ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਲਿਂਗਂ ਤੁ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਜੋ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ—
ਜਾਬਵਂਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਹਿ ਭੋ ਦੇਵਿ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਭਵਬਂਧਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ ਚਰਾਚਰੇ
ਜੰਬਵੰਤਈਸ਼ਵਰ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਰਾਮੋ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰ ਏਵ ਚ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਦੇਵਿ ਨ ਭੇਦੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਮ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਪਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਮਨਸਾ ਯੇ ਜਪਂਤਿ ਚ । ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ 'ਰਾਮ ਰਾਮ' ਜਾਂ 'ਰਾਮ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਹਰ ਜੁਗ ਵਿਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵਿ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਚਰੇ । ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਿ ਨ ਭਵੋ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਹਿ ਨਿਵਸਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਾਂਬਵਤਾ ਤਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਜਾਂਬਵਂਤਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੂਜਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਜਾਂਬਵਤੋ ਬਲਮ੍ । ਤਥਾ ਵੈ ਬਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਇਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਬਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੂਦਾਨਂ ਪੁਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਰੋਤਿ ਵੈ । ਫਲਂ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਜਾਂਬਵਂਤੇਸ਼ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਥੇ ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਮਬਵੰਤੇਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਜਾਂਬਵਤਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਪਂਚਾਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਜਾਮਬਵਤ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਗੁਪ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍ । ਖਙ੍ਗਧਾਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਕਲੌ ਗੁਪ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਭਰਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੜਗਧਾਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸਂਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਾਪੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਜਲ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾਭ੍ਰਮਤੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਸ਼੍ਯਪਾਨੁਗਤਾ ਸਤੀ । ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਹਿ ਜਟਾਜੂਟੇ ਧृਤਾ ਪਾਤਾਲਗਾਮਿਨਃ
ਉਥੇ, ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਸਭਰਮਤੀ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਵਹਿ ਗਈ ਸੀ।
ਖਙ੍ਗਧਾਰੇਤਿ ਵੈ ਨਾਮ੍ਨਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਤਾਃ ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਉਥੇ ਖੜਗਧਾਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਕਿਰਾਤੇਨ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਪਰਮਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਥੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਵੈ ਕਿਰਾਤੋऽਭੂਤ੍ਕਿਂ ਤੇਨ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਸ ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਸੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਨਹ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਯ ਭੋ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਹ ਦੱਸ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਆਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਸ਼੍ਚਂਡੋ ਨਾਮ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਕ੍ਰੂਰਃ ਸ਼ਠੋ ਨੈष੍ਕृਤਿਕੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚ ਭਯਾਵਹਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮੰਦ-ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਚੰਡ ਨਾਮ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ। ਉਹ ਕਠੋਰ, ਚਲਾਕ, ਦਇਆਹੀਣ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਜਾਲੇਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਘਾਤਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਤਤਃ । ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਮृਗਾਨ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸਾਰਾਨ੍ਸਸ਼ਲ੍ਲਕਾਨ੍
ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੱਛੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਿਰਣ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਖਗਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਧ੍ਵਾ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਪਾਤਯੇਤ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਘਾਤਯਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਰ੍ਹਿਣਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਹਿ ਮਹਾਪਾਪੋ ਦੁष੍ਟੋ ਦੁष੍ਟਜਨਪ੍ਰਿਯਃ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾਵਿਧਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਚ ਮਹਾਮਯਾ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਮਾੜਾ ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਓਹੋ ਜਿਹੀ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਕਾਲੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ । ਏਕਦਾ ਨਿਸ਼ਿ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਿਆਂ-ਫਿਰਦਿਆਂ ਉਸਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੋਲਂ ਹਂਤੁਂ ਧਨੁਃਪਾਣਿਃ ਸ਼ਰਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ । ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਾ ਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਨਿਮਿषਸ੍ਯ ਹਿ । ਮਾਘਮਾਸੇ ਸਿਤਾਯਾਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜੇ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗਾ। ਐਸੇ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਾਗਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸਂਚ੍ਛੇਦਯਾਮਾਸ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੋऽਪਿ । ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਂ ਲਿਗਂ ਚ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿਤਾਨਿ ਪੇਤੁਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪੱਤੀਆਂ ਤੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ, ਉਹ ਪੱਤੀਆਂ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍ਜਾਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਂ ਤਤ੍
ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਗਂਡੂषਕਾਰਿਣਾ ਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਚ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਚ ਤੇਨੈਵ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜਾਣ ਤੇ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸੇ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਮਾਘਮਾਸੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਧੂਦਯੇ । ਪੁष੍ਕਸੋ ਹਿ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੋ ਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚਂਡਾ ਚ ਆਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਚ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪੁष੍ਕਸਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਭੁੱਖੀ, ਓਥੇ ਆ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਸੀ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ੂਕਰਸ੍ਤੇਨ ਮृਗੋऽਪਿ ਮਹਿषੋऽਪਿ ਵਾ । ਅਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਅਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸੂਰ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹਿਰਣ, ਨਾ ਮੱਝ। ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਉਸ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੈ ਆਈ।