ਖਗਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਧ੍ਵਾ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਪਾਤਯੇਤ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਘਾਤਯਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਰ੍ਹਿਣਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਹਿ ਮਹਾਪਾਪੋ ਦੁष੍ਟੋ ਦੁष੍ਟਜਨਪ੍ਰਿਯਃ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾਵਿਧਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਚ ਮਹਾਮਯਾ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਮਾੜਾ ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਓਹੋ ਜਿਹੀ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਕਾਲੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ । ਏਕਦਾ ਨਿਸ਼ਿ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਿਆਂ-ਫਿਰਦਿਆਂ ਉਸਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੋਲਂ ਹਂਤੁਂ ਧਨੁਃਪਾਣਿਃ ਸ਼ਰਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ । ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਾ ਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਨਿਮਿषਸ੍ਯ ਹਿ । ਮਾਘਮਾਸੇ ਸਿਤਾਯਾਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜੇ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗਾ। ਐਸੇ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਾਗਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸਂਚ੍ਛੇਦਯਾਮਾਸ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੋऽਪਿ । ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਂ ਲਿਗਂ ਚ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿਤਾਨਿ ਪੇਤੁਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪੱਤੀਆਂ ਤੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ, ਉਹ ਪੱਤੀਆਂ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍ਜਾਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਂ ਤਤ੍
ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਗਂਡੂषਕਾਰਿਣਾ ਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਚ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਚ ਤੇਨੈਵ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜਾਣ ਤੇ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸੇ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਮਾਘਮਾਸੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਧੂਦਯੇ । ਪੁष੍ਕਸੋ ਹਿ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੋ ਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚਂਡਾ ਚ ਆਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਚ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪੁष੍ਕਸਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਭੁੱਖੀ, ਓਥੇ ਆ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਸੀ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ੂਕਰਸ੍ਤੇਨ ਮृਗੋऽਪਿ ਮਹਿषੋऽਪਿ ਵਾ । ਅਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਅਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸੂਰ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹਿਰਣ, ਨਾ ਮੱਝ। ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਉਸ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੈ ਆਈ।
ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਚਂਡਾ ਸਾ ਆਯਾਂਤੀ ਕ੍ਰੂਰਲੋਚਨਾ । ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਾਂ ਵੈ ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਪਪਾਤ ਹ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਕੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਵਤ੍ਤਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚਂਡਾਤ੍ਮਾ ਏਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯ । ਸਮਾਨੀਤਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਚਲ ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ ਖਾ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ ਹੁਣੇ ਹੀ ਲਿਆਇਆ ਹੈ।'
ਕृਤਂ ਕਿਂ ਮੂਢ ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂਸਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਮੂਢ ਕੁਟੁਂਬਂ ਲਂਘਤੇ ਤਵ
'ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕੱਲ੍ਹ ਜੋ ਮਾਸ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਖਾ ਗਿਆ, ਮੂਰਖ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਚਂਡਾਯਾਸ਼੍ਚਂਡਰੂਪਵਾਨ੍ । ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰ੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਔਰਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੱਖਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਰਾਤ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਤਃਕਰਣੋ ਜਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਃ । ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਨਾਤਿ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਾਵਤ੍ਸ਼੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਨਾ ਤਦਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਂਸਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਚਂਡਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾ ਤਂ ਚ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਹਂਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ। ਚੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਹਿ ਚਂਡੇਨ ਚਂਡਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਨ ਹਂਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚੈष ਕਿਮਨੇਨਾਸ਼ੁਭਂ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਚੰਡ ਨੇ ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। 'ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਇਸ ਨੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ?'
ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਅਨੇਨੈਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤਾ ਮੂਢ ਭਵਿਤਾਦ੍ਯ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮਾੜਾ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੇਗੀ, ਤੂੰ ਕੀ ਖਾਵੇਂਗਾ, ਮੂਰਖ?'
ਪੁष੍ਕਸ ਉਵਾਚ। ਯਚ੍ਛੁਨਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਤੇਨਾਹਂ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ । ਕਿਮਨੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਸ਼੍ਵਰੇਣ ਗਤਾਯੁषਾ
ਪੁਸ਼ਕਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਇਸ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਸਰੀਰ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕੀ ਲਾਭ?
ਯੇ ਪੁष੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭਾਮਿਨਿ । ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਪਾਪਿਨੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਲੋਕਦ੍ਵਯ ਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪੀ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਮਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਤਾਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਭਾਵਵਿਮਰ੍ਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਵਬੁਧ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ
ਇਸ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾ।
ਅਹਮੇਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਵੈ ਖਙ੍ਗਧਾਰਵ੍ਰਤੇਨ ਚ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਿਂ ਚਿਰਂਜੀਵਨੇਨ ਮੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਊਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਙ੍ਗਮਾਕृष੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਆਗਤਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਬਹਵਃ ਸ਼ਿਵਨੋਦਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਣ ਆ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਤ੍ਰ ਆਗਤਾਨਿ ਤਦਂਤਿਕੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਯੇਵਂ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਵਰਗ ਵਾਹਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਾਹਨ ਤੇ ਗਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਾਗਤਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਿਣਃ
ਪੁਸ਼ਕਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?
ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ੇਖਰਾਃ । ਕਪਰ੍ਦਿਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਰੀਤਵਾਸਸੋ ਭੁਜਂਗਭੋਗੈਃ ਕृਤਹਾਰਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰਸਮਾਨਵੀਰ੍ਯਾ ਯਥਾਤਥਂ ਭੋ ਵਦਤੋਚਿਤਂ ਮਮ । ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਤਦਾ ਪृष੍ਟਾ ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਪਾਰ੍षਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੁਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਪੁਸ਼ਕਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਦੱਸੋ। ਤਾਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣਾ ਊਚੁਃ। ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਚਂਡ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ । ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੋ ਯਾਨਮਾਰੁਹ
ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆ।
ਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ । ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਸੁਕृਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਪਾਪਿਨਾ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਹਿ
ਵੀਰਭਦਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਸ ਹੱਸਦਾ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: ਮੈਂ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਕੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?