ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਚਤ੍ਵਾਰੋਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ । ਉਪਪਾਤਕਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚਤ੍ਵਾਰੋਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਚਾਰ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਸृष੍ਟਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਚ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸੁਰਰਾਟ੍ ਤਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿ ਮਹਾਬਲੀ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਤਾ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ । ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੇ ਚਯਵਨ ਚਰਿਤਰ ਦਾ ਨਵੇਂਅ अध्याय ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਭੂਤਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਾ ਪੁਰਾ । ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਸਂਗਾਦਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਮਹਤ੍
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਸਂਜਾਤਂ ਪਾਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਾਲਂਬੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਠਿਕਾਣੇ, ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਪੋਂਤੇ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ऋषਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਥਮਭਿषੇਕਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਦੇਸ਼ਂ ਮਾਲਵਕਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਂ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮ । ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਂਭੈਰੁਦਕਪੂਰਿਤੈਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਲਵਾ ਦੇਸ਼ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਜਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਸ੍ਨਾਪਿਤੁਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨੀਤੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤਃ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਅਰ੍ਘਤੀਰ੍ਥੇ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸਨਾਨ ਲਈ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਅਰਘਾ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਪੁष੍ਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਾਸੌ ਸ੍ਨਾਪਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਨਿਵृਂਦੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਨਾਗੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਾਗਸਰ੍ਪੈਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਸਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਸ੍ਨਾਪਿਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਃ
ਨਾਗਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਨਾਗ-ਸਰਪਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨੇ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨੈਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਇੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਤਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਤਤੋ ਨष੍ਟਾ ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨੇਨ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਪਾਸ ਜਾਣ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਟ ਗਏ।
ਪਾਪੇਨ ਤੇਨ ਘੋਰੇਣ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ । ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਭਵਂਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਾਨੋ ਭਵਿष੍ਯਥ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਾਦਹਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੋਗੇ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੋਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਥੇ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਸੁਘੋਰਾਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦਤ੍ਰ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਮਲੈਰਹਮ੍ । ਏਵਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਮਾਲਵਾਯ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਲਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਲਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਵਿਧृਤਂ ਸ਼੍ਰਮਦਾਯਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਧਨਧਾਨ੍ਯੈਰਲਂਕृਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਲ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਹਿ ਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸੁਦੁਃਕਾਲੈਰ੍ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸੁਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਸ਼ੋ ਮਾਲਵਕਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਪੁਰੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਮਾਲਵਾ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਆਖਂਡਲੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪ੍ਰਯਾਗਃ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਤਥਾ
ਆਖੰਡਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਅਰਘਾ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਰਾਣਸੀ ਚਾਰ੍ਘਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਜਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਅਰਘਾ ਤੀਰਥ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਤਿ ਪਂਚਾਲਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਦੁਰੋ ਨਾਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤੇਨ ਮੋਹਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਿਹਤਃ ਪੁਰਾਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਿਦੁਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਾਸੂਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਤਿਲਕੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਟਤੇਸੋऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋਹਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਨਹੀਂ, ਜਨੇਊ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤਿਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾਯ ਸੁਰਾਪਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ । ਗृਹੇष੍ਵੇਵਂ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਭ੍ਰਮਤੇ ਯਾਚਤੇ ਪੁਰਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਨੂੰ ਭਿਖ ਤੇ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਅਟਿਤ੍ਵੈਵ ਸਮਾਗਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਦੁਰਃ ਪਾਪੋ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਵਿਦੁਰ, ਦਰਦ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹਾਮੋਹੇਨ ਪੀਡਿਤਃ । ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਮਾਗਧੇ ਦੇਸ਼ੇ ਗੁਰੁਘਾਤਕਰਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਮਗਧ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਬਂਧੁਵਰ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਸ ਹਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤੋ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵਿਦੁਰ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਾਸੂਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਲਿਂਗੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਦਾਸੌ ਪृਚ੍ਛਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਨਹੀਂ, ਜਨੇਊ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤੋਃ ਦੁਰ੍ਭਗੋ ਦਗ੍ਧਮਾਨਸਃ । ਵਿਪ੍ਰਲਿਂਗਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਸੇ ਮਹੀਮ੍
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ?'