ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ੍ਨਾਨੇਨੈਕੇਨ ਮਾਨਵਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਪਹਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਤਿਦਂ ਚਾਪਿਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤृਤੀਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲਾ ਬਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਵਿਜ੍ਵਲ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮਪੂਰ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਤਾ ਮਹੀਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯੇਣ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਜਵਲਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਅਸਚਰਜੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਓ ਧੀਰਜਵਾਨ।
ਇਤਃ ਪ੍ਰਯਾਸਿ ਕਂ ਦੇਸ਼ਮਾਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੋਦ੍ਯਮੀ । ਯਦ੍ਯ ਦृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਸ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰੋਟੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ।
ਵਿਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਤਿ ਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਪृष੍ਠੇ ਆਨਂਦਂ ਨਾਮ ਕਾਨਨਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂਫ ਲਪੁष੍ਪਮਯੈਃ ਸਦਾ
ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਮ ਦਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦਿਵਿਆ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸੁਰੂਪਾਭਿਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗੈਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਸ੍ਤਥਾ । ਆਨਂਦਕਾਨਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਭਾਵੈਃ ਪ੍ਰਭਾਸਤੇ
ਉਸ ਆਨੰਦ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੂਏਂ, ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੋਤ ਹਨ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਃ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਭਿਰ੍ਹਂਸਕੁਂਦੇਂਦੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਗੀਤਕੋਲਾਹਲੈਃ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਮੇਘਧ੍ਵਨਿਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਵਿਲਾਵਾਂ, ਹੰਸ, ਚੰਨਣ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਸੁਹਣੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
षਟ੍ਪਦਾਨਾਂ ਨਿਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਧੁਰਾਯਤੇ । ਚਂਦਨੈਸ਼੍ਚੂਤਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਚਂਪਕੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਮਧੁਰ ਮੌਲਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ, ਚੰਦਨ, ਆਮ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚੰਪਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਭਾਤ੍ਯੇਵਮਾਨਂਦਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦੇਨ ਬਹੁਕੋਲਾਹਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਜੰਗਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੌਲੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਮਾਨਂਦਨਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਵਿਮਲਂ ਚ ਸਰਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਆਨੰਦ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਫ ਝੀਲ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇਨ ਪਦ੍ਮਸੌਗਂਧਿਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਜਲਜੈਸ੍ਤੁ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਕਮਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਿਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਲਜੀਵਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਏਵਮਾਸੀਤ੍ਸਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਕਾਨਨਸ੍ਯ ਹਿ । ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸਂਬਾਧੈਰ੍ਮੁਨਿਵृਂਦੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਿਂਨਰੋਰਗਗਂਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਤੇ । ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤਾਤ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਕਿੰਨਰ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਕਲਸ਼ੈਰੁਪਸ਼ੋਭਤੇ । ਛਤ੍ਰਦਂਡਪਤਾਕਾਭੀਰਾਜਮਾਨੇਨ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ, ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਜੀ, ਉਥੇ ਛਤਰੀਆਂ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਵਿਲੇਨਾਪਿ ਗੀਯਮਾਨੇਥ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਗਂਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਮਾਨੋਥ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕਿੰਨਰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਨੇਕ ਜੀ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਸਿਦ੍ਧऋषਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਭਿਃ । ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਲੋਕੇ ਨ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਸਿੱਧ ਤੇ ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਐਸਾ ਰੂਪ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਵਿਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਮਹਾਰਤ੍ਨਕृਤਾਮਾਲਾ ਯਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਚੈਕਾ ਨਾਰੀ ਦृष੍ਟਾ ਵਰਾਨਨਾ । ਹੇਮਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਲਯੈਃ ਕਂਕਣੈਰ੍ਯੁਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਬਾਂਗਲ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਚਂਦਨੈਸ਼੍ਚਾਰੁਲੇਪਨੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗੀਯਮਾਨਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਤਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਆਇਆ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੜਿਆਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਰਤਿਰੂਪਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੀ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਉਹ ਔਰਤ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵਧੀਆ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਐਸਾ ਰੂਪ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੌ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੌ ਵਿਮਾਨੇਨਾਪਿ ਚਾਗਤੌ । ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਮਾਧੁਰ੍ਯੌ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਾਵਿਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਭਾ, ਰੂਪ, ਮਿੱਠਾਸ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਤਾਵਾਗਤੌ ਸਰਸੋਨ੍ਤਿਕੇ । ਸ੍ਨਾਤੌ ਤਾਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੌ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤੌ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌ ਦਂਪਤੀ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ੌ ਚ ਸ਼ਵੌ ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਤੌ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਥੇ ਐਸੇ ਹੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਤੇ ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੌ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣੌ । ਰੂਪੇਣਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤਾਦृਸ਼ਾਵੇਵ ਤੌ ਸ਼ਵੌ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਥੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹੀ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ।
ਦੇਵਰੂਪੋਪਮਸ੍ਤਾਤ ਯਥਾ ਪੁਂਸਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਵਃ । ਯਥਾਰੂਪਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਪੁਰਖ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਤ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਵਿਆਨ ਸੀ। ਤੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਉਥੇ ਐਸਾ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਰੂਪਂ ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਵੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਯਨ੍ਮਾਂਸਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਾ ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਦੂਜੀ ਲਾਸ਼ ਵੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਔਰਤ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਸ ਕੱਟਿਆ।
ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਮਾਂਸਾਨਿ ਰਕ੍ਤਾਪ੍ਲੁਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤੁ । ਪੁਰੁषੋ ਭਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਵਮਾਂਸਂ ਸਮਾਤੁਰਃ
ਉਹ ਮਾਸ, ਜੋ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਔਰਤ ਨੇ ਖਾਇਆ। ਪੁਰਖ ਨੇ ਵੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੌ ਤੌ ਭਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਪਿਸ਼ਿਤਂ ਤਯੋਃ । ਯਾਵਤ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਸਮਾਯਾਤੌ ਤਾਵਨ੍ਮਾਂਸਂ ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਲਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ।