ਨਾਗੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਾਗਸਰ੍ਪੈਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਸਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਸ੍ਨਾਪਿਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਃ
ਨਾਗਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਨਾਗ-ਸਰਪਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨੇ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨੈਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਇੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਤਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਤਤੋ ਨष੍ਟਾ ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨੇਨ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਪਾਸ ਜਾਣ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਟ ਗਏ।
ਪਾਪੇਨ ਤੇਨ ਘੋਰੇਣ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ । ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਭਵਂਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਾਨੋ ਭਵਿष੍ਯਥ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਾਦਹਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੋਗੇ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੋਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਥੇ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਸੁਘੋਰਾਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦਤ੍ਰ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਮਲੈਰਹਮ੍ । ਏਵਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਮਾਲਵਾਯ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਲਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਲਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਵਿਧृਤਂ ਸ਼੍ਰਮਦਾਯਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਧਨਧਾਨ੍ਯੈਰਲਂਕृਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਲ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਹਿ ਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸੁਦੁਃਕਾਲੈਰ੍ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸੁਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਸ਼ੋ ਮਾਲਵਕਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਪੁਰੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਮਾਲਵਾ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਆਖਂਡਲੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪ੍ਰਯਾਗਃ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਤਥਾ
ਆਖੰਡਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਅਰਘਾ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਰਾਣਸੀ ਚਾਰ੍ਘਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਜਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਅਰਘਾ ਤੀਰਥ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਤਿ ਪਂਚਾਲਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਦੁਰੋ ਨਾਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤੇਨ ਮੋਹਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਿਹਤਃ ਪੁਰਾਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਿਦੁਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਾਸੂਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਤਿਲਕੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਟਤੇਸੋऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋਹਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਨਹੀਂ, ਜਨੇਊ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤਿਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾਯ ਸੁਰਾਪਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ । ਗृਹੇष੍ਵੇਵਂ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਭ੍ਰਮਤੇ ਯਾਚਤੇ ਪੁਰਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਨੂੰ ਭਿਖ ਤੇ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਅਟਿਤ੍ਵੈਵ ਸਮਾਗਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਦੁਰਃ ਪਾਪੋ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਵਿਦੁਰ, ਦਰਦ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹਾਮੋਹੇਨ ਪੀਡਿਤਃ । ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਮਾਗਧੇ ਦੇਸ਼ੇ ਗੁਰੁਘਾਤਕਰਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਮਗਧ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਬਂਧੁਵਰ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਸ ਹਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤੋ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵਿਦੁਰ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਾਸੂਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਲਿਂਗੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਦਾਸੌ ਪृਚ੍ਛਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਨਹੀਂ, ਜਨੇਊ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤੋਃ ਦੁਰ੍ਭਗੋ ਦਗ੍ਧਮਾਨਸਃ । ਵਿਪ੍ਰਲਿਂਗਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਸੇ ਮਹੀਮ੍
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਵਿਦੁਰੇਣੋਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਃ । ਆਚष੍ਟੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਪਿ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਾਤਕਂ ਚ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਸਤਾ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗृਹੇ । ਮਹਾਮੋਹਗਤੇਨਾਪਿ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਕੁਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ, ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਗੁਰੋਰ੍ਘਾਤਃ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਦਗ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਪृਚ੍ਛਤ
'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।' ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਹਿ ਸੁਦੁਃਖਾਤ੍ਮਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਵਿਦੁਰੇਣ ਸਮਾਸੇਨ ਆਤ੍ਮਪਾਪਂ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ?' ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਬਹੁਤ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤृਤੀਯਃ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍षਿਤਃ । ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵੈ ਨਾਮ ਬਹੁਪਾਤਕਸਂਚਯਃ
ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ, ਤੀਜਾ, ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਸਨ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਸੁਸਂਪृष੍ਟਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਕृਤਿਃ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭ੍ਰਮਸਿ ਵੈ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਵਦ ਭਾਵਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ? ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸ।'
ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਚੇष੍ਟਿਤਮੇਵ ਚ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਹ੍ਯਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍
ਤਦ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ੇਧਿਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ।
ਧਿਕ੍ਕृਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਅਨ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵੈਃ । ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਸਂਲਿਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਮਾਮ੍ਯੇਵਂ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
'ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਉਸ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੰਝ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਂਜੁਲੋ ਨਾਮ ਵੈਸ਼੍ਯੋਥ ਸੁਰਾਪਾਯੀ ਸਮਾਗਤਃ । ਸ ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੈਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਟੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਵੰਜੂਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵਪਾਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਾਬੀ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤੇਨ ਆਵੇਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਤਕਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾਕृਤਮ੍ । ਤੈਰਾਕਰ੍ਣਿਤਮਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।