ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਜਾਂਬਵਤਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਪਂਚਾਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਜਾਮਬਵਤ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਗੁਪ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍ । ਖਙ੍ਗਧਾਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਕਲੌ ਗੁਪ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਭਰਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੜਗਧਾਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸਂਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਾਪੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਜਲ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾਭ੍ਰਮਤੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਸ਼੍ਯਪਾਨੁਗਤਾ ਸਤੀ । ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਹਿ ਜਟਾਜੂਟੇ ਧृਤਾ ਪਾਤਾਲਗਾਮਿਨਃ
ਉਥੇ, ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਸਭਰਮਤੀ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਵਹਿ ਗਈ ਸੀ।
ਖਙ੍ਗਧਾਰੇਤਿ ਵੈ ਨਾਮ੍ਨਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਤਾਃ ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਉਥੇ ਖੜਗਧਾਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਕਿਰਾਤੇਨ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਪਰਮਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਥੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਵੈ ਕਿਰਾਤੋऽਭੂਤ੍ਕਿਂ ਤੇਨ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਸ ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਸੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਨਹ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਯ ਭੋ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਹ ਦੱਸ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਆਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਸ਼੍ਚਂਡੋ ਨਾਮ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਕ੍ਰੂਰਃ ਸ਼ਠੋ ਨੈष੍ਕृਤਿਕੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚ ਭਯਾਵਹਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮੰਦ-ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਚੰਡ ਨਾਮ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ। ਉਹ ਕਠੋਰ, ਚਲਾਕ, ਦਇਆਹੀਣ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਜਾਲੇਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਘਾਤਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਤਤਃ । ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਮृਗਾਨ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸਾਰਾਨ੍ਸਸ਼ਲ੍ਲਕਾਨ੍
ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੱਛੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਿਰਣ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਖਗਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਧ੍ਵਾ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਪਾਤਯੇਤ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਘਾਤਯਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਰ੍ਹਿਣਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਹਿ ਮਹਾਪਾਪੋ ਦੁष੍ਟੋ ਦੁष੍ਟਜਨਪ੍ਰਿਯਃ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾਵਿਧਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਚ ਮਹਾਮਯਾ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਮਾੜਾ ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਓਹੋ ਜਿਹੀ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਕਾਲੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ । ਏਕਦਾ ਨਿਸ਼ਿ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਿਆਂ-ਫਿਰਦਿਆਂ ਉਸਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੋਲਂ ਹਂਤੁਂ ਧਨੁਃਪਾਣਿਃ ਸ਼ਰਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ । ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਾ ਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਨਿਮਿषਸ੍ਯ ਹਿ । ਮਾਘਮਾਸੇ ਸਿਤਾਯਾਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜੇ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗਾ। ਐਸੇ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਾਗਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸਂਚ੍ਛੇਦਯਾਮਾਸ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੋऽਪਿ । ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਂ ਲਿਗਂ ਚ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿਤਾਨਿ ਪੇਤੁਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪੱਤੀਆਂ ਤੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ, ਉਹ ਪੱਤੀਆਂ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍ਜਾਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਂ ਤਤ੍
ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਗਂਡੂषਕਾਰਿਣਾ ਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਚ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਚ ਤੇਨੈਵ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜਾਣ ਤੇ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸੇ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਮਾਘਮਾਸੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਧੂਦਯੇ । ਪੁष੍ਕਸੋ ਹਿ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੋ ਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚਂਡਾ ਚ ਆਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਚ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪੁष੍ਕਸਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਭੁੱਖੀ, ਓਥੇ ਆ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਸੀ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ੂਕਰਸ੍ਤੇਨ ਮृਗੋऽਪਿ ਮਹਿषੋऽਪਿ ਵਾ । ਅਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਅਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸੂਰ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹਿਰਣ, ਨਾ ਮੱਝ। ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਉਸ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੈ ਆਈ।
ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਚਂਡਾ ਸਾ ਆਯਾਂਤੀ ਕ੍ਰੂਰਲੋਚਨਾ । ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਾਂ ਵੈ ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਪਪਾਤ ਹ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਕੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਵਤ੍ਤਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚਂਡਾਤ੍ਮਾ ਏਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯ । ਸਮਾਨੀਤਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਚਲ ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ ਖਾ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ ਹੁਣੇ ਹੀ ਲਿਆਇਆ ਹੈ।'
ਕृਤਂ ਕਿਂ ਮੂਢ ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂਸਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਮੂਢ ਕੁਟੁਂਬਂ ਲਂਘਤੇ ਤਵ
'ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕੱਲ੍ਹ ਜੋ ਮਾਸ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਖਾ ਗਿਆ, ਮੂਰਖ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਚਂਡਾਯਾਸ਼੍ਚਂਡਰੂਪਵਾਨ੍ । ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰ੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਔਰਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੱਖਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਰਾਤ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਤਃਕਰਣੋ ਜਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਃ । ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਨਾਤਿ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਾਵਤ੍ਸ਼੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਨਾ ਤਦਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਂਸਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਚਂਡਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾ ਤਂ ਚ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਹਂਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ। ਚੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਹਿ ਚਂਡੇਨ ਚਂਡਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਨ ਹਂਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚੈष ਕਿਮਨੇਨਾਸ਼ੁਭਂ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਚੰਡ ਨੇ ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। 'ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਇਸ ਨੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ?'
ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਅਨੇਨੈਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤਾ ਮੂਢ ਭਵਿਤਾਦ੍ਯ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮਾੜਾ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੇਗੀ, ਤੂੰ ਕੀ ਖਾਵੇਂਗਾ, ਮੂਰਖ?'
ਪੁष੍ਕਸ ਉਵਾਚ। ਯਚ੍ਛੁਨਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਤੇਨਾਹਂ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ । ਕਿਮਨੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਸ਼੍ਵਰੇਣ ਗਤਾਯੁषਾ
ਪੁਸ਼ਕਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਇਸ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਸਰੀਰ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕੀ ਲਾਭ?
ਯੇ ਪੁष੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭਾਮਿਨਿ । ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਪਾਪਿਨੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਲੋਕਦ੍ਵਯ ਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪੀ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।