ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਚਂਦਨੈਸ਼੍ਚਾਰੁਲੇਪਨੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗੀਯਮਾਨਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਤਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਆਇਆ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੜਿਆਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਰਤਿਰੂਪਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੀ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਉਹ ਔਰਤ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵਧੀਆ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਐਸਾ ਰੂਪ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੌ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੌ ਵਿਮਾਨੇਨਾਪਿ ਚਾਗਤੌ । ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਮਾਧੁਰ੍ਯੌ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਾਵਿਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਭਾ, ਰੂਪ, ਮਿੱਠਾਸ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਤਾਵਾਗਤੌ ਸਰਸੋਨ੍ਤਿਕੇ । ਸ੍ਨਾਤੌ ਤਾਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੌ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤੌ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌ ਦਂਪਤੀ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ੌ ਚ ਸ਼ਵੌ ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਤੌ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਥੇ ਐਸੇ ਹੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਤੇ ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੌ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣੌ । ਰੂਪੇਣਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤਾਦृਸ਼ਾਵੇਵ ਤੌ ਸ਼ਵੌ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਥੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹੀ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ।
ਦੇਵਰੂਪੋਪਮਸ੍ਤਾਤ ਯਥਾ ਪੁਂਸਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਵਃ । ਯਥਾਰੂਪਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਪੁਰਖ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਤ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਵਿਆਨ ਸੀ। ਤੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਉਥੇ ਐਸਾ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਰੂਪਂ ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਵੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਯਨ੍ਮਾਂਸਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਾ ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਦੂਜੀ ਲਾਸ਼ ਵੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਔਰਤ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਸ ਕੱਟਿਆ।
ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਮਾਂਸਾਨਿ ਰਕ੍ਤਾਪ੍ਲੁਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤੁ । ਪੁਰੁषੋ ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਵਮਾਂਸਂ ਸਮਾਤੁਰਃ
ਉਹ ਮਾਸ, ਜੋ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਔਰਤ ਨੇ ਖਾਇਆ। ਪੁਰਖ ਨੇ ਵੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੌ ਤੌ ਭਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਪਿਸ਼ਿਤਂ ਤਯੋਃ । ਯਾਵਤ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਸਮਾਯਾਤੌ ਤਾਵਨ੍ਮਾਂਸਂ ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਲਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ।
ਸਰਸ੍ਯਥ ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਂਜਾਤੌ ਸੁਖਿਤੌ ਪਿਤਃ । ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨੇਨ ਗਤੌ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਪਿਤਾ ਜੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਤਾਤ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨੇ ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਾਂਸਂ ਯਦਾ ਤਾਤ ਮਹਾਵਨੇ । ਪ੍ਰਹਸੇਤੇ ਤਦਾ ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਹਾਸ੍ਯੈਰਟ੍ਟਾਟ੍ਟਕੈਃਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਨੋ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਏ।
ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਮਾਂਸਾਨਿ ਤਾਵੇਤੌ ਪਰਿਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਮਾਂਸਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮਮ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਿੱਤ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ।
ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਮਹਾਭਾਗ ਰੌਦ੍ਰਾ ਕਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਤਿ ਵਿਭੀषਣੇ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸਨ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਬਹੁਤ ਕਰੂੜ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਡਰਾਉਣੀ।
ਊਚਤੁਸ੍ਤੌ ਤਦਾ ਤੇ ਤੁ ਦੇਹਿਦੇਹੀਤਿ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਤਾਤ ਵਸਤਾ ਵਨਸਂਨਿਧੌ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਖਦੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ!', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦੇਖਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਤ੍ਕੀਰ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤੇ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਮਾਂਸਮੇਵ ਚ । ਜਾਯੇਤੇ ਚ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੌ ਕਾਯੌ ਚ ਸ਼ਵਯੋਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸ ਉਤਾਰ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤਾਵੇਵਂ ਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਚ ਵੈ ਪਿਤਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਂ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ।
ਏਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਸਂਜਾਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਾਤ ਮਯਾ ਤਦਾ । ਭਵਤਾ ਪृਚ੍ਛਿਤਂ ਤਾਤ ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਖੀ; ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਵੈ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਕਾਰਣਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਗਤੋ ਯੋਸੌ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਕਸ੍ਤੁ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਕੌਣ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਕੌਣ ਹੈ ਉਹ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ?
ਕਾ ਚ ਨਾਰੀ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਾਮਾਂਸਂ ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸ ਕਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਾਤ ਸਾ ਚੈਵਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਕੌਣ ਹੈ ਉਹ ਔਰਤ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਕੌਣ ਹੈ ਉਹ ਆਇਆ ਆਦਮੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆ ਕੇ ਖਾਂਦੀ ਹੈ?
ਪ੍ਰਹਸੇਤੇ ਤਦਾ ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਤਾਤ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ । ਊਚਤੁਸ੍ਤੌ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਹਿਦੇਹੀਤਿ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸ ਪਈਆਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਤੇ ਉਹ ਦੋਨੋ, ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਖਦੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ!'
ਤੇਦ੍ਵੇਤ੍ਵਂ ਮੇ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਹਾਭੀषਣਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਤਾਤ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਹ ਦੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਚਾਈ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਰਰਾਮ ਸ ਚਾਂਡਜਃ । ਏਵਂ ਪृष੍ਟਸ੍ਤृਤੀਯੇਨ ਵਿਜ੍ਵਲੇਨਾਤ੍ਮਜੇਨ ਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਚਾਂਡਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਲਈ; ਤੀਜੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਦੋਂ ਚਯਵਨ ਵੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਦੇ ਤਿਰਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਸੁਤ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੌ ਤਾਦृਸ਼ੌ ਜਾਤੌ ਸ੍ਵਮਾਂਸਪਰਿਭਕ੍ਸ਼ਕੌ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪੁੱਤਰ, ਕਿ ਉਹ ਦੋਨੋ ਆਪਣੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪੁਤ੍ਰ ਨਰਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ
ਹਰ ਥਾਂ ਕਾਰਨ ਕਰਮ ਹੀ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁष੍ਕृਤਂ ਭੁਂਜਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਪਾਪਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਮਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇੱਥੇ, ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਪ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਜ਼ੁਕ ਰਾਹ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸਮਝੋ।