ਵਾਰਾਣਸੀ ਚਾਰ੍ਘਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਜਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਅਰਘਾ ਤੀਰਥ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਤਿ ਪਂਚਾਲਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਦੁਰੋ ਨਾਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤੇਨ ਮੋਹਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਿਹਤਃ ਪੁਰਾਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਿਦੁਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਾਸੂਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਤਿਲਕੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਟਤੇਸੋऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋਹਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਨਹੀਂ, ਜਨੇਊ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤਿਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾਯ ਸੁਰਾਪਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ । ਗृਹੇष੍ਵੇਵਂ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਭ੍ਰਮਤੇ ਯਾਚਤੇ ਪੁਰਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਨੂੰ ਭਿਖ ਤੇ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਅਟਿਤ੍ਵੈਵ ਸਮਾਗਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਦੁਰਃ ਪਾਪੋ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਵਿਦੁਰ, ਦਰਦ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹਾਮੋਹੇਨ ਪੀਡਿਤਃ । ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਮਾਗਧੇ ਦੇਸ਼ੇ ਗੁਰੁਘਾਤਕਰਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਮਗਧ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਬਂਧੁਵਰ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਸ ਹਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤੋ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵਿਦੁਰ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਾਸੂਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਲਿਂਗੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਦਾਸੌ ਪृਚ੍ਛਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਨਹੀਂ, ਜਨੇਊ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤੋਃ ਦੁਰ੍ਭਗੋ ਦਗ੍ਧਮਾਨਸਃ । ਵਿਪ੍ਰਲਿਂਗਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਸੇ ਮਹੀਮ੍
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਵਿਦੁਰੇਣੋਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਃ । ਆਚष੍ਟੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਪਿ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਾਤਕਂ ਚ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਸਤਾ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗृਹੇ । ਮਹਾਮੋਹਗਤੇਨਾਪਿ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਕੁਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ, ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਗੁਰੋਰ੍ਘਾਤਃ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਦਗ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਪृਚ੍ਛਤ
'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।' ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਹਿ ਸੁਦੁਃਖਾਤ੍ਮਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਵਿਦੁਰੇਣ ਸਮਾਸੇਨ ਆਤ੍ਮਪਾਪਂ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ?' ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਬਹੁਤ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤृਤੀਯਃ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍षਿਤਃ । ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵੈ ਨਾਮ ਬਹੁਪਾਤਕਸਂਚਯਃ
ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ, ਤੀਜਾ, ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਸਨ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਸੁਸਂਪृष੍ਟਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਕृਤਿਃ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭ੍ਰਮਸਿ ਵੈ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਵਦ ਭਾਵਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ? ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸ।'
ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਚੇष੍ਟਿਤਮੇਵ ਚ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਹ੍ਯਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍
ਤਦ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ੇਧਿਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ।
ਧਿਕ੍ਕृਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਅਨ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵੈਃ । ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਸਂਲਿਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਮਾਮ੍ਯੇਵਂ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
'ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਉਸ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੰਝ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਂਜੁਲੋ ਨਾਮ ਵੈਸ਼੍ਯੋਥ ਸੁਰਾਪਾਯੀ ਸਮਾਗਤਃ । ਸ ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੈਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਟੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਵੰਜੂਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵਪਾਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਾਬੀ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤੇਨ ਆਵੇਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਤਕਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾਕृਤਮ੍ । ਤੈਰਾਕਰ੍ਣਿਤਮਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਏਵਂ ਚਤ੍ਵਾਰਃਪਾਪਿष੍ਠਾ ਏਕਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਕਃ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਪਰ੍ਕਂ ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨੇਨ ਚ
ਇਹ ਚਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਨਾ ਕਪੜੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਕਰੋਤਿ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਨ ਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯਾਸਨੇ ਚੈਕੇ ਨ ਸ੍ਵਪਂਤ੍ਯੇਕਸਂਸ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਾ ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਬੈਠਦੇ, ਨਾ ਇਕੋ ਹੀ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਸੌਂਦੇ।
ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਨਾਨਾਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵੈ ਗਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਤੁ ਪਾਪਕਾ ਘੋਰਾ ਨ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚ ਨਂਦਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਏ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਨੰਦਨ।
ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨੇ । ਵਿਦੁਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਗਤਾਃ ਕਾਲਂਜਰਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਚਯਵਨ ਜੀ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਦਾ ਇਕਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਕਾਲਂਜਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਵਸਂਤਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਮਹਾਪਾਪੈਸ੍ਤੁ ਸਂਦਗ੍ਧਾ ਹਾਹਾਭੂਤਾ ਵਿਚੇਤਨਾਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਾਯਾਤਃਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਤੇਨ ਪृष੍ਟਾਃ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਭਵਂਤਃ ਕੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇਤਨੇ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੋ?'
ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਤੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪਾਪਂ ਕृਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਮ ਕੀਤਾ।
ਸਿਦ੍ਧ ਉਵਾਚ- ਅਮਾਸੋਮਸਮਾਯੋਗੇ ਪ੍ਰਯਾਗਃ ਪੁष੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਯਃ । ਅਰ੍ਘਤੀਰ੍ਥਂ ਤृਤੀਯਂ ਤੁ ਵਾਰਾਣਸੀ ਚਤੁਰ੍ਥਕਾ
ਸਿੱਧ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅਰਘ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਚੌਥਾ—'
ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਯੂਯਂ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪਾਤਕਾਵਿਲਾਃ । ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਯਦਾ ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਥ
'ਤੁਸੀਂ ਚਾਰੇ, ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਜਾਓ; ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓਗੇ।'