯਥਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬੀਜਾਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਗੁਲ੍ਮਤृਣਾਨ੍ਯਪਿ
ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੀਜ, ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ ਤੇ ਘਾਹ ਵਧਦੇ ਹਨ—
ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਚ । ਤੈਲਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਵੀ—
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਜਂਤੋਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਨਾਸ਼ਮृਚ੍ਛਤਿ । ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦ੍ਭਿਰੁਦਾਹृਤਮ੍
ਕਰਮ ਮੁੱਕਣ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਦੇ ਮੁਕ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਣੀ, ਇਹ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਰੋਗਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਹੇਤਵਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਏਵ ਹਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਗ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਦਿਹੈਵ ਪ੍ਰਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮੇਵਾਪਿ ਪृਚ੍ਛਿਤਂ ਤਾਤ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ—
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭੁਂਜਾਤੇ ਤੌ ਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਆਨਂਦੇ ਕਾਨਨੇ ਦृष੍ਟਂ ਤਯੋਃ ਕਰ੍ਮਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੁਣ ਉਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਨੰਦ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਭਾषਤਃ । ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਰਿਯਂ ਤਾਤ ਅਨ੍ਯਾ ਭੋਗਾਰ੍ਥਭੂਮਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣ ਪਿਆਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਰਮ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ; ਹੋਰ ਧਰਤੀਆਂ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਹਨ।
ਸਰ੍ਗਾਦੀਨਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਾਸੁ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਭੁਂਜਤਿ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਚੌਲਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਨਾਮ ਭੂਮਿਪਃ
ਸਰਗ ਆਦਿ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਜੀਵ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਚੌਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਬਾਹੁ ਸੀ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਧੀਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਯਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਕਾਨ੍ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਯਜੇਤ ਸਕਲਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ।
ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਜੈਮਿਨਿਰ੍ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ । ਸ ਚਾਹੂਯ ਸੁਬਾਹੁਂ ਤਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜੈਮਿਨੀ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸੁਬਾਹੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ—
ਰਾਜਨ੍ਦੇਹਿ ਸੁਦਾਨਾਨਿ ਯੈਃ ਸੁਖਂ ਤੁ ਪ੍ਰਭੁਂਜ੍ਯਤ । ਦਾਨੈਸ੍ਤੁ ਤਰਤੇ ਲੋਕਾਨ੍ਦੁਰ੍ਗਾਨ੍ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਗਤੋ ਨਰਃ
ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲ ਸਕੇ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨੇਨ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਦਾਨੇਨ ਚਾਤੁਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਮਂਡਲੇ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੁੱਲ ਕੀਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਚਾਤ੍ਰ ਤਾਵਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਦਿਵਂ ਵਸੇਤ੍ । ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਦਾਤੁਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਜਿੰਨੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਦਾਤੀ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨਵੈਃ ਸਦਾ । ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ- ਦਾਨਾਚ੍ਚ ਤਪਸੋ ਵਾਪਿ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਵਾ ਮਹਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਦਾਨਾਨ੍ਨ ਦੁष੍ਕਰਤਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸੋ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਔਖਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵੈਕਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍ । ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥਂ ਲੋਭਮੋਹਿਤਾਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵੀ ਧਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਸਮੁਦ੍ਰਮਟਵੀਂ ਤਥਾ । ਸੇਵਾਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇऽਸ਼੍ਵਵृਤ੍ਤਿਰਿਤਿ ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਮਾਨੀ ਜਾਦੀ ਹੈ।
ਹਿਂਸਾਪ੍ਰਾਯਾਂ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ਾਂ ਕृषਿਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਪੁਰਾ । ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸਃ
ਉਹ ਕਿਸਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਃ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਧਨ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਪਾਵਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਤਾਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਧਰਮ ਦੀ ਧੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਤਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਸਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਿਣੀ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਨ੍ਨਾਰ੍ਥਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੈ, ਸਿਰਜਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਤਾਰਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਨਿष੍ਕਿਂਚਨਾਸ੍ਤੁ ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਧਰ੍ਮਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ । ਸਂਤਿ ਦਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਨਾਨਾਭੇਦੈਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦਾਨ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜਾ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਪਯਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਖਾਣੇ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਖਾਣਾ ਦੂਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਰੇਣਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਚਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਤੁ ਪਰਂ ਦਾਨਮਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਮਿੱਠੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਾਰਣਾਯ ਹਿਤਾਯੈਵ ਸੁਖਸਂਪਤ੍ਤਿਹੇਤਵੇ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇਨਾਪਿ ਚੇਤਸਾ
ਤਾਰਣ ਲਈ, ਭਲਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨੈਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਗ੍ਰਾਸਾਦ੍ਗ੍ਰਾਸਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਮੂੰਹ-ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਮੋਠੀ-ਮੋਠੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।